NaNoWriMo makes me do it

Oh-oh. Dit is niet handig. Dit is niet de goeie timing. Dit is een onmogelijk, gedoemd-tot-mislukken plan. En toch wil ik het. NaNoWriMo roept mij. Ik wil weer meedoen. En, belangrijker: ik wil eindelijk weer eens winnen. Ik wil die 50.000 woorden hebben geschreven wanneer 30 november zich aandient.

Even voor degenen die niet bekend zijn met het fenomeen dat NaNoWriMo heet: deze maffe afkorting staat voor National Novel Writing Month en wordt in de volksmond ook wel simpelweg afgekort tot NaNo. Het is begonnen in Amerika, maar inmiddels schrijft ieder jaar november zo’n beetje de hele wereld mee. Er zijn slechts een paar regels. Hoe geïnspireerd je ook bent, je mag pas beginnen met schrijven op 1 november 0:00. Officieel is het de bedoeling dat je begint met een geheel nieuw verhaal. Je hebt de hele maand november de tijd om 50.000 woorden te schrijven. Als dat je lukt, heb je gewonnen. Hoe crappy je het resultaat zelf misschien ook vindt.

NaNo is gekkenwerk en het is heerlijk. Het is schrijven op de meest vreemde tijden, doorgaan tot er dingen uit komen rollen die je zelf niet voor mogelijk had gehouden, het volledig buitenspel zetten van je innerlijke criticus, een beetje gek worden en daardoor supercreatief. Er zijn momenten dat je het schrijven haat en er zijn momenten van totale euforie. NaNo is de beste manier om je schrijfspieren los te maken. En aangezien ik nog steeds in een experimentele fase zit omdat ik me een beetje wil losmaken van de chicklit, komt het voor mij als geroepen.

nanowinner

Maar het is natuurlijk niet voor niets dat ik maar één keer gewonnen heb, en dat dat was toen ik nog studeerde. Alle keren daarna had ik een baan en faalde ik hopeloos. Omdat ik gewoon niet de tijd en de energie had om zoveel te schrijven. Want hoe leuk het ook is, 50.000 woorden schrijven in een maand is ook weer geen kattenpis. En dit jaar heb ik zelfs nog minder tijd dan die andere jaren. Het idee dat ik het dit jaar wel zou halen is dus nogal against all odds (ben ik trouwens de enige die nu meteen Phil Collins hoort in gedachten? Alsof er een bandje aangaat in mijn hoofd!).

En toch wil ik het. NaNo blijft aan me knagen. Ik heb al een idee voor een verhaal. En ik heb ontzettend veel zin om te zien hoe dat verhaal zich gaat ontwikkelen als ik het z’n gang laat gaan. Dus ja, ik ga het gewoon proberen, kansloos of niet. Ik houd jullie op de hoogte! En ja, ik zal het ook eerlijk zeggen als ik faal. Zo ben ik dan ook wel weer.

1 Comment on NaNoWriMo makes me do it

  1. Katrien
    30-10-2015 at 13:58 (2 years ago)

    Succes! Ik doe voor het eerst mee en schat mijn kansen niet zo hoog in (fultime copywriter, mama van twee, …). Maar ik zie wel wat november brengt. Ik ben er vast van overtuigd dat NaNoWriMo je anders doet schrijven. En dat wil ik eens meemaken.

Leave a Reply

CommentLuv badge