Bootcamp week 3: bekvechten en een blind date

De laatste week van het Schrijf met Lef-bootcamp stond voornamelijk in het teken van perspectief. Ik houd enorm van spelen met verschillende perspectieven, dus dit was echt mijn week! Over inspiratie had ik niks te klagen en ik heb de schrijfopdrachten met veel plezier gemaakt. Er is zelfs een kort verhaal uit komen rollen dat gewoon meteen af was. Behoorlijk productief dus, deze laatste week!

SAMSUNG DIGITAL CAMERA

Kind en volwassene
De eerste twee opdrachten van de week heb ik samengetrokken tot één. Het was de bedoeling om een scène te schrijven vanuit het perspectief van een kind dat het gesprek aangaat met een volwassene. Vervolgens herschrijf je deze scène vanuit het perspectief van een volwassene.

Deze opdracht leverde in de gezamenlijke Facebookgroep allemaal komische verhalen op, bijvoorbeeld over kinderen die willen weten waar baby’s vandaan komen. Veel verhalen waren uit het leven gegrepen. Zelf koos ik ook voor een jeugdherinnering: het feit dat ik als kleuter even dacht dat mijn opa en oma zouden gaan scheiden omdat ik ze met elkaar had horen kibbelen. Het was nog best lastig om dit vanuit een kinderperspectief te vertellen, zonder al teveel te vervallen in telling. Het volwasseneperspectief was makkelijker, maar in vergelijking opeens een beetje saai. Een kind is eigenlijk een veel leuker en origineler soort hoofdpersoon!

Bekvechten
Een andere opdracht was het schrijven van een scène die alleen maar bestond uit dialoog, waarin twee personages met elkaar bekvechten. Dat klinkt makkelijk, maar probeer maar eens een geloofwaardig verbaal gevecht op te tekenen, dat op een logische manier verder escaleert en het liefst ook nog leuk is om te lezen. Ik greep hiervoor terug op mijn allereerste verhaal, over de gescheiden ouders en de sloophouten salontafel, en liet de dochter bij haar vader aankloppen om wat meubels uit het voormalig ouderlijk huis op te eisen. 

‘Je had beter even kunnen bellen van tevoren. Ik moet zo naar bikram yoga.’
‘Sinds wanneer moet ik bellen voor ik bij mijn vader mag langskomen? Dit is ook nog steeds mijn thuis.’
‘Jouw thuis is nu in Leidse Rijn. Jij en mama hebben toch een mooi appartementje daar?’
‘Ja, daarom kom ik dus even langs. Dat mooie appartementje is nog heel erg leeg. We hebben meubels nodig.’
‘Als ik me niet vergis, heb ik je moeder een bijzonder mooi bedrag gegeven om nieuwe meubels te kopen.’
‘Pap, je hebt echt geen idee wat meubels tegenwoordig kosten. We hebben kasten kunnen kopen, een nieuwe bank en een spuuglelijk tafeltje van zogenaamd sloophout. Ons huis heeft geen ziel. Dit hier, dit zijn onze spullen. We hebben recht op de helft.’
‘De helft! Ik pieker er niet over.’

Zo kissebissen ze nog een tijdje door, terwijl vriendje Roy buiten wacht met de aanhanger. Die uiteindelijk niet wordt volgeladen, want vader blijkt onverzettelijk. Ik heb dit verhaal stiekem al wat meer uitgedacht tijdens de opdracht ‘Plan je route’ in week 1, en een vader die zomaar de helft van zijn meubels afstaat, past niet in de plannen. Het is grappig hoe makkelijk de scènes van dit verhaal eruit komen rollen, zonder enige planning of bedoeling. Misschien juist wel daardoor.

Resultaat
Het meest tevreden ben ik deze week over het verhaal dat ik schreef voor de opdracht ‘Laat werelden botsen’. Hierin moest ik vanuit twee verschillende perspectieven een blind date beschrijven. Heerlijk om te doen, en het leverde direct een leuk verhaal op, dat zo bij de korte verhalen op mijn website kan. Lees hier het complete verhaal ‘Blind date’.

Alle opdrachten zijn nu gedaan, het bootcamp zit er bijna op. Wel staat er nog een telefonische coachingssessie met Kelly op het programma waar ik erg benieuwd naar ben. Ik ben ook van plan om alle opdrachten nog eens rustig door te nemen en de lastige nog een keer te maken. En ik ga verder met het verhaal over de gescheiden ouders dat zich zo wonderbaarlijk makkelijk laat schrijven.

Volgens mij heb ik best een hoop geleerd in de afgelopen weken, al weet ik nog niet helemaal zeker wát precies. Ik denk dat mijn schrijven scherper is geworden, wat meer to the point, met nog wat meer showing en wat minder telling. Het lukt me ook steeds beter om mijn Innerlijke Critica even te parkeren en gewoon wat aan te rommelen. Ik merk dat dat vaak de leukste dingen oplevert.

Ik heb nu in elk geval een heleboel materiaal verzameld: losse scènes, beginnetjes, haiku’s en zelfs een compleet kort verhaal. Het was leuk om zo los en experimenteel te werken, want meestal werk ik aan Een Groot Project, en doe ik er niets anders naast. Maar het rommelen bevalt me momenteel eigenlijk wel heel goed, dus ik denk dat ik nog even op deze voet verderga. En maak je geen zorgen, lieve lezer: ik zal je zeker laten meegenieten! Dus stay tuned. 

Leave a Reply

CommentLuv badge