Blogstilte

In een vorige blogpost kondigde ik al aan minder te gaan bloggen: alleen nog als ik een onderwerp had dat me echt aan het hart ging, zo schreef ik. Maar dat ik zó weinig zou blijven bloggen, dat had zelfs ik niet verwacht. What happened? Life happened. Op een goeie manier, gelukkig, dat wel! Maar aangezien mijn laatste blogpost dateert van 2 januari wordt het zo langzamerhand wel tijd om de feiten onder ogen te zien: ik blog niet meer.

Het is niet zozeer dat ik het bloggen niet leuk meer vind. Het is meer dat ik niet bloggen momenteel erg leuk vind. Ik merk dat mijn nieuwe schrijfproject er erg veel baat bij heeft als ik er naar de buitenwereld toe mijn mond over hou. Ik vind het heerlijk om er in stilte aan te werken, zonder dat ik verwachtingen creëer bij iemand anders dan mezelf. Voor het eerst in lange tijd laat ik het verhaal zich rustig ontvouwen. Ik weet zelf ook nog niet precies wat voor verhaal het zal worden, hoelang ik eraan zal blijven schaven en wat ik er uiteindelijk mee zal doen. Een nieuwe maar erg fijne werkwijze.

Daarnaast is mijn leven in het afgelopen jaar nogal veranderd. Mijn baan opzeggen om te gaan freelancen leidde tot een tijdelijke baan als vervangend bureauredacteur bij uitgeverij Z&K. En dat leidde vervolgens weer tot een vaste baan als bureauredacteur bij uitgeverij Kok. Ik had niet gedacht dat ik zo snel alweer in vaste dienst zou gaan en zeker niet dat ik het zo leuk zou vinden om ergens 32 uur per week te werken. Maar dat is wel zo! Redactioneel werk blijk ik minstens zo leuk te vinden als zelf schrijven. En het werken met collega’s is toch een stuk gezelliger dan het werken in mijn eentje thuis.

Mijn vrije dagen besteed ik nu het liefst aan lezen, werken aan mijn verhaal en een beetje rommelen in huis. En nee, dus niet aan bloggen. Misschien komt nu pas goed aan het licht wat een saaie huismuts ik eigenlijk ben, haha. Maar ik ben zo lang met zoveel verschillende projecten en projectjes tegelijk bezig geweest… ik merk dat ik het nu echt heerlijk vind om me te beperken tot een paar grote dingen en daar echt op te focussen. Dat betekent alleen wel dat ik andere dingen even loslaat, waaronder het bloggen.

En als ik er weer zin in heb, pak ik het gewoon weer op. Of als mijn schrijfproject zich heeft ontwikkeld tot een echt boek, en ik er klaar voor ben om erover te vertellen. Of als ik iets anders heb wat ik graag wil delen. Want als ik iets heb geleerd in de afgelopen jaren, is het wel dat het leven steeds verandert en dat ikzelf ook steeds verander. En er komt vast wel weer een moment dat vraagt om een blog!

Five Favorites: mijn boeken van 2016

Eén overzichtje van 2016 mag nog wel, toch? Ik kan het jaar in ieder geval niet echt afsluiten zonder mijn jaarlijkse overzicht van lievelingsboeken. Hoewel, dit jaar is het eigenlijk: boeken die de meeste indruk hebben gemaakt. Want niet alle boeken die ik op Goodreads vijf sterren gaf, zijn te vinden in dit overzicht. En niet alle boeken in dit overzicht gaf ik vijf sterren.

In mijn overzicht van 2016 vind je de boeken waaraan ik het vaakst terugdenk. Als graadmeter vind ik dat eigenlijk veel betrouwbaarder dan het aantal sterren dat ik geef als ik het boek pas net uit heb.

Sarah Knight – The Life-Changing Magic of Not Giving a F*ck
Ondertitel: How to stop spending time you don’t have doing things you don’t want to do with people you don’t like. Dit is zonder twijfel het grappigste boek dat ik in 2016 gelezen heb: ik heb er hardop om zitten grinniken. Maar daarnaast heb ik er ook echt iets aan gehad. Dit boek heeft een belangrijke boodschap, die vooral goed is om te horen voor people pleasers zoals ik: je kunt niet alles doen, en je kunt niet altijd iedereen gelukkig maken. Daarom is het essentieel om keuzes te maken en, wanneer je je overweldigd voelt, het aantal gegeven f*cks drastisch te verminderen. Sarah Knight leert de lezer niet alleen om dit onder de knie te krijgen, maar ook om het zó te doen dat je geen spoor van gekwetste gevoelens achter je laat. Wil je dit jaar meer tijd overhouden voor de dingen waar je blij van wordt? Lees dan dit boek.

