Mijn eerste chicklit: Isabella

Dit jaar kreeg ik mijn meest bijzondere verjaardagscadeau van mijn tante Lily en mijn oom George. Het was mijn eigen boek. Waarvan ik haast was vergeten dat ik het ooit geschreven had. Maar langzaam maar zeker kwamen de herinneringen terug: ik had inderdaad een lege dummy van hen voor mijn elfde verjaardag gekregen, en ik was inderdaad begonnen aan een soort briefroman, om vervolgens niet verder te komen dan hoofdstuk drie. Wat ik echter totaal was vergeten, was dat ik het boekje drie jaar later had teruggevonden en een eind aan het verhaal had gebreid, om het in voltooide staat aan Lily en George te kunnen teruggeven. En nu kreeg ik het weer van hen.

De titel is simpelweg ‘Isabella’, naar de hoofdpersoon. Isabella is de enige dochter van steenrijke hoteleigenaren, die vooral bezig zijn met geld uitgeven en feestjes organiseren voor hun kakkineuze vrinden. Isabella vindt rijk zijn best leuk (want: eigen zwembadje en twee eigen paarden), maar gezellig is anders. Ze leeft op van de briefwisseling met haar minstens zo rijke penvriendin Nikky. Maar er is duidelijk stront aan de knikker: Nikky lijkt Isabella aan het lijntje te houden, ze belooft haar te komen opzoeken maar laat het vervolgens afweten met allerlei vage smoesjes, zoals haar strenge ouders.

Het was ontzettend leuk om mijn eigen verzinsels weer terug te lezen, bijna twintig jaar (!) nadat ik eraan begon. Sommige stukken zijn (natuurlijk) nogal flauw en melig, maar er zitten ook fragmenten in die ik best sterk vind voor een meisje van elf en waarin je heel in de verte al een beetje mijn huidige schrijfstijl kunt herkennen. ‘Isabella’ is chicklit voor ik wist wat chicklit was. Zonder het te beseffen, deed ik toen al wat ik iedereen nog steeds aanraad: ik schreef simpelweg een boek dat ik zelf graag zou willen lezen.

Het einde dat ik er drie jaar later aan breide is nogal gezocht, maar knoopt wel netjes alle eindjes aan elkaar: Nikky blijkt het contact af te houden omdat ze heeft ontdekt dat haar vader ook Isabella’s biologische vader is. De enorme intrige die hier achter schuil moet gaan, blijft voor de lezer verborgen, maar voor Isabella is het een enorme opluchting: ze vond toch al dat ze niets met haar ouders gemeen had.

Ze maakt kennis met Nikky’s ouders en besluit voor het gemak maar bij ze te blijven wonen, zodat zij en Nikky verder als halfzusjes door het leven kunnen. Een jaar later (!) stuurt ze haar ouders een kaartje om te laten weten dat de nieuwe thuissituatie haar bijzonder goed bevalt, al mist ze soms wel haar paarden, Narcis en Liverpool. De moraal is duidelijk: de ouders die haar hebben opgevoed hebben hun best gedaan en Isabella veel spullen gegeven, maar geen liefde. Haar nieuwe ouders leven eenvoudiger en dat bevalt Isabella – of ‘Bella’ zoals ze zich dan laat noemen – een stuk beter.

Nieuwsgierig geworden? Hier komt het eerste – en mijn inziens beste – hoofdstuk van ‘Isabella’!┬áSAMSUNG DIGITAL CAMERA

SAMSUNG DIGITAL CAMERA

SAMSUNG DIGITAL CAMERA

SAMSUNG DIGITAL CAMERA

SAMSUNG DIGITAL CAMERA

SAMSUNG DIGITAL CAMERA

Leave a Reply

CommentLuv badge