Kerst op kamer 126

‘Buikpijn, hmm? Ja ja.’ De arts op de Eerste Hulp-post keek Selma vermoeid aan.
‘Heel erge buikpijn,’ verbeterde ze hem. ‘Of denkt u dat ik voor mijn lol door de sneeuw om drie uur ’s nachts naar de eerste hulp ben gekomen?’
‘Mij zou het niet verbazen,’ antwoordde de arts. ‘Net zoals het mij niet verbaast dat ze mij nu voor de derde keer in de kerstnacht laten werken, omdat ik toch geen gezin heb. Blijkbaar is dat een argument. Maar dat is een heel ander verhaal.’
‘Eh… ja.’
‘Maar buikpijn dus, hmm? Even een gewetensvraag. Weet je zeker dat je niet gewoon teveel worstenbroodjes hebt gegeten? Dat je je niet gewoon hebt volgepropt met tiramisu? Een hele pan glühwein hebt leeggeslobberd? Een zak…’
‘Oké, oké, ik begrijp waar u naartoe wilt,’ onderbrak Selma hem. ‘En het antwoord is nee. Ik heb al sinds één uur vanmiddag niets meer gegeten. Mijn galgenmaal was een broodje met ham.’
‘Een broodje met ham, hmm? Weet je zeker dat die ham niet gewoon van discutabele kwaliteit is geweest?’
Met een kreun boog Selma voorover en begon in haar uitpuilende schoudertas te graven. ‘Blijkbaar moet ik met hard bewijs komen. Toevallig heb ik een etentje moeten laten schieten omdat ik met koorts en buikpijn thuis op de bank lag, dus ik had alle tijd om Google erop na te slaan. Ik heb een checklist gemaakt met de symptomen van een blindedarmontsteking en ik heb er zeven van de acht kunnen aanvinken.’
Ze viste het beduimelde papiertje uit haar tas en kwam voorzichtig weer overeind. Een venijnige steek in haar onderbuik deed haar naar adem happen.
De arts las haar lijstje met gefronste wenkbrauwen en zuchtte diep. ‘Goed, het lijkt erop dat ik je zal moeten onderzoeken. Vind je het erg als ik Sky Radio erbij aanzet?’
‘Eh… nee, maar waarom? Bent u bang dat u mijn gekerm zult moeten overstemmen?’
‘Nee, nee. Alleen maar voor de kerstliedjes. Voor de sfeer, snap je?’
‘Aha. Voor de sfeer. Nou, een beetje kerstsfeer kunnen we inderdaad wel gebruiken, dus gaat uw gang.’
Begeleid door Michael Bublé’s Have yourself a merry little Christmas duwde de arts op verschillende plekken op Selma’s buik. Ze deed haar best om de kerstsfeer niet te bederven met pijnkreten, maar een paar keer kwam ze toch bijna boven Michaels gekweel uit.
Mariah Carey’s All I want for Christmas is you schalde uit de kleine speakertjes toen de arts een oneindig lijkend aantal buisjes vulde met Selma’s bloed. Ze wist niet dat haar lichaam zoveel bloed kon missen. Bijna wilde ze er een opmerking over maken, maar de arts was zo tevreden aan het meehummen met Mariah, dat ze haar commentaar achterwege liet.
En terwijl Chris Rea voor de zoveelste keer naar huis reed voor Kerstmis, onderwierp de arts Selma tot slot nog even aan een inwendig onderzoek, waarschijnlijk om te controleren of hij niet toevallig het hoofdje voelde van een baby die zich maandenlang bijzonder goed had weten te verstoppen. Tot Selma’s opluchting was de uitkomst van dit onderzoek negatief.
Hij liet haar even alleen met de kerstliedjes om op de uitslag van het bloedonderzoek te wachten. Ze leunde achterover op de behandeltafel en stuurde een berichtje naar haar moeder. ‘Mam, sorry, lig in het ziekenhuis. Kerstdiner gaat ‘m dit jaar niet worden voor mij. Jullie veel plezier en een kus.’
Ze vroeg zich af of het erg was dat ze hoopte dat ze haar zouden opnemen, omdat dat alvast een interessant verhaal zou opleveren waar ze volgend jaar toch minstens een kwartier van het kerstdiner mee zou kunnen opvullen.