Jonathan Franzen – Zuiverheid
2016 was het jaar waarin ik Jonathan Franzen ontdekte, die direct één van mijn favoriete schrijvers werd. Zijn nieuwste roman Zuiverheid maakte enorm veel indruk op me. De manier waarop hij verschillende verhaallijnen, tijden en perspectieven met elkaar verweeft… ik zou willen dat ik het ook kon. Zuiverheid gaat over de twintiger Purity, die op zoek gaat naar haar vader, van wie haar moeder weigert te vertellen wie hij is. Haar zoektocht brengt haar in contact met Andreas Wolf, een charismatische hacker die een duister, Oost-Duits verleden met zich meedraagt. Echt zo’n beetje álles aan deze roman vond ik fascinerend. Dit is er eentje om nog eens te herlezen.

Rachel Joyce – The Love Song of Miss Queenie Hennessy
Dit boek kan ik niet noemen zonder ook The Unlikely Pilgrimage of Harold Fry te noemen, dat ik kort ervoor las. Samen vormen deze twee boeken het prachtige verhaal van een bijzondere vriendschap, met als uitgangspunt: de oude Harold Fry die heel Engeland door wandelt om zijn oude vriendin Queenie op te zoeken, die op sterven ligt. Het verhaal van Harold Fry ging voor mij pas écht leven toen ik het verhaal van Queenie Hennessy las, dat over dezelfde gebeurtenissen gaat, maar dan bezien vanuit Queenies perspectief. Ik zal geen spoilers plaatsen, maar dit werpt een geheel nieuw licht op de zaken. En ook los daarvan is The Love Song of Miss Queenie Hennessy een erg mooi boek, over een onbeantwoorde liefde en een ingewikkelde keuze. Het zou zelfs kunnen zijn dat ik aan het eind een traantje heb gelaten.

Jan Geurtz – Verslaafd aan liefde
Dit boek was als een plotselinge verliefdheid: het overkwam me opeens, op een doodgewone woensdagochtend in de trein. Ik zat een beetje door de boeken op mijn e-reader te bladeren en opende deze om eens een stukje te lezen. En BAM. Elk woord kwam binnen. Vanaf dat moment moest ik verder lezen. Ik heb zelfs het papieren boek gekocht om de beste passages te kunnen onderstrepen. Ik kan niet zeggen dat ik alle adviezen uit het boek inmiddels in de praktijk heb gebracht (helaas, ik ben nog steeds niet verlicht). Maar het was een waardevolle leerschool en ik blader dit boek nog steeds regelmatig door.

Rosemary Sullivan – Stalin’s Daughter
Het is officieel bevestigd door Goodreads: met z’n 741 pagina’s is dit het dikste boek dat ik in 2016 gelezen heb (maar de laatste 100 pagina’s zijn allemaal noten, dus eigenlijk valt het nog best mee). Het was zeker niet het makkelijkste boek om doorheen te komen en ik ben er zelfs een paar keer mee gestopt. Maar het verhaal was te fascinerend om lang te laten liggen: steeds wilde ik toch weer weten hoe het verderging met Svetlana Alliluyeva, de dochter van Stalin. Jawel, dé Stalin.
Stalin’s Daughter vertelt het levensverhaal van Svetlana, van haar jeugd in de communistische Sovjet Unie tot haar dood in Amerika in 2011, en allerlei turbulente gebeurtenissen daar tussenin. Svetlana’s vlucht uit de Sovjet Unie, haar vele relaties en huwelijken en de moeizame relatie met haar kinderen: dit boek zou haast als een soap lezen als er niet zo veel politiek en geschiedenis in verwerkt was. Ik ben blij dat ik heb doorgezet, want wat een interessant en leerzaam boek was dit!

Dit waren ze: de boeken die in 2016 de meeste indruk op me gemaakt hebben. Ik ben heel benieuwd hoe mijn overzicht van 2017 eruit zal zien. Ik heb in elk geval zin om in 2017 minstens zo veel mooie boeken te gaan lezen als in 2016. Bring it on, 2017!

Is bloggen uit?

