Een dagje Utrechtse vrijmarkt

Het idee ontstond vorige week zondag, tijdens een bijzonder gare treinreis met Berend en Ralf, na een lange dag fietsen. Ik weet niet eens meer hoe we erop kwamen en wie ermee kwam, maar opeens waren we alle drie laaiend enthousiast over het idee om dit jaar zoveel mogelijk oude meuk te verkopen op de Utrechtse vrijmarkt. Dat hadden we nou altijd al eens willen doen! Dus waarom niet gewoon dit jaar?

Nou eh, omdat je dat op zo’n korte termijn niet meer kunt regelen misschien? Ha, dat kan dus wel. Binnen een paar dagen hadden we een plek geritseld, bij vrienden van Ralf voor de deur op de Begijnekade. We hadden schragen, een paar planken, een tafelkleed, een fietskar, een geleende bakfiets en bovenal: een heleboel meuk. Dvd’s, boeken, tijdschriften, een oude smartphone, een lampje in de vorm van een bloesemboompje (zo’n lampje dat precies één seizoen leuk staat in je woonkamer, tot al je tokkieburen precies zo’n lampje voor het raam zetten), twee kleine flatscreen tv’tjes en een gitaarstandaard. Om maar wat te noemen. We waren er klaar voor.

Vrijmarkt les 1: een bakfiets is onmisbaar.

Vrijmarkt les 1: een bakfiets is onmisbaar.

Ik moest op vrijdagavond nog wel gewoon tot 8 uur werken, dus aan Ralf en Berend de schone taak om alles te vervoeren en op te zetten. Omstreeks half 10 arriveerde ik op de vrijmarkt, fietstassen en rugzak volgeladen met spullen. Ik vond het direct gezellig. En had direct aanspraak van een koopjesjager, die heel professioneel met behulp van een zaklampje onze meuk doorzocht.
‘Zo, houden jullie het nog een beetje vol hier?’
‘Nou, ik ben er net vijf minuten, dus als ik het nu niet meer volhield zag het er slecht uit, haha.’
‘Oh. Tja, ik probeer gewoon het gesprek op gang te brengen. Maar dat lukt niet erg.’
Het eerste awkward moment, meteen in de pocket! Maar als ik zo terugkijk, veel erger dan dit is het eigenlijk niet meer geworden. Gelukkig.

Ons gezellige plekje op vrijdagavond.

Ons gezellige plekje op vrijdagavond.

Toen het publiek langzaam veranderde van koopjesjagers in uitgaansvolk, werden we aangesproken door een man die naast ons een kraam vol echte rotzooi beheerde. Denk: oude vazen, oude boeken, oude kleren en als pronkstuk: een hele verzameling weckpotten met inhoud die volgens het etiket uit 1997 stamde.
‘Ik ben hier morgen niet, dus als jullie willen, mogen jullie mijn kraam overnemen. Maar alle spullen krijgen jullie er dan ook bij. Jullie moeten zelf maar zien wat jullie ermee doen.’
We twijfelden even, want het was wel echt Heel Veel Meuk. Maar een echte kraam, een grote, met een zeil voor als het zou gaan regenen… dat was te verleidelijk om af te slaan. Dus zeiden we ja, ook al zei een stemmetje diep vanbinnen tegen me: ‘Waar begin je aan? Wat ga je doen met al die troep?!’ We zetten onze eigen spullen binnen, hielpen de eigenaar met afbouwen en zetten alle spullen onder de kraam. Laken er overheen, morgen verder zien.

We zijn niet van die bikkels die de hele nacht in een slaapzakje bibberend hun plek gaan liggen bewaken, dus we taaiden tijdelijk af om thuis wat slaap te gaan pakken, om de volgende ochtend in tamelijk brakke toestand onze eigen kraam op te bouwen. We hadden nu echt de ruimte om onze spullen goed uit te stallen en dat was heel erg fijn. Ik hing wat van de oude kledingstukken van de vorige eigenaar op, want kleding is een lokkertje, dat hadden we snel door. Binnen de kortste keren had ik een jasje en twee shirts verkocht.

De opbouw van onze kraam. Toch een hele upgrade.

De opbouw van onze kraam. Toch een hele upgrade.

Onze eigen spullen verkochten lang niet slecht nu we het mooi konden uitstallen, en we zetten steeds meer spullen van de vorige eigenaar neer. We lichtten steeds een paar items uit. Dat bleek te truc te zijn: niet alles neerplempen en mensen laten graaien en zoeken, maar zorgen dat afzonderlijke items tot hun recht komen. Op die manier bleken er nog een heleboel items verkoopbaar. We vonden zelfs iemand die alle weckpotten wilde kopen! We kregen ook nog een paar kratten LP’s om te verkopen, waardoor er voortdurend een clubje liefhebbers in het hoekje van onze kraam stond te snuffelen. Ondertussen kwamen er ook allerlei vrienden langs, om onze meuk te bewonderen of ons te voorzien van fruit en kopjes thee.

De vrijmarkt in volle gang.

De vrijmarkt in volle gang.

Normaal kun je me opvegen na een paar uurtjes vrijmarkt. Ik word altijd doodmoe van dat geslenter en al die chaotische indrukken. Maar zelf in een kraampje staan vond ik veel beter vol te houden, sterker nog: ik barstte de hele dag van de energie! Ik vond het zo gezellig met al die mensen en zo leuk om te doen. De sfeer was super. En we verdienden beter dan we hadden durven hopen. En dankzij het goede afvalscheidingsstation dat vlakbij ons was ingericht, was het opruimen na afloop een eitje. Kortom: we werden er helemaal happy van. Dit is zeker iets om volgend jaar weer te doen, en we willen kijken of we dan zelf een kraam kunnen huren.

De inhoud van mijn geldkistje: mij hoor je niet klagen!

De inhoud van mijn geldkistje: mij hoor je niet klagen!

Tot slot nog even een bedankje aan alle mensen die ons geholpen hebben en voorzien van thee en voedingsstoffen, van wiens huis we gebruik mochten maken, wiens spullen we hebben mogen verkopen, wiens spullen we hebben mogen lenen. Zonder jullie was deze topdag niet mogelijk geweest! Dus: bedankt!

1 Comment on Een dagje Utrechtse vrijmarkt

Leave a Reply

CommentLuv badge