Het is vreemd om tegenover een sloopterrein te wonen. Om te zien hoe de huizen, waarin nog enkele mensen woonden toen we hier in de zomer voor het eerst kwamen kijken, één voor één worden afgebroken en dan opeens simpelweg niet meer bestaan. Want: te oud. Want: slechte buurt, of in ieder geval een buurt met een slechte naam. Want: tijd voor nieuwbouw, voor iets schoons, iets fris. Huizen waarin nog niet is geruzied, gevochten en gezopen.

En wie weet blijft het zo. Wie weet lukt het dit keer eindelijk wel. Daarom houd ik misschien wel net zoveel van het bekijken van bouwplannen als van het bekijken van een sloop. Alles lijkt nog zo heerlijk vlekkeloos. Zo stil in al zijn mogelijkheden. Je zou er wel in willen wonen, in zo’n maquette.

In zijn nieuwe bundel Ademhalen onder de maan heeft Ingmar Heytze daar een prachtig gedicht over geschreven:

Ik hoop dat het precies zo wordt, maar dan iets
groter. Verder alles graag hetzelfde. Dus: manshoge
stroken karton, de buurvrouw op de stoep gelijmd,

struiken van elandmos, auto’s als luciferdoosjes
langs de plastic vaart. Kijk, hier zit ik en daar sta jij,
voor altijd. Doen we ooit dat raam nog dicht?

Nergens voor nodig. Wat een prachtig uitzicht,
zo’n tl-balk als een zeppelin van licht. Wonen we
werkelijk op een grote tafel in het heelal, zoals

meneer pastoor beweert? Het zou de hoofden
in de lucht verklaren, drie paar ogen, gezichten
als hemellichamen – en de oudtestamentische vinger

af en toe, die ons wijst op de schaal van ons geluk.

Deze blog is onderdeel van de blogtournee van Ingmar Heytze ter ere van zijn nieuwe bundel Ademhalen onder de maan, georganiseerd door Not Just Any Book.
Nieuwsgierig?
Bekijk hier het tourschema en de links naar de andere deelnemende blogs.
Bekijk hier meer informatie over het boek.
Bekijk hier de website van Ingmar Heytze.

Connected heeft inderdaad een hoog gluren-bij-de-buren-gehalte. De deelneemsters lijken zich nergens voor te schamen. Zo zien we ze ruziemakend met hun partner in de auto tijdens de eerste minuut van wat een ontspannen weekendje weg zou moeten worden (Mira), kreunend van pijn op een brancard na een ongelukkige val van de fiets (Git) of met grote ogen dramatisch uiteenzettend waarom de relatie met een ex zo destructief was (Anne). Smullen! Medeleven en leedvermaak wisselen elkaar af. Het is herkenbaar in al zijn dagelijksheid, maar tegelijkertijd staan de keuzes die deze vrouwen maken ver van mij af. Maar dat is natuurlijk precies wat het interessant maakt om naar te kijken.

Het is duidelijk de opzet dat Connected zo “echt” mogelijk moet lijken. Maar de dames bepalen nog altijd zelf wat ze in beeld brengen. Alles wat ze filmen, draagt bij aan een bepaalde verhaallijn over hen, die ook op de website van het programma te lezen is. Maar niemand is één verhaallijn. En er is ongetwijfeld een editor stevig door het materiaal heengegaan. Connected is net zo echt of niet echt als de reality-tv die we al kenden.

Maar dat maakt het niet minder leuk om naar te kijken. Zeker als je een liefhebber van reality bent, is Connected een half uurtje goed vermaak. Ik ga de komende week dan ook zeker weer kijken. Maar om die vrouwen nou te gaan volgen op Facebook… nee, dat hoeft voor mij nou ook weer niet.

Nieuwsgierig? Bekijk hier de eerste aflevering.