Is bloggen uit? Ik begon deze vraag in te tikken bij Google, en al bij het tweede woord maakte Google mijn zin af met de suggesties ‘is bloggen uit?’ en ‘is bloggen dood?’. Ik ben blijkbaar niet de enige die zich dit afvraagt. Mijn zoekvraag leverde talloze artikelen op van bloggers die zich precies hetzelfde afvragen en daar een mening over hebben.

Bloghype

Die meningen, daar komen we zo op. Eerst even mijn persoonlijke observaties. Ik schreef al jaren zo nu en dan een blogje, maar begon drie jaar geleden pas echt mijn website een blog te noemen. De bloghype was op z’n hoogtepunt, nieuwe blogs schoten als paddenstoelen uit de grond, ik las dagelijks allerlei leuke artikelen, vaak voorzien van prachtige foto’s. Ik vond het enorm inspirerend en begon ook met structureel bloggen. Twee blogs per week was helemaal niet gek, dat was zelfs nog vrij weinig in vergelijking met wat andere bloggers publiceerden.

Bloggen leefde echt enorm in die tijd, en mede om die reden was het nooit moeilijk om een onderwerp te bedenken. Als ik even zonder inspiratie zat, scrollde ik gewoon door mijn Bloglovin’-feed en ik had meteen allemaal ideeën, al was het maar een leuke tag die ik kon invullen. Bovendien verscheen ook mijn eerste boek Dubbelspel in die tijd, en dat leverde ook een heleboel bloginspiratie op. En natuurlijk was mijn blog ook een leuke manier om mijn boek extra onder de aandacht te brengen.

Van bloggen naar vloggen?

Ik zou het toen niet hebben gedacht, maar tijden veranderen. Veel van de bloggers die ik een paar jaar terug volgde, zijn steeds minder blogs gaan publiceren of zijn zelfs helemaal gestopt. Ik zie dat er een sterke verschuiving heeft plaatsgevonden van blogs naar vlogs, Instagram en SnapChat. Dat is helemaal niet erg, trouwens: die verschuivingen horen erbij. Ik vind het altijd juist wel grappig om te zien hoe dingen veranderen.

Op Instagram ben ik zelf ook best actief (bij vlagen) en zelfs SnapChat vind ik op z’n tijd wel grappig. Maar als je me vraagt of ik mee zou willen verschuiven naar YouTube, dan kan ik daar heel kort over zijn: nope. Ik ben nou eenmaal een schrijver. Schrijvend kan ik mijn gedachten beter formuleren dan pratend. Ik denk dat ‘mijn’ onderwerpen (schrijven, lezen, bloggen) zich ook veel beter lenen voor een tekst dan voor een filmpje. En daarbij, ook niet onbelangrijk: ik vind het vreselijk om mezelf op beeld te zien. Aan het opnemen van een vlog zou ik zeer weinig plezier beleven.

Maar als ik eerlijk ben, beleef ik ook niet altijd meer evenveel plezier aan het bloggen. Dat heeft voornamelijk te maken met een gebrek aan goeie onderwerpen. Ik ben momenteel met allerlei leuke dingen bezig, maar niet met het schrijven van een nieuw boek. Daardoor heb ik op schrijfgebied weinig te delen, en dat is toch waar mijn blog voornamelijk om draait. En omdat ik ook weinig andere blogs lees op het moment, krijg ik ook geen inspiratie voor andere onderwerpen. Waardoor het bloggen steeds meer op de achtergrond raakt en de inspiratie steeds verder weg.

Verplicht bloggen

Dit patroon zag ik ook in de artikelen van sommige andere worstelende bloggers. Net als de vraag: waarom blog ik eigenlijk? Omdat ik het echt leuk vind, of omdat ik het gevoel heb dat het moet? Blogexperts hebben ons jarenlang om de oren geslagen met het dringende advies om toch vooral regelmaat in te bouwen en consequent op vaste tijden een nieuw artikel te publiceren. Je volgers moeten weten waar ze aan toe zijn, anders haken ze af, is het idee. Maar deze regelmaat kan ook een keurslijf worden en als een verplichting gaan voelen. En als er iets killing is voor de inspiratie, is het dat wel.

Van kwantiteit naar kwaliteit

Maar weinigen willen echt helemaal stoppen met bloggen, volgens mij. Wel zijn veel bloggers op zoek naar een andere manier van bloggen, meer gericht op inspiratie dan op consequent bloggen. En dat lijkt me een uitstekend idee. Ik wil het zelf ook meer op die manier gaan doen. Alleen bloggen als ik echt een onderwerp heb dat me aan het hart gaat. Als ik echt iets te delen heb. Eigenlijk deed ik dat allang, maar nu heb ik ook besloten om me er niet meer schuldig over te voelen, haha.

