Hospiteeravond

De bel klinkt snerpend in de lange gang. Terwijl ze wacht tot iemand de deur open komt doen, trekt Isabel in een impuls nog even snel het elastiekje uit haar haar. Los is toch beter.

Het licht in de gang wordt aangeknipt, en het volgende moment gaat de deur open. Een klein, ietwat mollig meisje neemt Isabel in een nanoseconde van top tot teen op. Haar slappe donkerbruine haar, het korte rode jasje dat eigenlijk eens in de was moet, de spijkerbroek die haar benen een beetje kort lijkt te maken, de laarzen die ze eens zou moeten poetsen. Hou op, zegt Isabel tegen zichzelf. Haal jezelf niet zo naar beneden. Je bent leuk genoeg.

Ze haalt haar stralende glimlach tevoorschijn en steekt monter haar hand uit. “Hoi, ik ben Isabel!” Het meisje geeft zich een slap handje terug en stelt zich voor als Lieke. Daarna blijft het stil. Isabel hangt haar jasje op. Kijkt Lieke nou kritisch naar haar strakke shirtje, of verbeeldt ze zich dat maar?

Terwijl Lieke haar voorgaat naar de gemeenschappelijke woonkamer, bekijkt Isabel haar. Lang, rossig haar, opgestoken met een nonchalance die ze zelf nooit voor elkaar krijgt. Zwart vestje waar niet één pluisje op te bekennen is. Duur uitziende ribfluwelen rok. Dit wordt niks. Ze kan zich niet voorstellen waarom dit meisje uitgerekend háár in huis zou willen nemen.

In de woonkamer zitten nog twee bewoners, een jongen en een meisje. De jongen zit te bellen en kijkt niet op of om als Isabel binnenkomt. Het meisje geeft een zo mogelijk nog slapper handje dan Lieke en mompelt onverstaanbaar een naam.

“Wil je iets drinken?” vraagt Lieke beleefd. Isabel schudt haar hoofd. Ze ziet al voor zich hoe haar hand zal trillen als ze haar glas pakt. Dat zal een lekkere indruk maken.

Lieke gaat zitten en pakt een schrijfblok. “Eerst even je telefoonnummer, zodat we je kunnen bellen als je het geworden bent.” Braaf noemt Isabel haar nummer op. Wat een hypocriet gedoe is dit toch altijd. Ze zal niet gebeld worden. Niet vandaag. Niet door dit huis. Ze zullen iemand kiezen die bij hen past, iemand die ook in staat is zwarte kleren zonder pluisjes te dragen.

“Vertel eens iets over jezelf.” Daar is het al, het gehate zinnetje. Wat ze over zichzelf vertelt, klinkt steevast oninteressant. Zeker als je ziet dat iemand je naam in gedachten al doorstreept. Maar ze glimlacht vriendelijk en begint de hele litanie nog eens opnieuw. “Nou ja, ik ben dus Isabel, ik ben negentien jaar oud, kom uit Krimpen aan de Ijssel. Ik studeer Diergeneeskunde hier in Utrecht, ik ben nu tweedejaars. Op zaterdag werk ik in een kantoorboekhandel. Wat wil je nog meer weten?” Lieke haalt haar schouders op. “Wat je kwijt wilt.” Het klinkt zo ongeïnteresseerd dat Isabel zin heeft om op te staan en weg te lopen, om de afwijzing voor te zijn, de eer aan zichzelf te houden. Maar dat durft ze natuurlijk weer niet. “Ehm, tja, wil je iets weten over mijn hobby’s?” Lieke knikt. Isabel merkt opeens dat ze al de hele tijd gedachteloos aan haar armbandje zit te frunniken. Shit, nu denken ze niet alleen dat ik saai ben, maar ook nog dat ik een zenuwtic heb. Maar ze glimlacht weer, en vertelt dat ze vooral houdt van lezen en dat ze al sinds haar negende piano speelt. “Sport?” informeert Lieke. Ze schudt haar hoofd. Nee, geen sport. Lui. Ze grinnikt om haar eigen afgezaagde grapje.

Lieke staat op. “Wil je de kamer zien?” Isabel knikt en loopt achter haar aan de smalle trap op. In één oogopslag ziet ze dat ze het niks vindt. Veel te klein, veel te benauwd. Maar dat durft ze natuurlijk niet te zeggen. Ik word het toch niet, denkt ze bij zichzelf.

Als ze weer beneden zijn, zegt ze dat ze er maar weer eens vandoor gaat, glimlacht nog eens naar Lieke en wenst haar succes met de rest van de hospiteeravond. En met je behulpzame huisgenootjes, denkt ze er achteraan. Ze trekt haar rode jasje weer aan en stapt de frisse novemberlucht in. Zodra de deur achter haar dicht valt, is haar saaie gevoel over. Ze kijkt op haar horloge. Als ze een beetje doorloopt, kan ze de eerstvolgende trein nog halen. Ze is benieuwd of er nog leuke nieuwe kamers op Kamernet staan.

 

Lieke doet de deur achter Isabel dicht. Nee, die wordt het in elk geval niet, dat is duidelijk.

Waarom, dat weet ze eigenlijk niet eens precies. Ze vond haar gewoon niet zo aardig. Misschien was ze te perfect. Met dat mooie steile donkere haar en die grote blauwe ogen, dat hippe rode jasje en dat strakke shirtje dat ze met haar figuur zo goed kon hebben. Daar sport ze niet eens voor, ze heeft het gewoon van zichzelf. En dan doet ze ook nog eens een zware, moeilijke studie als Diergeneeskunde, én ze speelt op hoog niveau piano. Ze hoort bij het soort mensen dat zich altijd ver verheven voelt boven mensen als Lieke, al liet ze daar vanavond niets van merken. Nee, die Isabel valt af. Met zoveel perfectie wil Lieke niet in één huis wonen. Ze zou zich vreselijk onzeker voelen. En vreselijk saai.

Leave a Reply

CommentLuv badge