De vloek van het tweede boek

Nu ik Switch zelf heb uitgebracht, mag ik van mezelf eindelijk zeggen dat ik met mijn derde boek bezig ben. Dat klinkt heerlijk. Mijn derde boek! Wat een opluchting!

Lezers die geen ervaring hebben met het schrijven van boeken, klinkt dit misschien wat vreemd in de oren. Maar onder schrijvers is het een vrij bekend fenomeen dat het schrijven van een tweede boek een lastige opgave is. Er is zelfs een naam voor: second novel syndrome of second novel curse. 

Het fenomeen wordt steeds een beetje anders uitgelegd, afhankelijk van wie het vertelt, maar het komt allemaal op hetzelfde neer: het schrijven van een tweede boek is veel lastiger dan het schrijven van een eerste boek. In de eerste plaats heeft dat te maken met vrijblijvendheid: bij het schrijven van een tweede boek is het schrijven niet meer vrijblijvend. Je hebt te maken met lezers en misschien met een uitgever of agent. En dat betekent dat je te maken hebt met verwachtingen.

Als je eerste boek succesvol was, is de verwachting – of in elk geval de hoop – dat je nog zoiets uit je mouw schudt. Als je eerste boek een beetje is tegengevallen, wordt er gehoopt dat je met je tweede boek meer succes zult oogsten. En niet in de laatste plaats is er die verwachting die je van jezelf hebt. De verwachting dat je nu schrijver bent, en dat je dus nog een boek kunt schrijven.

SAMSUNG DIGITAL CAMERA

Pas als je bezig bent, besef je weer hoe moeilijk het eigenlijk is om een boek te schrijven. En dat het gewoon heel veel werk is. Heel veel uren achter de computer. Dat was je voor het gemak even vergeten. Aan een boek beginnen is één ding, het ook daadwerkelijk afmaken is iets heel anders. Zeker nu je weet dat er mensen zullen zijn die een mening over dit boek zullen hebben, net zoals ze die hadden over het eerste boek. Het kan heel lastig zijn om al die eventuele meningen tijdens het schrijven terzijde te schuiven.

Maar verwachtingen en geploeter zijn volgens mij niet het hele verhaal. Tijdens mijn zoektocht naar meer informatie over het second novel syndrome kwam ik nog een andere theorie tegen. Deze is van Stephen Fry, en ik vind ‘m prachtig:

The problem with a second novel is that it takes almost no time to write compared with a first novel. If I write my first novel in a month at the age of 23, and my second novel takes me two years, which have I written more quickly? The second of course.
The first took 23 years, and contains all the experience, pain, stored-up artistry, anger, love, hope, comic invention and despair of that lifetime. The second is an act of professional writing. That is why it is so much more difficult.

Daar heb ik niks meer aan toe te voegen. Dit gaat namelijk altijd op, hoe succesvol of onsuccesvol je eerste boek ook geweest is. Je eerste boek blijft je eerste boek: die bijzondere poging om alles wat je tot dan toe geleerd hebt, zowel op schrijfgebied als op algemeen leefgebied, in een boek te verwerken. Een boek dat andere mensen vervolgens echt gaan lezen, ook nog eens. Dat is niet niks.

Maar één ding weet ik nu ook: als je gewoon gaat zitten en doorwerkt, is dat tweede boek er op een gegeven moment. Ook als je het daarna anderhalf jaar laat liggen en het uiteindelijk zelf uitgeeft, zoals ik heb gedaan. Hoe het ook tot stand is gekomen: het is er nu. De hobbel van het tweede boek is genomen. En eindelijk heb ik het gevoel dat ik écht klaar ben om aan iets nieuws te beginnen, zonder losse eindjes waar ik nog iets mee moet. En dat is een heel fijn gevoel.

Leave a Reply

CommentLuv badge