Verjaardag

Het is schemerig en warm op het terras. De zon is net onder gegaan. De lange zomeravond begint over te gaan in een zwoele zomernacht.

Paul is even naar de wc en Agnes geniet van de stilte. Ze neemt een trekje van haar sigaret. Bedachtzaam blaast ze de rook uit. Twintig, denkt ze bij zichzelf. Ik ga mijn eerste nacht als twintigjarige in. Ze leunt achterover en sluit even haar ogen. Ze hoopt dat Paul op zijn weg naar de wc weer eens één van zijn vele kennissen tegenkomt, zodat hij wat langer wegblijft. Ze wil alleen zijn. Al is het maar voor een paar minuutjes. De hele avond hebben ze zitten praten. Ze merkt dat ze haar eerste nacht als twintigjarige eigenlijk het liefst alleen door wil brengen, in haar eigen bed. Geen geknuffel, geen gevrij, geen lieve gefluisterde woordjes. Gewoon rust. Rust van Paul en de rest van de wereld.

Plotseling begint haar hart sneller te kloppen. Daar loopt hij. Langs het terras loopt de jongen waar ze vier jaar geleden zo verschrikkelijk verliefd op was. Hij ziet er nog akelig hetzelfde uit. Dezelfde lichtblonde krullen, dezelfde volle lippen, misschien zelfs nog steeds hetzelfde shirt. Ja. Ze zou zweren dat hij dit shirt ook aanhad toen ze hem had uitgenodigd voor haar verjaardagsfeestje, vandaag precies vier jaar geleden. Het verjaardagsfeestje dat ze toen gaf, samen met twee vriendinnen. Waar ze zich zo ontzettend op verheugd had, en waar ze zich zo ontzettend voor had opgetut. Het verjaardagsfeestje dat uiteindelijk de laatste keer zou zijn dat ze hem zag.

 

Het was schemerig en warm in de kamer. Ze zaten naast elkaar. Ze praatten over huiswerk.

Agnes keek naar zijn wang. Daar hadden haar lippen hem geraakt, twee uur geleden, toen hij binnenkwam.Twee keer op zijn linkerwang en één keer op zijn rechter. Hij had haar beleefd een hand willen geven, afstandelijk als altijd.

‘Gefeliciteerd’ zei hij. Weet je wel wanneer ik echt jarig ben? dacht ze. Ze pakte zijn hand en trok hem naar zich toe. Ze zag zijn verbaasde gezicht snel naar haar toekomen. Ze sloot haar ogen. Tuitte haar lippen. Ze had al zoveel jongens gekust vanavond en nu stond ze er pas bij stil wat ze eigenlijk elke keer deed.

Zijn wangen waren koel. Hij rook naar buiten. Naar fietsen. Naar wind. Zij zou wel naar feest en parfum ruiken. Ze wist dat haar wangen warm waren. Ze voelde zijn lippen er langs strijken. Ze wilde hem niet loslaten.

Ze liet hem los. Beleefd deed ze een stapje naar achteren.

‘Ik heb voor jou ook nog wat,’ zei hij, en hij groef in zijn binnenzak. Ook, dacht ze. Zag hij haar kussen als een soort cadeautje?

Hij gaf haar een envelop. Er stond geen naam op. Hij had er vast nog twee, één voor Nienke en één voor Myrthe. Als een van hen hem had binnengelaten had zij deze envelop gekregen, en deze zoen. Het gaf haar een leeg gevoel. Betekende ze zo weinig voor hem?

Haar vingers trilden licht toen ze de envelop openmaakte. Ze hoopte dat hij het niet zag. Er zat een briefje van vijf euro in. Het was ooit helemaal verkreukeld geweest, maar hij moest het gladgestreken hebben voor hij het in de envelop gedaan had.

Ze voelde zich opgelaten nu hij haar geld gegeven had. Ze had op een cadeautje gehoopt, al was maar een boekenbon. Op de een of andere manier voelde ze zich goedkoop. Ze wilde geen geld. Niet van hem.

Ze wapperde onhandig met het briefje. ‘Ik zal er iets leuks mee doen’ beloofde ze lachend.

Het gaat op de grote hoop, dacht ze, met het al andere geld dat ik vanavond krijg. Je betaalt mee aan de cd die ik ga kopen. Dat is alles. Ik zal waarschijnlijk niet eens aan jou denken als ik die cd draai.