Dat was zo ongeveer het enige positieve hieraan. Verder was het nu gewoon officieel een kutkerst. De enige leuke activiteit, het jaarlijkse kerstdiner met haar vriendinnen, was voor haar niet doorgegaan. Niet dat ze het niet had geprobeerd: op haar nieuwe pumps was ze door de sneeuw naar haar auto gestrompeld. Klappertandend reed ze stapvoets de straat uit toen haar buik haar opeens verraste met een pijnscheut die zo sterk was dat ze spontaan op de rem trapte. Ze voelde hoe de auto nog een stukje doorgleed en realiseerde zich dat deze operatie niet ging slagen. Ze was niet bepaald een opgever, maar nu had ze geen keus.
Ze dacht aan de prachtige tiramisu met vijgen en crème de cassis die nu onaangeraakt in haar koelkast stond. Ze dacht aan Jonas die dit jaar voor het eerst zonder haar kerst bij zijn ouders vierde. Ze dacht aan haar vriendinnen die nu waarschijnlijk stonden te dansen in één of andere club, want daar draaiden die kerstdiners altijd op uit.
It will be lonely this Christmas, kweelde een stem op de radio. Lonely and cold.
De arts kwam weer binnen en veegde snel wat kruimeltjes van een kerstkransje uit zijn mondhoek. Selma veegde snel een verdwaalde traan van haar wang.
Hij tikte op haar gekreukelde checklist, die nog steeds op zijn bureau lag. ‘Nou, het lijkt erop dat je gelijk hebt, hmm? We moeten je helaas even hier houden. Ik ben niet meer de enige die zijn kerst in het ziekenhuis moet doorbrengen.’
Achter hem dook een nors kijkende verpleegster met een rolstoel op. ‘Je was sowieso al niet de enige, Andries. Mevrouw, komt u maar zitten, dan breng ik u naar de afdeling.’
Voorzichtig liet Selma zich in de rolstoel zakken. Zonder er verder nog woorden aan vuil te maken, zette de verpleegster Selma’s handtas op haar schoot en reed haar de gang op. Selma hoorde de klanken van Frosty the Snowman wegsterven.

‘Kijk eens aan, nog een nachtelijke entree.’
Een hese mannenstem klonk in het donker toen Selma de slaapzaal binnen werd gereden.
‘Ssst,’ siste de verpleegster. ‘We proberen de andere patiënten niet te wekken.’
‘Welke andere patiënten? Ik lig hier in mijn eentje. De anderen zijn allemaal vrij op borgtocht.’
Een rilling liep over Selma’s rug. Dus hier moest ze de nacht en de komende dagen doorbrengen: op een kamer met een onbekende vent. Deze kerstmis steeg schrikbarend snel op de schaal van kut.
Hij knipte het lampje boven zijn bed aan en bekeek Selma schaamteloos. Ze schatte dat hij ongeveer even oud was als zij, misschien iets jonger. Donkere krullen en donkere ogen, meer details kon ze niet onderscheiden in het schemerlicht.
‘Zo…’ zei hij langzaam. ‘Het lijkt erop dat ze me toch nog een kerstcadeautje gestuurd hebben.’
Verbijsterd staarde Selma hem aan. Haar medepatiënt begon te lachen. ‘Sorry, dat was een hele foute grap. Je wordt melig hoor, als je hier de hele dag ligt. Ik zal me even voorstellen. Ik ben Jeroen. Ze hebben vandaag, of eigenlijk gisteren, mijn appendix eruit gewipt.’
‘Oh,’ zei Selma. ‘Jij ook al?’
‘Jep. Jij ook?’
‘Mijn appendix is genomineerd, ja.’
De verpleegster hielp Selma in het bed tegenover dat van Jeroen en sloot een infuus aan. ‘Probeer wat te slapen,’ zei ze. Ze draaide zich om. ‘En dat geldt ook voor u. Het is niet de bedoeling dat de patiënten hier liggen te keten ’s nachts, hoe komisch u het allemaal ook mag vinden.’
Jeroen grinnikte. ‘Ja juffrouw.’
De stappen van de verpleegster stierven weg. Het was stil op de kamer. Selma legde voorzichtig haar hand op haar pijnlijke buik en probeerde zo stil mogelijk adem te halen. Ze hoopte dat de pijnstiller die ze via het infuus zou binnenkrijgen, snel zijn werk zou doen, zodat ze zou kunnen slapen. Het liefst zou ze deze hele kerst slapend doorbrengen, om de buikpijn en haar teleurstelling om de totale mislukking van haar kerst niet te hoeven voelen.
