1. Beveilig de parkeergarage met een niet te negeren slagboom. Koppel deze slagboom aan een intercom die slechts sporadisch werkt. Geef een select gezelschap een pasje waarmee ze de slagboom kunnen openen. Laat de rest aanbellen. Zorg ervoor dat er pas wordt opengedaan nadat er door één persoon meerdere keren bij verschillende bedrijven is aangebeld en zich achter de persoon in kwestie minimaal twee auto’s hebben aangesloten, waarvan één de alarmlichten heeft aanstaan omdat hij midden op de weg staat.

2. Maak de parkeerplekken zo smal mogelijk. Zorg daarnaast voor een veelheid aan palen en hoeken die het zicht belemmeren. Zorg er ook voor dat het niet mogelijk is om een rondje te rijden in de parkeergarage. Laat mensen terechtwijzen als ze hun auto iets te royaal geparkeerd hebben en geef hen de opdracht om terug naar beneden te gaan en de auto bescheidener op te stellen.

3. Zorg voor een veelheid aan borrels en andere festiviteiten die doorgaan tot na werktijd, zodat de mensen die wel om vijf uur naar huis willen, zich trillend van de zenuwen en met het schadeformulier al in de aanslag héél voorzichtig tussen alle dicht op elkaar geparkeerde auto’s uit moeten manoeuvreren. Mensen die dit te optimistisch aanpakken zullen worden afgestraft door eerder genoemde palen en hoeken.

4. Zorg dat het pand qua uitzicht een mooi panorama biedt over een kruispunt van snelwegen waar vaker wel file staat dan niet. Zodat medewerkers ofwel zelf in de file staan, ofwel dreigende aanwezigheid ervan voelen zodra ze uit het raam kijken.

Deze aanpak heeft ervoor gezorgd dat ik al enkele maanden een fervent fietser ben. Soms neem ik zelf mijn regenpak mee in plaats van preventief met de auto te gaan! Ik kan het iedere gebouwbeheerder aanraden. Een beter milieu begint bij een onneembare vesting als kantoorpand.

Omdat we hier helemaal niet te maken hebben met een persoon, besef ik met een zucht. Dit is weer zo’n typische spookreactie. Geplaatst door een bot die door een schimmige internet-entiteit wordt langsgestuurd zodra is geregistreerd dat ik een nieuwe update heb geplaatst. Het brein achter deze bezoekjes hoopt dat ik zo stupide zal zijn om op de link bij de naam van de spookreaguurder te klikken.

Hoewel het iedere keer weer een kleine teleurstelling is als van de twintig reacties die klaarstaan ter moderatie, een groot deel door spambots blijkt te zijn geplaatst, zijn deze spookbijdragen ook wel weer heel komisch in hun naïviteit. Het is zo overduidelijk nep, dat ik me bijna niet kan voorstellen dat iemand ooit heeft gedacht dat ik hier in zou kunnen trappen. Zelfs al schreef ik mijn blogs in het Engels, dan nog zou ik niet vallen voor:

Excellent post and actually helps with comprehending the subject matter much better.
My hubby and I came here simply because this journal has been tweeted by a individual I was following and am excited I made it here.
Where to Get Printable Swiffer coupons (link)
Finding Swiffer Wet Jet coupons Online (link)

Of wat te denken van:

I almost never comment, but i did a few searching and wound up here Verjaardag – Eline Stiekema. And I do have a few questions for you if you tend not to mind. Is it simply me or does it give the impression like a few of the responses appear as if they are written by brain dead visitors? (Ja, nogal ja! Gek hè?) And, if you are writing at additional online social sites, I would like to follow anything new you have to post. Could you make a list of all of all your social sites like your Facebook page, twitter feed, or linkedin profile?

Welja, joh! Ik stuur wel even een lijstje van al mijn accounts aan een wildvreemde! Geen enkel probleem! Wil je misschien ook de bijbehorende wachtwoorden? Kan ook, hoor!