Is bloggen uit? Is bloggen dood? Ik denk dat bloggen misschien wel een beetje uit is, maar zeker niet dood. Bloggen is niet meer hip, het is mainstream geworden en ingehaald door nieuwe hippe dingen. In die zin is het dus wel uit. Maar bloggen is volgens mij pas dood als helemaal niemand meer blogt, als er geen blogs meer gelezen worden en geen reacties geplaatst. En dat is nog lang niet het geval. Er wordt nog steeds heel veel leuks gedeeld en aan de reacties te zien, zijn er nog steeds heel veel mensen die dat graag lezen.

Dus, lieve bloggers, laten we vooral lekker blijven bloggen en reageren op elkaars artikelen. Bloggen leeft, zolang wij er plezier in houden!

Sinterklaasgedicht: vijf tips voor een origineel gedicht

Ik zag dat het alweer een tijdje geleden is dat ik voor het laatst wat leuke schrijftips heb gepost. Dat komt mooi uit, want laten we nu net in de tijd van het jaar zijn aanbeland waarin de meeste mensen schrijven. En dan heb ik het natuurlijk over Het Sinterklaasgedicht! Voel jij ook al de druk om met een goed gedicht op de proppen te komen? Maar moet je het alleen nog even schrijven? Vreest niet: ik geef je mijn beste tips voor een origineel gedicht!

1 Kies een ander rijmschema

De meeste Sinterklaasgedichten worden geschreven in een vrij standaard rijmschema: ABCB of AABB. Probeer eens iets anders, bijvoorbeeld een ouderwetse limerick of een sonnet. Of, als degene voor wie je het gedicht schrijft echt kunstzinnig is aangelegd: leef je uit op een haiku. Of liever meerdere haiku’s, anders is het voorlezen wel erg snel klaar.

2 Schaam je niet voor het gebruik van een rijmwoordenboek

Ook ik schrijf mijn jaarlijkse Sinterklaasgedicht gewoon met een rijmwoordenboek erbij. Er zijn simpelweg teveel rijmwoorden waar ik uit mezelf niet op zou komen. Door het gebruik van een rijmwoordenboek kom je op ideeën die je zelf nooit zou hebben bedacht, en leg je links die je anders nooit zou hebben gelegd. Ik maak zelf graag gebruik van Rijmwoordenboek.nl. Het ziet er inmiddels nogal gedateerd uit, maar ik vind het heel fijn werken.

3 Parodieer een Sinterklaasliedje

Voor een vriendin die geregeld gedoe had met haar fiets, schreef ik eens een parodie op Zwarte Piet ging uit fietsen. Ik vind het nog steeds een van mijn best gelukte Sinterklaasgedichten. Doordat de melodie en het ritme al bekend zijn, slaat zo’n gedicht ook goed aan bij andere toehoorders en loop je minder kans dat je rijmsels al voorlezend worden verhaspeld.

8196631588_424448a5fd_o
4 Bereid je gedegen voor

Bij sommige van de vriendinnen met wie ik jaarlijks Sinterklaas vier, leeft het feest het gehele jaar door. Als iemand iets onhandigs doet of een grappige ervaring vertelt, wordt er al snel gezegd: ‘Pas op, Sinterklaas luistert mee!’ Van één vriendin doet zelfs het gerucht de ronde dat ze het hele jaar door aantekeningen maakt in een opschrijfboekje. Wiens lootje ze uiteindelijk ook trekt, ze heeft altijd genoeg materiaal om een leuk gedicht te schrijven.

5 Schrijf geen gedicht

Ja, je leest het goed. Schrijf eens geen gedicht, maar iets heel anders. Bijvoorbeeld een kort verhaal, een liedje, een komische brief of een script voor een sketch die ter plekke kan worden uitgevoerd. Dit is vooral leuk als je schrijft voor iemand met gevoel voor humor, die wel houdt van iets dat anders is dan anders. Of als je gewoon de pest hebt aan dat eeuwige gerijm.

Hopelijk heb ik je hiermee wat inspiratie kunnen schrijven voor een origineel Sinterklaasgedicht. Veel plezier met dichten, en maak er iets moois van!

Gastblog Aline: Schrijven, hobby of verplichting?