Dus, spannend? Ja. Boeiend? Ook. Geloofwaardig? Ik vrees van wel. Maar verrassend? Dat helaas niet. Ik miste de twist. Die ene plotwending waar je haren van overeind gaan staan.  

Gelukkig wordt dit verlies wel enigszins goedgemaakt door de setting: de partyscene van Ibiza. Alle tegenstrijdigheden worden door Noort mooi beschreven: de schoonheid, de liefde, het hedonisme, de leegheid en oppervlakkigheid. Dat je denkt: daar wil ik heen. En tegelijkertijd: daar wil ik absoluut nooit heen.

Al met al best een lekker boek dus. Voor wie het nog wil lezen: ik raad aan nog even een paar maanden te wachten. Koorts lijkt me een bijzonder fijn strandboek.

Ik ben een beetje bang om al snel teveel te verklappen, maar Je blijft snijdt precies de thema’s aan die een rol spelen in mijn grootste angsten. Waar ik misschien wel het allerbangst voor ben, gebeurt in dit boek. En de hoofdpersoon lijkt ook nog eens een beetje op mij. Dat was dus best confronterend. En daarom zat ik af en toe sniffend op de bank.

Het hele boek had één grote bak ellende kunnen zijn die Drijver over de lezer uitgiet. Maar dat was het niet. Het thema is zwaar, maar het boek niet. Dat maakt het fijn om te lezen. Er is altijd wel een lichtpuntje. Zoals poes Yoghurt, kampioen op/in bed liggen, en het jongetje Timo, die het syndroom van Down heeft. Drijver beschrijft haar personages liefdevol, en daar hou ik van.

“Een boek waar je blij van wordt” zou ik dit boek niet willen noemen, want blij is niet precies hoe ik me voelde toen ik het dichtsloeg. Een boek dat ontroert, dat is Je blijft wél.

Want yoga is heilzaam, dat weet iedereen inmiddels. Je wordt er strak en lenig van. Je uiterlijk blijft langer jeugdig. En, misschien wel het belangrijkste: je komt ervan tot rust. Vooral dat laatste sprak mij, eersteklas stuiterbal en onverbeterlijke neuroot, bijzonder aan. Als ik maar volhield, zou ik niet alleen heel lenig worden (zo iemand die even twee benen in haar nek legt om indruk te maken op een ingedut feestje) maar ook nog eens heel kalm (zo iemand die ayurvedische kruidenthee inschenkt voor een snikkende vriendin en precies weet wat ze dan moet zeggen).

Yoga was echter niet zo heilzaam voor mijn bankrekening. Zeker niet omdat ik eh… soort van bijna nooit echt ging, zeg maar. Eerst nam ik het me nog wel voor. Morgenavond na mijn werk ga ik naar yoga. Dit weekend ga ik naar yoga. Als ik binnenkort een extra vrije dag heb, ga ik naar yoga. Maar op een gegeven moment gaf ik het zelfs op om het me überhaupt nog voor te nemen. De yogastudio bleef ondertussen maandelijks een astronomisch bedrag afschrijven, dat spreekt vanzelf.

Terwijl ik me van mezelf nergens anders mocht inschrijven omdat dat vermaledijde abonnement bij de yogastudio nog liep, begon ik tot mijn eigen verbazing steeds meer te verlangen naar een echte sportschool. Naar inspannen in plaats van ontspannen. Naar pompende beats in plaats van ocean bweath. Naar een instructrice die “nog even volhouden! Geef alles!” door haar headset brult in plaats van een sereen chantende yogi. De ervaring was compleet nieuw voor me, maar ik merkte dat ik gewoon wilde sporten. Gewoon lekker zweten en daarna moe maar voldaan thuiskomen. Dat idee.