Er is natuurlijk van alles te doen tegen dit soort ongewenst bezoek. Even zo’n puzzeltje met van die onleesbare cijfertjes installeren, dat mensen dan moeten invullen voor ze kunnen reageren, en alle bots blijven netjes buiten de deur. Dat moest ik misschien maar eens doen. Maar echt haast maak ik er ook weer niet mee. Ik lees namelijk net: you should continue your writing, I’m confident, you’ve got a great readers base already! Nou, da’s toch aardig. Spambots: voor al uw gratis complimenten. Kom maar door, jongens!

De verhaallijn is niet bijzonder ingewikkeld. Barbie, bekend van realityshows Oh Oh Cherso en Oh Oh Tirol (ook van die programma’s die iedereen zogenaamd alleen bekijkt als ze er toevallig langs zappen) gaat trouwen en is zwanger. Wat eerst kwam, de zwangerschap of de trouwplannen, dat werd mij helaas niet helemaal duidelijk. Maakt ook niet echt uit natuurlijk, want beide gegevens leveren “mooie televisie” op: Barbie gaat jurken passen, moet geregeld overgeven en raakt geëmotioneerd bij de eerste echo.

Omdat ze nou eenmaal geen regelneef is, vindt Barbie dat ze haar blonde hoofdje verder niet hoeft te breken over de voorbereiding van de bruiloft. Ze past jurken en kijkt naar As The World Turns. Dat haar echtgenoot in spe daar “helemaal lijp” van wordt, wuift ze weg met een luchtig “ik ben toch zwanger!”. Gelukkig wil manager Jake wel helpen met de organisatie. Maar het wordt wel een race tegen de klok, want ze hebben nog maar zes weken de tijd en behalve de trouwjurk is er nog niets geregeld.

Met dit gegeven eindigt de eerste aflevering van Barbie’s Bruiloft. Het is ongetwijfeld bedoeld om de kijker aan de buis gekluisterd te houden: o jee, gaat het allemaal wel in orde komen met de mooiste dag van Barbies leven? Beste kijkers, ik denk dat ik het wel alvast kan verklappen: dat komt wel goed. Op het nippertje natuurlijk, maar dat hoort erbij. Barbie hoeft ondertussen slechts af en toe een paar domme opmerkingen te maken die vervolgens door de redactie in een context worden geplaatst die ze nog eens extra belachelijk laat lijken.  Maar dat zal wel geen slechte ruil zijn als je er een volledig door RTL gesponsorde bruiloft voor terugkrijgt.

Dat vond ik inderdaad. Apart, een beetje freaky, maar ook erg mooi. Het soort liedje dat je of helemaal geweldig vindt, of absoluut verschrikkelijk. Lana del Rey maakt in ieder geval wel wat los.

Haar album Born to Die valt in dezelfde categorie. Je houdt ervan of niet. Strijkers, dramatische teksten, broeierig sfeertje, gefluister… You like your girls insane zingt Lana op de openingstrack met de gelijknamige titel Born to Die. En ja, een beetje insane komt ze op deze plaat wel over. Als een eenzaam, verveeld meisje dat zich helemaal overgeeft aan een liefde die ze in haar hoofd heeft gedramatiseerd. En ik stel me zo voor dat de geliefde in kwestie dit alles laconiek ondergaat omdat ze zo goed is in bed. Dat is het verhaal dat ik me voorstel bij het luisteren naar dit album.

Video Games blijft wel een van de betere nummers, maar ook National Anthem, Summertime Sadness en Off To The Races zijn voor mij uitschieters. Het album wordt afgesloten met de  ballad The Lucky Ones, een liedje dat ook tot de hoogtepunten mag worden gerekend.

Ik zou zeggen: probeer het gewoon eens, dit album. Je merkt snel genoeg of je in de haat- of in de liefde-categorie valt…

Het is vreemd om tegenover een sloopterrein te wonen. Om te zien hoe de huizen, waarin nog enkele mensen woonden toen we hier in de zomer voor het eerst kwamen kijken, één voor één worden afgebroken en dan opeens simpelweg niet meer bestaan. Want: te oud. Want: slechte buurt, of in ieder geval een buurt met een slechte naam. Want: tijd voor nieuwbouw, voor iets schoons, iets fris. Huizen waarin nog niet is geruzied, gevochten en gezopen.

