Gastblog Aline: Schrijven, hobby of verplichting?

Ik vond onlangs weer een enorm leuke gastblog in mijn mail van collega-auteur Aline van Wijnen. Een gastblog die zo waar is, dat mijn naam eronder had kunnen staan. Ik denk dat iedereen die van schrijven het liefst z’n werk zou willen maken hiermee te maken krijgt. Hoe houd je er lol in? Aline zocht het uit. 

‘Elke dag. Ik schrijf elke dag, ik kan niet zonder,’ vertelde ik aan iedereen die het wilde horen na het verschijnen van mijn eerste boek. En daar was niks van gelogen. Mijn nieuwe roman, een schrijfdagboek, columns – van ‘s ochtends vroeg in de trein naar mijn werk tot ‘s avonds laat op bed typte ik ijverig zo snel en zo veel als ik maar kon. Een goede zin maakte mij blijer dan een winnend lot en een onverwachte wending in een verhaallijn bezorgde me meer plezier dan een diner in een exquise restaurant. In de pauze op kantoor, in het weekend, op vakantie – er moest geschreven worden. Zonder op z’n minst vierhonderd geschreven woorden per dag zou ik geen rust in mijn hoofd hebben, daar was ik wel zeker van.

‘Hoe gaat het met je hobby?’ vroeg mijn schoonheidsspecialiste tijdens het epileren van mijn wenkbrauwen. Met haar heb ik een speciale band. Zo’n iemand heeft je gezicht in haar macht tijdens een behandeling, je kan gewoon niet anders dan haar in vertrouwen nemen.

‘Mijn hobby? Schrijven zou je bedoelen? Ik weet het niet hoor, Syl, maar ik beschouw het als werk. Ik ben er altijd mee bezig.’

‘Altijd?’ Sylvia trok een vies gezicht terwijl ze stug doorging met plukken. Ik kreeg een niesaanval. ‘Als je hobby je werk wordt, vind je het niet meer leuk.’

Dit staaltje eigen mening liet ik onbeantwoord. Schrijven is het liefste wat ik doe, ik wil niets liever dan dat het mijn werk wordt, dacht ik onderweg naar huis. En het 24/7 schrijven ging door – altijd, overal en als het even niet op papier kon, schreef ik in ieder geval in mijn hoofd. Tot een paar weken geleden.

Een roman die ik aan het schrijven was, was bijna af. Een verhaal apart, moet ik erbij vertellen: nog nooit eerder heb ik erbij stilgestaan of iemand op een verhaal van mij zat te wachten. Nu wel. Dat maakt het nu moeilijk en bijzonder. Vooral moeilijk. Of vooral bijzonder? Hoe dan ook, in mijn hoofd was de eerste versie al geschreven en het laatste deel op papier zetten kostte me moeite. Alsof de woordenstroom die ik altijd had (mijn hand kon mijn hersenen nauwelijks bijhouden) was opgehouden en het schrijven als verplicht aanvoelde. Het moest niet gekker worden: ik was het schrijven moe! Heb ik drie jaar achter elkaar mijn hele ziel in woorden gestopt om uiteindelijk een afkeer te krijgen voor het schrijven? Had mijn schoonheidsspecialiste toch gelijk?

Een wake-up call. Nadenken moest ik. Nadenken over hoe het allemaal begon. Over het plezier dat ik uit het schrijven putte toen ik nog niet aan de commercie dacht. Of aan de meningen. Toen ik meer boeken las dan schreef. Toen ik elke dag de tijd nam om te sporten in plaats van alle avonden doorbrengen achter de pc. Terug naar af moest ik, terug naar het begin.

En zo geschiedde. Ik stopte met me druk maken over het woordenaantal. Ging weer sporten. Lastte een extra leesuur in – ten koste van mijn schrijftijd. Ik liet het schrijven los en kreeg ruimte in mijn hoofd. En het vreemde was, dat die lege ruimte een broedplaats werd voor nieuwe ideeën. Zoals vroeger. Met hetzelfde heerlijke gevoel van losbarstende creativiteit, verrassende invallen en tevredenheid over dat alles. Het schrijven werd weer leuk. Meer een hobby, minder een verplichting.

De volgende keer dat mijn schoonheidsspecialiste vraagt hoe het met mijn hobby is, zeg ik volmondig goed. Schrijven is leuk, schrijven is ontspannend, schrijven is geen verplichting. Schrijven is mijn hobby. En het heeft wat tijd gekost om daarachter te komen.

tumblr_ogaa2fbu2d1teue7jo1_1280

Leave a Reply

CommentLuv badge