Ik vond onlangs weer een enorm leuke gastblog in mijn mail van collega-auteur Aline van Wijnen. Een gastblog die zo waar is, dat mijn naam eronder had kunnen staan. Ik denk dat iedereen die van schrijven het liefst z’n werk zou willen maken hiermee te maken krijgt. Hoe houd je er lol in? Aline zocht het uit. 

‘Elke dag. Ik schrijf elke dag, ik kan niet zonder,’ vertelde ik aan iedereen die het wilde horen na het verschijnen van mijn eerste boek. En daar was niks van gelogen. Mijn nieuwe roman, een schrijfdagboek, columns – van ‘s ochtends vroeg in de trein naar mijn werk tot ‘s avonds laat op bed typte ik ijverig zo snel en zo veel als ik maar kon. Een goede zin maakte mij blijer dan een winnend lot en een onverwachte wending in een verhaallijn bezorgde me meer plezier dan een diner in een exquise restaurant. In de pauze op kantoor, in het weekend, op vakantie – er moest geschreven worden. Zonder op z’n minst vierhonderd geschreven woorden per dag zou ik geen rust in mijn hoofd hebben, daar was ik wel zeker van.

‘Hoe gaat het met je hobby?’ vroeg mijn schoonheidsspecialiste tijdens het epileren van mijn wenkbrauwen. Met haar heb ik een speciale band. Zo’n iemand heeft je gezicht in haar macht tijdens een behandeling, je kan gewoon niet anders dan haar in vertrouwen nemen.

‘Mijn hobby? Schrijven zou je bedoelen? Ik weet het niet hoor, Syl, maar ik beschouw het als werk. Ik ben er altijd mee bezig.’

‘Altijd?’ Sylvia trok een vies gezicht terwijl ze stug doorging met plukken. Ik kreeg een niesaanval. ‘Als je hobby je werk wordt, vind je het niet meer leuk.’

Dit staaltje eigen mening liet ik onbeantwoord. Schrijven is het liefste wat ik doe, ik wil niets liever dan dat het mijn werk wordt, dacht ik onderweg naar huis. En het 24/7 schrijven ging door – altijd, overal en als het even niet op papier kon, schreef ik in ieder geval in mijn hoofd. Tot een paar weken geleden.

Een roman die ik aan het schrijven was, was bijna af. Een verhaal apart, moet ik erbij vertellen: nog nooit eerder heb ik erbij stilgestaan of iemand op een verhaal van mij zat te wachten. Nu wel. Dat maakt het nu moeilijk en bijzonder. Vooral moeilijk. Of vooral bijzonder? Hoe dan ook, in mijn hoofd was de eerste versie al geschreven en het laatste deel op papier zetten kostte me moeite. Alsof de woordenstroom die ik altijd had (mijn hand kon mijn hersenen nauwelijks bijhouden) was opgehouden en het schrijven als verplicht aanvoelde. Het moest niet gekker worden: ik was het schrijven moe! Heb ik drie jaar achter elkaar mijn hele ziel in woorden gestopt om uiteindelijk een afkeer te krijgen voor het schrijven? Had mijn schoonheidsspecialiste toch gelijk?

Een wake-up call. Nadenken moest ik. Nadenken over hoe het allemaal begon. Over het plezier dat ik uit het schrijven putte toen ik nog niet aan de commercie dacht. Of aan de meningen. Toen ik meer boeken las dan schreef. Toen ik elke dag de tijd nam om te sporten in plaats van alle avonden doorbrengen achter de pc. Terug naar af moest ik, terug naar het begin.

En zo geschiedde. Ik stopte met me druk maken over het woordenaantal. Ging weer sporten. Lastte een extra leesuur in – ten koste van mijn schrijftijd. Ik liet het schrijven los en kreeg ruimte in mijn hoofd. En het vreemde was, dat die lege ruimte een broedplaats werd voor nieuwe ideeën. Zoals vroeger. Met hetzelfde heerlijke gevoel van losbarstende creativiteit, verrassende invallen en tevredenheid over dat alles. Het schrijven werd weer leuk. Meer een hobby, minder een verplichting.

De volgende keer dat mijn schoonheidsspecialiste vraagt hoe het met mijn hobby is, zeg ik volmondig goed. Schrijven is leuk, schrijven is ontspannend, schrijven is geen verplichting. Schrijven is mijn hobby. En het heeft wat tijd gekost om daarachter te komen.

tumblr_ogaa2fbu2d1teue7jo1_1280

1 2 3 39