En wie weet blijft het zo. Wie weet lukt het dit keer eindelijk wel. Daarom houd ik misschien wel net zoveel van het bekijken van bouwplannen als van het bekijken van een sloop. Alles lijkt nog zo heerlijk vlekkeloos. Zo stil in al zijn mogelijkheden. Je zou er wel in willen wonen, in zo’n maquette.

In zijn nieuwe bundel Ademhalen onder de maan heeft Ingmar Heytze daar een prachtig gedicht over geschreven:

Ik hoop dat het precies zo wordt, maar dan iets
groter. Verder alles graag hetzelfde. Dus: manshoge
stroken karton, de buurvrouw op de stoep gelijmd,

struiken van elandmos, auto’s als luciferdoosjes
langs de plastic vaart. Kijk, hier zit ik en daar sta jij,
voor altijd. Doen we ooit dat raam nog dicht?

Nergens voor nodig. Wat een prachtig uitzicht,
zo’n tl-balk als een zeppelin van licht. Wonen we
werkelijk op een grote tafel in het heelal, zoals

meneer pastoor beweert? Het zou de hoofden
in de lucht verklaren, drie paar ogen, gezichten
als hemellichamen – en de oudtestamentische vinger

af en toe, die ons wijst op de schaal van ons geluk.

Deze blog is onderdeel van de blogtournee van Ingmar Heytze ter ere van zijn nieuwe bundel Ademhalen onder de maan, georganiseerd door Not Just Any Book.
Nieuwsgierig?
Bekijk hier het tourschema en de links naar de andere deelnemende blogs.
Bekijk hier meer informatie over het boek.
Bekijk hier de website van Ingmar Heytze.

Connected heeft inderdaad een hoog gluren-bij-de-buren-gehalte. De deelneemsters lijken zich nergens voor te schamen. Zo zien we ze ruziemakend met hun partner in de auto tijdens de eerste minuut van wat een ontspannen weekendje weg zou moeten worden (Mira), kreunend van pijn op een brancard na een ongelukkige val van de fiets (Git) of met grote ogen dramatisch uiteenzettend waarom de relatie met een ex zo destructief was (Anne). Smullen! Medeleven en leedvermaak wisselen elkaar af. Het is herkenbaar in al zijn dagelijksheid, maar tegelijkertijd staan de keuzes die deze vrouwen maken ver van mij af. Maar dat is natuurlijk precies wat het interessant maakt om naar te kijken.

Het is duidelijk de opzet dat Connected zo “echt” mogelijk moet lijken. Maar de dames bepalen nog altijd zelf wat ze in beeld brengen. Alles wat ze filmen, draagt bij aan een bepaalde verhaallijn over hen, die ook op de website van het programma te lezen is. Maar niemand is één verhaallijn. En er is ongetwijfeld een editor stevig door het materiaal heengegaan. Connected is net zo echt of niet echt als de reality-tv die we al kenden.

Maar dat maakt het niet minder leuk om naar te kijken. Zeker als je een liefhebber van reality bent, is Connected een half uurtje goed vermaak. Ik ga de komende week dan ook zeker weer kijken. Maar om die vrouwen nou te gaan volgen op Facebook… nee, dat hoeft voor mij nou ook weer niet.

Nieuwsgierig? Bekijk hier de eerste aflevering.

Dus, spannend? Ja. Boeiend? Ook. Geloofwaardig? Ik vrees van wel. Maar verrassend? Dat helaas niet. Ik miste de twist. Die ene plotwending waar je haren van overeind gaan staan.  

Gelukkig wordt dit verlies wel enigszins goedgemaakt door de setting: de partyscene van Ibiza. Alle tegenstrijdigheden worden door Noort mooi beschreven: de schoonheid, de liefde, het hedonisme, de leegheid en oppervlakkigheid. Dat je denkt: daar wil ik heen. En tegelijkertijd: daar wil ik absoluut nooit heen.

Al met al best een lekker boek dus. Voor wie het nog wil lezen: ik raad aan nog even een paar maanden te wachten. Koorts lijkt me een bijzonder fijn strandboek.