Dat was twee uur geleden geweest. Twee woelige uren, waarin ze nog meer mensen had gezoend en nog meer cadeautjes en geld gekregen had. Hij en Fabian hadden zitten gooien met snoepjes die Myrthe die middag zorgzaam in een schaal op tafel had gezet, tot Nienke had gezegd dat ze op moesten houden. Hij had voor de televisie gehangen en voetbal gekeken. Hij had haar schutterig gevraagd hoeveel mensen ze hadden uitgenodigd, maar nauwelijks geluisterd naar haar antwoord. Ze had het gevoel dat hij op school veel leuker was.

En nu zaten ze dus naast elkaar, en voerden ze een houterig gesprek over huiswerk. ‘Heb jij Latijn al af?’ vroeg ze hem.

‘Nee’ zei hij.

‘Ik half,’ zei ze.

‘Mail het effe,’ grijnsde hij.

‘Mooi niet,’ zei ze. Ze kreeg een idee. ‘Ik heb stukje 1 al af,’ zei ze. ‘Als ik die nou naar jou mail, en jij mailt 2 naar mij?’

‘Nee,’ zei hij.

Zo simpel was het dus. Gewoon nee. Niets meer, niets minder. Hij zag ineens iets heel interessants aan de andere kant van de kamer. Zonder iets te zeggen liep ze weg. Ze moest iets drinken. Iets sterks. Ze schonk Martini in een plastic bekertje. Terwijl ze ervan nipte liep ze terug naar de jongens. Fabian was op haar plaats gaan zitten. Ze kon er duidelijk niet meer bij. ‘Oh,’ zei ze.

‘Ja,’ zei hij. Hij lachte. Het was geen aardige lach zoals anders. Jammer, meisje, zeiden zijn ogen.

Ze draaide zich om en liep weg, de houten trap af, naar het soutterrain, waar de muziek zo hard mogelijk stond. Toen ze na een tijdje weer boven kwam, was hij er niet meer. Ze vroeg aan iemand waar hij was. Hij was weggegaan, hoorde ze. Ze knikte.

Ze was blij toen iedereen naar huis was. Eigenlijk wilde ze zelf ook het liefst naar huis. Ze wilde alleen zijn. Ze wilde hier niet bij Nienke blijven logeren. Ze wilde in haar eigen bed liggen en bedenken waar het was misgegaan.

Haar eerste échte zoen zou hij haar in elk geval nooit geven.

 

Na de zomervakantie was hij opeens van school. Verhuisd, blijkbaar. Het feestje voor haar zestiende verjaardag was de laatste keer dat ze hem zag. Tot nu toe, dan.

Hij ziet haar ook. Hij staat stil. Hij komt naar haar toe. ‘Hé, hallo,’ zegt hij.

‘Hoi,’ zegt ze. ‘Lang geleden.’

‘Zeg dat wel.’

‘Hoe gaat het?’

‘Goed hoor, met jou?’

‘Ook goed. Vier mijn verjaardag.’

‘Oh, gefeliciteerd.’

Een hand op haar schouder. Paul. ‘Zullen we gaan, schat?’

Ze knikt. ‘Ja. We gaan.’ Ze kijkt naar hem. ‘Nou, dag,’ zegt hij. ‘Dag,’ zegt ze, terwijl ze haar sigaret uitdrukt. Als ze opkijkt, is hij verdwenen.

Paul slaat zijn arm om haar heen. ‘Wie was dat?’ vraagt hij. Ze haalt haar schouders op. ‘Oh, niemand. Van vroeger.’

Paul wil haar duidelijk naar zijn huis koersen, maar Agnes maakt zich los uit zijn greep. Zegt dat ze het een leuke avond vond, maar dat ze nu alleen wil zijn. Belooft hem morgen te bellen. Laat hem beteuterd achter en loopt alleen de avond in.

Misschien wordt vannacht niet haar eerste nacht als twintigjarige, maar nog één laatste nacht als negentienjarige. Nog één keer zwijmelen over degene die ze nooit kon krijgen. En dan morgen volwassen wakker worden.

2 Comments on Verjaardag

  1. Gerdine
    12-01-2012 at 17:38 (6 years ago)

    oh wauw! jij kan heerlijk schrijven!

  2. Eline Stiekema
    26-01-2012 at 15:35 (6 years ago)

    Bedankt! Leuk om te horen :))

Leave a Reply

CommentLuv badge