Na een jaar was het abonnement dan eindelijk verlopen en toog ik naar de sportschool, waar een gespierde jongen in een rode polo me een rondleiding gaf. “Hier ga je vanavond knallen,” zei hij toen hij me de groepslessenzaal liet zien. Dat deed ik. Bezweet en onhandig hupste ik een uur lang rond op de maat van top 40-hits. En ik genoot. Dit was iets waar ik mijn energie in kwijt kon. Mijn stuiterbal-persoonlijkheid kwam hierbij juist heel goed van pas!

Inmiddels ga ik meerdere keren per week “knallen”. Ik geniet nog steeds. En ik kom altijd ontspannen thuis. Echt ontspannen, niet geforceerd nu-moet-ik-heel-ontspannen-zijn ontspannen. Ik ontspan doordat ik iets doe dat ik echt leuk vind. Iets waar ik me op verheug in plaats van dat ik me er naartoe moet slepen. En, misschien wel het belangrijkste: iets waarbij ik geen neerslachtige hond hoef na te doen.

Lees verder op CultuurBewust.nl

Had ik het even mis. Hoe bekend en simpel de werkzaamheden ook zijn, sommige beginnersfouten achtervolgen je overal. Op mijn eerste werkdag na het inwerken stapte ik monter het kantoor binnen en liet prompt het alarm afgaan. Overijverig als ik ben, wilde ik het alarm uitzetten, niet wetend dat iemand me al voor was geweest. Ik zette het alarm dus juist aan, en dat begon prompt te loeien toen het de openstaande voordeur detecteerde. Oeps.

Oké, dacht ik, dat hebben we gehad. Zoiets doe je één keer en daarna nooit meer. Nu is het klaar met de beginnersfouten. Wat zou er verder in godsnaam nog mis kunnen gaan? Ha. Hier had ik dus duidelijk buiten de Kwaadaardige Draaideur gerekend.

De normale draaideur: je stapt in de draaideur, je duwt tegen de draaideur, je komt aan de andere kant weer netjes uit de draaideur, en als je binnen nog iets vergeten bent maak je gewoon nog een rondje. De Kwaadaardige Draaideur, daarentegen: je drukt op een knop om de draaideur te ontgrendelen, je stapt in de draaideur, je duwt tegen de draaideur, je komt aan de andere kant weer netjes uit de draaideur, en als je binnen nog iets vergeten bent heb je pech, want de draaideur vergrendelt zichzelf weer.

De oplettende lezer voelt ‘m waarschijnlijk al aankomen. Op een kwade dag haalde ik de post uit de brievenbus en vergat daarna dat de Kwaadaardige Draaideur zichzelf na zoveel seconden vergrendelt. Ik stapte dus vrolijk de draaideur weer in. De Kwaadaardige Draaideur deed zijn naam eer aan en liet me even in de waan dat ik gewoon naar binnen aan het lopen was. Precies op het moment dat ik in het midden van de draaideur stond, vergrendelde het kreng zichzelf.

Daar stond ik dan. Opgesloten in een draaideur. Nooit gedacht dat ik dát nog eens voor elkaar zou krijgen. Eerst kon ik dan ook niet geloven dat dit gebeurd was. Ik ging met mijn volle gewicht tegen de deur hangen en duwde. Maar de deur gaf geen millimeter mee. Ik meende hem zelfs zachtjes te horen giechelen.

Lichte paniek begon zich inmiddels van me meester te maken. Hoe lang zou ik hier moeten blijven staan? Wanneer zou het iemand gaan opvallen dat de telefoon niet meer werd beantwoord? Moest ik misschien herrie maken, roepen? Maar wat roep je in zo’n geval in godsnaam? “Help, ik zit vast in de draaideur!”? Ik vermoedde dat dit grappen zou opleveren die ik tot aan mijn laatste dag zou moeten aanhoren.

Ik hield het dus bij laffe klopjes op het glas van de draaideur. Geen resultaat. Er zat niets anders op: ik moest lijdzaam in de draaideur blijven wachten tot er iemand kwam om me te redden.