Ik ben een beetje bang om al snel teveel te verklappen, maar Je blijft snijdt precies de thema’s aan die een rol spelen in mijn grootste angsten. Waar ik misschien wel het allerbangst voor ben, gebeurt in dit boek. En de hoofdpersoon lijkt ook nog eens een beetje op mij. Dat was dus best confronterend. En daarom zat ik af en toe sniffend op de bank.

Het hele boek had één grote bak ellende kunnen zijn die Drijver over de lezer uitgiet. Maar dat was het niet. Het thema is zwaar, maar het boek niet. Dat maakt het fijn om te lezen. Er is altijd wel een lichtpuntje. Zoals poes Yoghurt, kampioen op/in bed liggen, en het jongetje Timo, die het syndroom van Down heeft. Drijver beschrijft haar personages liefdevol, en daar hou ik van.

“Een boek waar je blij van wordt” zou ik dit boek niet willen noemen, want blij is niet precies hoe ik me voelde toen ik het dichtsloeg. Een boek dat ontroert, dat is Je blijft wél.

Want yoga is heilzaam, dat weet iedereen inmiddels. Je wordt er strak en lenig van. Je uiterlijk blijft langer jeugdig. En, misschien wel het belangrijkste: je komt ervan tot rust. Vooral dat laatste sprak mij, eersteklas stuiterbal en onverbeterlijke neuroot, bijzonder aan. Als ik maar volhield, zou ik niet alleen heel lenig worden (zo iemand die even twee benen in haar nek legt om indruk te maken op een ingedut feestje) maar ook nog eens heel kalm (zo iemand die ayurvedische kruidenthee inschenkt voor een snikkende vriendin en precies weet wat ze dan moet zeggen).

Yoga was echter niet zo heilzaam voor mijn bankrekening. Zeker niet omdat ik eh… soort van bijna nooit echt ging, zeg maar. Eerst nam ik het me nog wel voor. Morgenavond na mijn werk ga ik naar yoga. Dit weekend ga ik naar yoga. Als ik binnenkort een extra vrije dag heb, ga ik naar yoga. Maar op een gegeven moment gaf ik het zelfs op om het me überhaupt nog voor te nemen. De yogastudio bleef ondertussen maandelijks een astronomisch bedrag afschrijven, dat spreekt vanzelf.

Terwijl ik me van mezelf nergens anders mocht inschrijven omdat dat vermaledijde abonnement bij de yogastudio nog liep, begon ik tot mijn eigen verbazing steeds meer te verlangen naar een echte sportschool. Naar inspannen in plaats van ontspannen. Naar pompende beats in plaats van ocean bweath. Naar een instructrice die “nog even volhouden! Geef alles!” door haar headset brult in plaats van een sereen chantende yogi. De ervaring was compleet nieuw voor me, maar ik merkte dat ik gewoon wilde sporten. Gewoon lekker zweten en daarna moe maar voldaan thuiskomen. Dat idee.

Na een jaar was het abonnement dan eindelijk verlopen en toog ik naar de sportschool, waar een gespierde jongen in een rode polo me een rondleiding gaf. “Hier ga je vanavond knallen,” zei hij toen hij me de groepslessenzaal liet zien. Dat deed ik. Bezweet en onhandig hupste ik een uur lang rond op de maat van top 40-hits. En ik genoot. Dit was iets waar ik mijn energie in kwijt kon. Mijn stuiterbal-persoonlijkheid kwam hierbij juist heel goed van pas!

Inmiddels ga ik meerdere keren per week “knallen”. Ik geniet nog steeds. En ik kom altijd ontspannen thuis. Echt ontspannen, niet geforceerd nu-moet-ik-heel-ontspannen-zijn ontspannen. Ik ontspan doordat ik iets doe dat ik echt leuk vind. Iets waar ik me op verheug in plaats van dat ik me er naartoe moet slepen. En, misschien wel het belangrijkste: iets waarbij ik geen neerslachtige hond hoef na te doen.

Lees verder op CultuurBewust.nl