Maar ze voelde dat Jeroen niet sliep. Ook al waren hun beider nachtlampjes uit, ze wist gewoon dat hij naar haar keek in het donker. Hij wilde praten, ze voelde het gewoon. Nou, zij had er geen zin in. Ze was hier niet om vrienden te maken. Het liefst had ze een kamer voor zich alleen gehad, om zich rustig te kunnen wentelen in haar ellende. Hoewel, wentelen… dat was er niet echt bij op het moment. Ze kon alleen maar op haar rug liggen. Anders zou ze zich ook allang nors op haar zij gedraaid hebben, als duidelijk signaal van ‘wil niet kletsen’. Maar het feit dat ze zich niet op haar zij kon draaien zonder het gevoel te hebben dat al haar ingewanden zich pijnlijk meeverplaatsten in haar buik, was nou net datgene dat haar had doen besluiten naar de Eerste Hulp te gaan.
‘Jij zal wel balen,’ zei hij.
‘Ja,’ antwoordde ze kort.
‘Een acute blindedarmontsteking op kerstavond… hoeveel pech kun je hébben. Ik vond mezelf al een pechvogel omdat ik het de dag vóór kerstavond kreeg. Niet dat ik vastomlijnde plannen had. Maar toch, ik vond mezelf ontzettend zielig. En nu wordt er iemand binnengebracht die nóg zieliger is! Heb ik toch weer geluk.’
‘En bedankt, hè. Nu voel ik me echt beter. Mag ik nu alsjeblieft proberen te slapen?’
‘O nee, ik bedoel het niet vervelend! Ik wil je niet met een rotgevoel opzadelen. Ik maak gewoon een geintje, zo ben ik, daar bedoel ik niks mee. Weet je, ik lag sinds gisteravond op zaal met twee ruftende bejaarden met darmklachten, en ik ben zó blij dat jij ervoor in de plaats bent gekomen… ik kan me gewoon niet inhouden.’
‘Zeg, jij bent behoorlijk spraakzaam voor iemand die net geopereerd is. Zitten er geen restricties aan hoeveel je mag praten na zo’n ingreep?’
‘Ha! Dat zouden ze wel willen. Die bejaarden werden ook stapelgek van mij. Ik denk nou eenmaal hardop, kan er niks aan doen, sorry.’
‘Je doet maar je best om er iets aan te doen. Anders druk ik op mijn knopje en waarschuw ik die enge zuster. En nu ga ik slapen.’
Even was het stil. ‘Eén dingetje nog, ‘ zei Jeroen toen opeens. ‘Eén dingetje.’
Selma slaakte een diepe, pijnlijke zucht. ‘Ja?’
‘Morgen is het kerst.’
‘Ja, wrijf het er nog maar eens in. Welterusten.’
‘Nee, nee, ik bedoel: morgen gaan wij kerst vieren. Jij en ik. Samen. We moeten er maar het beste van maken, toch?’
‘Ik weet niet of het je is opgevallen,’ zei Selma. ‘Maar ik lig hier aan het infuus en er is me net verteld dat ik tot nader order niets zal mogen eten.’
‘Oh, maar kerst gaat toch niet alleen over eten? Kom op, zeg. Wacht jij maar af: morgen vieren wij kerst.’
‘Prima,’ zei Selma, om van hem af te zijn. ‘Morgen vieren wij kerst. Maar dan moet ik nu wel gaan slapen, anders ben ik morgen veel te duf om kerst te vieren.’
Dit was een truc die nog weleens goed werkte bij haar kleine neefjes. En ook bij Jeroen, zo bleek nu. Hij wenste haar een goede nachtrust en hield verder zijn mond. Selma lag nog even wakker, maar uiteindelijk viel ze, uitgeput van pijn en allerlei emoties, in slaap.

Toen ze wakker werd, verspreidde een schemerig ochtendlicht zich door de kamer. Selma had meteen het gevoel dat er iets was veranderd. Het was niet alleen het licht. Ze hoorde iemand ademen, heel dichtbij haar. Véél te dichtbij. Moeizaam kwam ze een stukje overeind en keek opzij. Ze kon het niet helpen dat ze een gilletje slaakte.
