De vijf fases van een nieuw idee

Ik heb het eindelijk gedaan. Na bijna zes weken van peinzen, piekeren, ieder hersenspinsel noteren en opzetjes maken, heb ik nu eindelijk drie opzetjes naar Hedda gemaild. Of: bij Hedda gepitcht, om het even stoer te zeggen. In de hoop dat ze vindt dat er iets bruikbaars tussen zit.

Toch wel weer even heel erg spannend. Deze ideeën hebben wekenlang in mijn hoofd gezeten en ik heb er bewust met bijna niemand over gepraat, omdat een idee dat zo pril is, makkelijk kan sneuvelen. Ik ben hypergevoelig op dat gebied. Eén net iets te botte opmerking of een reactie die ik zelf bestempel als ‘niet enthousiast genoeg’, en het idee kan wat mij betreft de prullenbak in. En ja, ik geef het toe: ik heb in deze periode één keer tegen Berend geschreeuwd dat het al niet meer hoefde, dit idee, aangezien ‘hij het nu toch al had verpest’. En nee, ik ga niet zeggen over welk idee dit ging. Dat durf ik nu namelijk niet meer, omdat jullie dan misschien ook allemaal alleen maar ‘hmm’ zeggen. Zo stoer ben ik nou.

Maar goed. Drie ideeën over dus. Ze zijn eigenlijk één voor één ontstaan, en hierbij viel het me op dat zich hierbij eigenlijk steeds hetzelfde proces voltrekt. Het gaat zo:

Fase 1: piepklein zaadje
Op een onbewaakt ogenblik valt me iets in waarvan ik weet dat ik het zo snel mogelijk moet opschrijven. Dit gebeurt natuurlijk nooit als ik achter mijn computer zit met mijn notitieboekje netjes binnen handbereik. Het gebeurt altijd onder de douche, ondersteboven hangend op mijn yogamatje of in het pashokje bij H&M.

Onmisbaar voor de eerste basale krabbels: mijn ideeënboekje!

Onmisbaar voor de eerste basale krabbels: mijn ideeënboekje!

Fase 2: knock, knock
Als het een bruikbaar idee is, blijft het knagen. Het idee wil worden uitgewerkt. Op nieuwe onbewaakte momenten ontstaan er ideeën die dit idee nog beter maken. Op een gegeven moment grijp ik mijn kladblok en krabbel snel een eerste opzet, om al mijn briljante invallen (ahum) niet te vergeten. Vanaf dat moment gaat mijn onderbewuste helemaal los en blijft me rustig een dag lang spammen met aanvullingen en soms zelfs hele plotwendingen. Ik begin ervan overtuigd te raken dat ik iets absoluut fantastisch heb bedacht.

Fase 3: ik ben een genie.
Als ik genoeg munitie heb verzameld, kruip ik achter mijn laptop om het idee officieel te gaan uitwerken. Ik geef de personages (tijdelijke) namen en wat basale karaktereigenschappen, werk het plot en de verschillende perspectieven uit en verzin er nog wat plotlijntjes bij. Tegen de tijd dat mijn opzet af is, ben ik er helemaal vol van en weet ik zeker dat ik het meest briljante idee ever heb bedacht. Waarom stuur ik het niet direct naar Hedda op? Dit is het, dit moet gewoon geschreven worden!

Fase 4: ik ben toch geen genie.
Het is maar goed dat ik het idee na deze fase toch nog even laat liggen, want al snel volgt de volgende fase: zelftwijfel. Als ik een paar dagen niet naar het idee gekeken heb, begint de aarzeling te knagen: is het wel zo’n goed idee? Zit ook maar íemand hierop te wachten? Is het wel goed uitgewerkt? Is het wel origineel? Langzaam raak ik ervan overtuigd dat dit idee pure schijt is, en dat ik er nog heel veel aan moet schaven, of het gewoon de prullenbak in moet donderen. Dit alles speelt zich alleen in mijn hoofd af trouwens, zonder het bestand zelfs maar te openen.

Fase 5: de wereld in!
Als ik mijn eerste opzet uiteindelijk weer open, komt mijn moodswing netjes in het midden uit tussen een wereldschokkend briljant idee en een wereldschokkend beroerd idee. Het is gewoon best een aardig idee. Op dat moment zie ik ook wat er nog aan de opzet ontbreekt en kost het me weinig moeite om alles af te ronden. En dan komt het moeilijkste: loslaten. Het is tenslotte maar een opzetje. Het hoeft nog lang niet perfect. Het is tijd om het idee in z’n huidige vorm de wereld in te sturen, in dit geval naar Hedda. En dan is het een kwestie van afwachten…

 

6 Comments on De vijf fases van een nieuw idee

  1. Maaike
    06-03-2014 at 12:21 (4 years ago)

    Grappig geschreven en leuk om eens ‘achter de schermen’ te kijken! Dat inspiratie altijd op de verkeerde momenten komt is héél herkenbaar, haha.

  2. Mariëtte
    06-03-2014 at 13:27 (4 years ago)

    Heel herkenbaar 🙂 Volgens mij toepasbaar op alles wat je zelf bedenkt en waar je hart in zit. Ik herken het van al mijn fröbelprojectjes.

    Ben benieuwd of jouw zaadjes grote struiken worden 🙂

  3. Eline Stiekema
    07-03-2014 at 11:03 (4 years ago)

    Hihi, ik hoop het wel!

  4. Eline Stiekema
    07-03-2014 at 11:04 (4 years ago)

    Dankjewel! en gelukkig, ik ben dus niet de enige, haha!

  5. Petra
    14-03-2014 at 22:59 (4 years ago)

    Ja, ja en ja! Wat fijn als je dan ook nog iemand hebt om al je ideeën die door deze fases heen zijn gekomen mee te delen, en die dan voor jou het beste uitkiest. En de rest… in een doosje doen en bewaren, heel goed bewaren, en verzekeren voor anderhalf miljoen. 🙂

  6. Eline Stiekema
    15-03-2014 at 11:48 (4 years ago)

    Ghehe, dat zou een goed idee zijn, een verzekering voor briljante ideeën 😀

Leave a Reply

CommentLuv badge