En, hoe gaat het nu met schrijven? #2

Een half jaar geleden leek het me nog het ergste wat me zou kunnen gebeuren: dat Dubbelspel niet zou worden opgevolgd door een tweede chicklit. Mijn onderbuikgevoel dat dit weleens zou kunnen gaan gebeuren, werd langzaam maar zeker sterker. Maar ik vocht er tegen. Er moest een tweede boek komen, dat moest gewoon. Ik was ervan overtuigd dat ik me anders een verschrikkelijke faalhaas zou voelen.

SAMSUNG DIGITAL CAMERA

En toen ging dat tweede boek dus inderdaad niet door. Datgene waar ik het allerbangst voor was, gebeurde. Na Het Gesprek loodste ik mijn autootje door het drukke Amsterdamse verkeer terug naar de snelweg, wachtend tot het gevoel dat ik nu officieel een mislukkeling was me zou verpletteren.

Maar er gebeurde eigenlijk niet zoveel. Ik voelde me hooguit een beetje leeg. Alsof ik plotseling vakantie had gekregen. En natuurlijk was het vervelend om het aan iedereen te moeten vertellen. Ik bracht het meestal maar een beetje luchtig: ‘Hé trouwens, ken je die mop van dat tweede boek dat er zou komen…?’

Ik doorliep een manische nieuwe-ideeën-fase, waarin ik een aantal bijzonder gammele scenario’s voor een mogelijke dystopische roman bedacht. Vervolgens kwam de navelstaar-fase, waarin ik begon aan mijn autobiografie, in de hoop een vruchtbaar jeugdtrauma aan te treffen om een nieuw boek over te schrijven.

Ik ben niet verder gekomen van 1994, want we gingen op vakantie. Onder de Kroatische zon merkte ik hoe moe dat hoofd van mij eigenlijk was. Moe van het speuren en graven naar nieuwe ideeën. Moe van het willen schrijven van een boek. Moe van het schrijfster willen zijn. Langzaam ontstond het besluit om gewoon eerst maar eens een tijdje te gaan leven.

Dus deed ik in de zomer drie weken lang mee met een schrijf-bootcamp. En inmiddels heb ik ook een cursus SEO afgerond. Daarnaast lees ik me helemaal suf, momenteel vooral dikke Amerikaanse boeken. Ik heb net The Art of Fielding van Chad Harbach uit, en ik ben onder de indruk en geïnspireerd. Zo’n boek zou ik ook wel willen schrijven!

Ik schrijf nieuwe ideetjes in mijn kleine zwarte ideeënboekje. Zo nu en dan maak ik een opzetje voor een verhaal of een boek. Ik denk na over wat ik zélf wil schrijven, in plaats van wat ik denk dat andere mensen willen dat ik schrijf. De kans dat ik ooit rijk zal worden van schrijven is klein. De kans dat ik het altijd voornamelijk voor mijn plezier zal doen is groot. Dus kan ik maar beter zorgen dat ik schrijf wat ik zélf leuk vind.

Moraal van het verhaal? Het ergste dat ik dacht dat kon gebeuren, is gebeurd. En het bleek helemaal niet zo erg te zijn. Geen moment voelde ik me een faalhaas, zoals ik van tevoren had verwacht. Mijn leven is nog grotendeels hetzelfde. Het enige dat echt is veranderd, is dat ik me relaxter voel. Ik was verkrampt, nu ben ik ontspannen. Logisch ook. Als het ergste helemaal niet zo erg blijkt te zijn, is dat een hele bevrijding.

Leave a Reply

CommentLuv badge