Na vijf á tien minuten verscheen mijn reddende engel in de vorm van een meneer die een afspraak had bij een ander bedrijf in het pand. Godzijdank, geen collega die me uit mijn benarde positie moest bevrijden. Ik loog dat ik er nog maar nét stond en toen de receptie een paar verdiepingen hoger hem binnenliet, liep ik dankbaar mee.

Ik had geen telefoontjes gemist, noch was het iemand opgevallen dat ik wel heel lang was weggebleven van mijn tochtje naar de brievenbus. Vond ik helemaal niet erg. Sommige dingen hoeven je collega’s tenslotte niet te weten. Ik denk dat ik het ze op mijn laatste dag nog even grinnikend vertel.

Paul is even naar de wc en Agnes geniet van de stilte. Ze neemt een trekje van haar sigaret. Bedachtzaam blaast ze de rook uit. Twintig, denkt ze bij zichzelf. Ik ga mijn eerste nacht als twintigjarige in. Ze leunt achterover en sluit even haar ogen. Ze hoopt dat Paul op zijn weg naar de wc weer eens één van zijn vele kennissen tegenkomt, zodat hij wat langer wegblijft. Ze wil alleen zijn. Al is het maar voor een paar minuutjes. De hele avond hebben ze zitten praten. Ze merkt dat ze haar eerste nacht als twintigjarige eigenlijk het liefst alleen door wil brengen, in haar eigen bed. Geen geknuffel, geen gevrij, geen lieve gefluisterde woordjes. Gewoon rust. Rust van Paul en de rest van de wereld.

Plotseling begint haar hart sneller te kloppen. Daar loopt hij. Langs het terras loopt de jongen waar ze vier jaar geleden zo verschrikkelijk verliefd op was. Hij ziet er nog akelig hetzelfde uit. Dezelfde lichtblonde krullen, dezelfde volle lippen, misschien zelfs nog steeds hetzelfde shirt. Ja. Ze zou zweren dat hij dit shirt ook aanhad toen ze hem had uitgenodigd voor haar verjaardagsfeestje, vandaag precies vier jaar geleden. Het verjaardagsfeestje dat ze toen gaf, samen met twee vriendinnen. Waar ze zich zo ontzettend op verheugd had, en waar ze zich zo ontzettend voor had opgetut. Het verjaardagsfeestje dat uiteindelijk de laatste keer zou zijn dat ze hem zag.

Het was schemerig en warm in de kamer. Ze zaten naast elkaar. Ze praatten over huiswerk.

Agnes keek naar zijn wang. Daar hadden haar lippen hem geraakt, twee uur geleden, toen hij binnenkwam.Twee keer op zijn linkerwang en één keer op zijn rechter. Hij had haar beleefd een hand willen geven, afstandelijk als altijd.

‘Gefeliciteerd’ zei hij. Weet je wel wanneer ik echt jarig ben? dacht ze. Ze pakte zijn hand en trok hem naar zich toe. Ze zag zijn verbaasde gezicht snel naar haar toekomen. Ze sloot haar ogen. Tuitte haar lippen. Ze had al zoveel jongens gekust vanavond en nu stond ze er pas bij stil wat ze eigenlijk elke keer deed.

Zijn wangen waren koel. Hij rook naar buiten. Naar fietsen. Naar wind. Zij zou wel naar feest en parfum ruiken. Ze wist dat haar wangen warm waren. Ze voelde zijn lippen er langs strijken. Ze wilde hem niet loslaten.

Ze liet hem los. Beleefd deed ze een stapje naar achteren.

‘Ik heb voor jou ook nog wat,’ zei hij, en hij groef in zijn binnenzak. Ook, dacht ze. Zag hij haar kussen als een soort cadeautje?

Hij gaf haar een envelop. Er stond geen naam op. Hij had er vast nog twee, één voor Nienke en één voor Myrthe. Als een van hen hem had binnengelaten had zij deze envelop gekregen, en deze zoen. Het gaf haar een leeg gevoel. Betekende ze zo weinig voor hem?