Jeroen, die een paar uur eerder nog tegenover haar had gelegen, lag nu opeens naast haar. Hoe hij het voor elkaar had gekregen wist ze niet, maar hij had zijn bed zo weten te manoeuvreren dat het tussen haar bed en het lege bed naast haar in stond. Het stond een beetje scheef, maar het stond er. Hoe had hij dit voor elkaar gekregen? Ze twijfelde tusssen stille bewondering en heel hard gillen. Waarom had hij dit gedaan? Wat wilde hij van haar?
Ze kon het hem niet vragen. Jeroen sliep de slaap der onschuldigen. Dit gaf haar de kans hem eens goed te bekijken. Zijn warrige bos donkere krullen stak scherp af tegen het witte hoofdkussen. Hij had een blanke huid maar opvallend donkere wenkbrauwen en wimpers. Zijn wimpers bewogen af te toe lichtjes. Hij lag te dromen, met zijn lippen een stukje van elkaar. Plotseling voelde Selma een kriebeling van vertedering. Wie was deze jongen? Iemand die hield van gezelschap en gezelligheid, dat moest wel. Iemand die zich misschien net zo alleen voelde als zij. Iemand in hetzelfde schuitje, die ook noodgedwongen zijn kerst doorbracht in het ziekenhuis. Waarom had ze eigenlijk zo bitchy tegen hem gedaan?
In de verte klonk het geluid van een rammelend karretje. Het ontbijt werd waarschijnlijk rondgebracht. Jeroen begon te draaien. Selma zag zijn gezicht even vertrekken van pijn. Het volgende moment deed hij zijn ogen open. Het leek hem even tijd te kosten om te beseffen waar hij was. Toen keek hij opzij en grijnsde ondeugend naar haar. ‘Vrolijk kerstfeest.’
‘Vrolijk kerstfeest. Vanwaar de volksverhuizing?’
‘Veel gezelliger zo.’
‘Hoe heb je het voor elkaar gekregen?’
Hij gebaarde naar een kruk die op de grond lag. ‘Niet zo moeilijk. Gewoon een kwestie van de rem ontkoppelen en mezelf vooruit duwen. Ik roei elke week, dus ik heb sterke armen. Het was wel een beetje lastig met mijn infuus.’
Selma barstte in lachen uit, al werd dat meteen weer afgestraft door een pijnscheut in haar buik.
‘Jij bent knettergek!’
‘Dat zul je mij niet horen ontkennen. Maar geef toe: het is nu wel gezelliger.’
‘Oké, oké, dat geef ik toe.’
‘Ik denk alleen niet dat het van lange duur is. Ze zullen hier niet al te gecharmeerd van zijn bij de ochtendronde.’ Hij grinnikte. ‘We moeten dus maar meteen beginnen met onze kerstviering.’
Met een licht vertrokken gezicht reikte hij naast zich en haalde zijn mobiele telefoon tevoorschijn. ‘Oké, zeg het maar. Wat is je favoriete kerstnummer?’
‘Eh… ik ben eigenlijk niet zo van de kerstnummers.’
‘Dat is geen antwoord, hè. Ik zal het anders formuleren. Welk kerstnummer vind je het minst verschrikkelijk?’
‘Vooruit dan maar… Last Christmas van Wham. Uit jeugdsentiment.’
‘Goede keuze. Hier komt-ie. Hé, het lijkt Serious Request wel! Niet eten en kerstplaatjes draaien… zullen we vragen of de zusters willen doneren?’
‘Misschien zijn ze bereid tot een oprotpremie,’ grijnsde Selma.
‘Hé, je begint het te leren! Oké, als het goed is, is-ie bijna klaar met bufferen… ja, hier komt-ie echt.’
Het volgende moment klonk het wollige intro van Last Christmas uit het kleine speakertje van Jeroens telefoon. En Selma besefte dat ze het bijna gezellig vond. Hij had gelijk gehad. Ze was dan wel met kerst in het ziekenhuis terecht gekomen, maar met deze kamergenoot was dat helemaal zo slecht nog niet. Ze voelde een kriebel in haar buik die de pijnstillers niet leken te kunnen onderdrukken. Ze had nu al meer lol dan ze op het kerstdiner bij haar ouders ooit zou hebben.

Leave a Reply

CommentLuv badge