Haar vingers trilden licht toen ze de envelop openmaakte. Ze hoopte dat hij het niet zag. Er zat een briefje van vijf euro in. Het was ooit helemaal verkreukeld geweest, maar hij moest het gladgestreken hebben voor hij het in de envelop gedaan had.

Ze voelde zich opgelaten nu hij haar geld gegeven had. Ze had op een cadeautje gehoopt, al was maar een boekenbon. Op de een of andere manier voelde ze zich goedkoop. Ze wilde geen geld. Niet van hem.

Ze wapperde onhandig met het briefje. ‘Ik zal er iets leuks mee doen’ beloofde ze lachend.

Het gaat op de grote hoop, dacht ze, met het al andere geld dat ik vanavond krijg. Je betaalt mee aan de cd die ik ga kopen. Dat is alles. Ik zal waarschijnlijk niet eens aan jou denken als ik die cd draai.

Dat was twee uur geleden geweest. Twee woelige uren, waarin ze nog meer mensen had gezoend en nog meer cadeautjes en geld gekregen had. Hij en Fabian hadden zitten gooien met snoepjes die Myrthe die middag zorgzaam in een schaal op tafel had gezet, tot Nienke had gezegd dat ze op moesten houden. Hij had voor de televisie gehangen en voetbal gekeken. Hij had haar schutterig gevraagd hoeveel mensen ze hadden uitgenodigd, maar nauwelijks geluisterd naar haar antwoord. Ze had het gevoel dat hij op school veel leuker was.

En nu zaten ze dus naast elkaar, en voerden ze een houterig gesprek over huiswerk. ‘Heb jij Latijn al af?’ vroeg ze hem.

‘Nee’ zei hij.

‘Ik half,’ zei ze.

‘Mail het effe,’ grijnsde hij.

‘Mooi niet,’ zei ze. Ze kreeg een idee. ‘Ik heb stukje 1 al af,’ zei ze. ‘Als ik die nou naar jou mail, en jij mailt 2 naar mij?’

‘Nee,’ zei hij.

Zo simpel was het dus. Gewoon nee. Niets meer, niets minder. Hij zag ineens iets heel interessants aan de andere kant van de kamer. Zonder iets te zeggen liep ze weg. Ze moest iets drinken. Iets sterks. Ze schonk Martini in een plastic bekertje. Terwijl ze ervan nipte liep ze terug naar de jongens. Fabian was op haar plaats gaan zitten. Ze kon er duidelijk niet meer bij. ‘Oh,’ zei ze.

‘Ja,’ zei hij. Hij lachte. Het was geen aardige lach zoals anders. Jammer, meisje, zeiden zijn ogen.

Ze draaide zich om en liep weg, de houten trap af, naar het soutterrain, waar de muziek zo hard mogelijk stond. Toen ze na een tijdje weer boven kwam, was hij er niet meer. Ze vroeg aan iemand waar hij was. Hij was weggegaan, hoorde ze. Ze knikte.

Ze was blij toen iedereen naar huis was. Eigenlijk wilde ze zelf ook het liefst naar huis. Ze wilde alleen zijn. Ze wilde hier niet bij Nienke blijven logeren. Ze wilde in haar eigen bed liggen en bedenken waar het was misgegaan.

Haar eerste échte zoen zou hij haar in elk geval nooit geven.

Na de zomervakantie was hij opeens van school. Verhuisd, blijkbaar. Het feestje voor haar zestiende verjaardag was de laatste keer dat ze hem zag. Tot nu toe, dan.

Hij ziet haar ook. Hij staat stil. Hij komt naar haar toe. ‘Hé, hallo,’ zegt hij.

‘Hoi,’ zegt ze. ‘Lang geleden.’

‘Zeg dat wel.’

‘Hoe gaat het?’

‘Goed hoor, met jou?’

‘Ook goed. Vier mijn verjaardag.’

‘Oh, gefeliciteerd.’

Een hand op haar schouder. Paul. ‘Zullen we gaan, schat?’

Ze knikt. ‘Ja. We gaan.’ Ze kijkt naar hem. ‘Nou, dag,’ zegt hij. ‘Dag,’ zegt ze, terwijl ze haar sigaret uitdrukt. Als ze opkijkt, is hij verdwenen.

Paul slaat zijn arm om haar heen. ‘Wie was dat?’ vraagt hij. Ze haalt haar schouders op. ‘Oh, niemand. Van vroeger.’

Paul wil haar duidelijk naar zijn huis koersen, maar Agnes maakt zich los uit zijn greep. Zegt dat ze het een leuke avond vond, maar dat ze nu alleen wil zijn. Belooft hem morgen te bellen. Laat hem beteuterd achter en loopt alleen de avond in.

Misschien wordt vannacht niet haar eerste nacht als twintigjarige, maar nog één laatste nacht als negentienjarige. Nog één keer zwijmelen over degene die ze nooit kon krijgen. En dan morgen volwassen wakker worden.

Achteraf bezien was de ouderdom de beste tijd van zijn leven.

‘Ja goeiemiddag, je spreekt met Asterik Bloteman, ik ben op zoek naar de crediteurenadministratie.’

‘Ik ga even kijken of er iemand aanwezig is. Mag ik nog een keer uw naam?’

Ik kan me niet voorstellen dat iemand echt Asterik Bloteman heet. Maar hij herhaalt, een beetje kribbig nu: ‘Asterik. Bloteman.’

‘Dankuwel, meneer Bloteman. Ik zal u doorverbinden.’

Bloteman, Bloteman. Asterik Bloteman. Ik mijmer erover terwijl de telefoon bij de crediteuren rinkelt. Dat er gewoon iemand is die al jaren, waarschijnlijk al zeker meer dan dertig jaar, met deze naam door het leven gaat. Wat zal die gepest zijn als kind. En stel dat je een one night stand hebt met zo iemand. Staat er opeens een blote Bloteman voor je neus.

‘Crediteuren, met Kelly!’

‘Hoi, met Aubrey. Ik heb een meneer Bloteman voor je aan de lijn.’

‘Hoe?!’

‘Asterik Bloteman.’

‘Zegt me niks. Waar belde hij voor?’

‘Geen idee. Zei hij niet.’

‘In het vervolg wel even doorvragen, okee Aubrey? Maar goed, geef nu maar door.’

Ze doet geen moeite om haar zuchten te onderdrukken. Bitch. Ik mep nijdig op het “doorverbinden”-knopje.

Ik leun achterover en kijk naar buiten, waar moderne kantoorpanden kaal afsteken tegen een grijze lucht. Thank God it’s Friday. Bijna vier weken voorbij. Vier weken bij het saaiste bedrijf ter wereld. En ja, ze waren lang. Ik vrees dat ik wellicht niet geknipt ben om dag in, dag uit in mijn eentje achter een balie te zitten. Joh. Dat wist ik eigenlijk al heel lang. Maar soms heb je nou eenmaal niet al teveel keus. Ik pak mijn warme beker koffie en sluit genietend mijn handen er omheen terwijl ik naar de grijze lucht staar. Kleine fijne momentjes, daar moet je je aan vastklampen.

Net als ik een slok wil nemen, gaat de telefoon. Ik kijk naar het knipperende nummer op mijn scherm. Moeilijk. Koffie of telefoon, koffie of telefoon… starend naar het nummer neem ik langzaam een slok. Ik heb zo ontzettend geen zin vandaag.

Het nummer knippert en rinkelt. De kleur verandert van blauw (acceptabel) in oranje (risicozone) en dan in rood (schande! Neem op! Snel!). Het blijft nog best lang rood doorknipperen. Ieder moment verwacht ik dat het knipperen zal ophouden, dat ik definitief een telefoontje zal hebben gemist. Maar het houdt niet op. Dit is duidelijk een beller met uithoudingsvermogen.

Opeens kan ik er niet meer tegen. Ik zet mijn koffie neer en grijp naar de hoorn. ‘Goeiemiddag ATG Dynamics, u spreekt met Aubrey.’ Stilte. De beller heeft net opgehangen. Ik leg de hoorn terug en pak mijn beker koffie. Hij is niet meer zo heet als daarnet. Ik voel de adrenaline in mijn lichaam. Niet opnemen gaf een vreemd soort kick.

De telefoon gaat weer. Dit keer neem ik wel meteen op. Het is een meneer met een hele gewone naam die ik meteen weer vergeten ben. Zodra de telefoon rinkelt bij de afdeling die hij moet hebben, ben ik zijn naam vergeten. Was het van Dijk, van Dam, van den Berg? Wel iets met “van” volgens mij.

Priscilla neemt de telefoon op. Priscilla’s geheime tweede functie is “hoofd krengerige secretaresses”. Ik zie er altijd een beetje tegenop om haar te bellen. Daarom komt het ook bijzonder slecht uit dat ik de naam van de beller ben vergeten. ‘Ik heb een meneer voor je aan de telefoon,’ zeg ik zo zelfverzekerd mogelijk, hopelijk dat ze niet zal doorvragen. Tevergeefs. ‘Ja, meneer hoe?’

‘Meneer van Dij…am.’

‘Wie?!’

‘Komt-ie!’ roep ik zoning en verbind meneer door.

Weer leun ik achterover. Ik voel hoe een hete blos over mijn wangen kruipt. Dat was niet zo’n charmante actie. Hier ga je gezeik mee krijgen, Aubrey. Alsof ik al niet genoeg gezeik heb. Er zwerft ergens ook nog een aangetekende brief rond die allang op de plaats van bestemming had moeten zijn.

Ik hunker naar een complimentje, of in elk geval een beetje waardering. Daarom bel ik Daan. Daan werkt op de IT-afdeling en was vanaf dag 1 al smoorverliefd op me. Hij is het prototype van een nerd, zo een die World of Warcraft-shirts draagt en verhalen vertelt over zijn woeste Dungeons and Dragons-avonturen, maar hij is wel mijn enige vriend hier. De enige die mij een beetje snapt, die mij neemt zoals ik ben en niet de hele tijd zit te zeiken over wat ik allemaal fout doe. ‘Daan?’ bedel ik met mijn liefste stemmetje. ‘Kom je nog een kopje koffie drinken bij de receptie…?’

‘Maar ik ben een uur geleden nog geweest!’ sputtert hij tegen.

‘Mijn computer doet trouwens ook heel raar,’ voeg ik toe. Hij begrijpt de hint.

Vijf minute later zitten we allebei met een kop koffie in onze hand. Ik een verse, hij mijn lauwe. Daan heeft een vreemde voorkeur voor lauwe koffie. Hij zegt dat hij dat ook altijd drinkt tijdens het gamen. Of misschien heeft het toch iets te maken met de afdruk van mijn lipstick op mijn beker.

‘Ga je nog iets leuks doen dit weekend?’ vraag ik hem. Ik kan niet wachten om te vertellen of het feest waar ik morgenavond naartoe ga. Dat wilde ik een uur geleden al doen, maar toen kwam er niet iemand tussendoor die heel dringend iets per koerier verzonden wilde hebben. Zucht.

Helaas laat Daan niet veel ruimte voor mijn verhaal. Hij begint te vertellen over een soort online speelafspraak bij een of ander trollenspel waar hij sinds een week helemaal bezeten van is.

‘Ah, interessant. Leuk zeg, spannend!’ roep ik zodra hij even pauze neemt om adem te halen. ‘Weet je wat ik dit weekend ga doen?’

‘Nou?’

Samenzweerderig buig ik me naar hem toe. ‘Een van de meisjes waarmee ik in het huis zat, Jamie, heeft een tafel gereserveerd in het VIP-gedeelte van Club Smaak.’

Niet-begrijpend staart hij me aan. ‘In het huis?’

‘Ja, je weet wel. Waarover ik verteld heb.’

‘Eh…’

Oh. My. God. Hij weet het niet. Hoe kan hij dit nou zijn vergeten? Hoe kan iemand dit in godsnaam vergeten?

Ik rol met mijn ogen. Ik weet het dat niet erg aardig is voor die arme Daan, maar ik kan gewoon niet geloven dat iemand zo stom kan zijn. Ik bedoel, dit maakt toch indruk?

‘Het mo-del-len-huis,’ licht ik toe, overdreven articulerend. ‘Je weet wel, van Nederland Zoekt Een Topmodel? Waar ik aan heb meegedaan? De reden dat ik hier nu zit, zeg maar?’

Tot mijn verbazing begint Daan hikkerig te lichen. ‘O ja, dat is waar ook. Hoeveelste was je ook alweer geworden?’

‘Tiende,’ antwoord ik tandenknarsend.

‘O ja. En je was gestopt met je opleiding, toch?’

‘Ja.’

‘Want je had erop gerekend dat je ver zou komen, toch?’

‘Nou ja, eh… dat hoopte ik wel natuurlijk, ja. Ik wilde er gewoon vol voor kunnen gaan. Ik vond school toc h niet leuk. Niks voor mij, studeren.’

Hij lacht weer. ‘Nee, achter de receptie zitten is duidelijk helemaal je ding.’

Ik geef een stomp tegen zijn dunne arm. ‘Hou je kop. Dit is tijdelijk. Zodra ik van het modellenwerk kan leven, ben ik hier weg.’

Ik zie dat hij nog iets wil zeggen, maar de telefoon gaat alweer. ‘Goeiemiddag ATG Dynamics, u spreekt met Aubrey.’ Ondertussen zie ik hem zijn laatste slok lauwe koffie nemen, zijn hand naar me opsteken en weglopen.

‘Dat hoef je nu niet te zeggen, dit is intern,’ blaft Priscilla in mijn oor. ‘Als het goed is kun je dat op je scherm zien.’

‘Eh… ik keek niet goed.’

‘Nee, en je luistert niet goed ook. Dat van net , met meneer van den Berg, dat flik je me niet nog een keer. We vragen je niet voor niets om mensen AAN te kondigen. Het enige wat je hoeft te doen is de naam van de beller even op-schrij-ven. Denk je dat dat lukt?’

‘Eh, natuurlijk.’

‘En dan nog iets. Ik begrijp net van Kelly dat jij meneer Boterman aan de telefoon meneer Bloteman hebt genoemd. Die meneer is een belangrijke klant van ons en hij was hier niet blij mee.’ Ze laat een dreigende stilte vallen. Blijkbaar is het de bedoeling dat ik hier iets op zeg. ‘Eh… oh, okee.’

‘Dus zoals ik al zei: luis-te-ren. Met “oh okee” kom je er niet. Jij bent het visitekaartje van het bedrijf, Aubrey.’

‘Ja, ik weet het.’

‘Ja, begrijp je dit?’

‘Ja, ja, ik snap het.’

‘Mooi. Fijn weekend alvast.’

Zonder op mijn antwoord te wachten, verbreekt ze de verbinding.

Ik heb zin om onder mijn balie te kruipen, zo klein voel ik me. Bitch, denk ik machteloos, stomme teringtyfustrut. Maar het helpt niet. Feit blijft dat ze ergens gewoon gelijk heeft. Ik doe mijn werk hier beroerd. Ik ben geen receptioniste. Ik ben gewoon een meisje dat niet aan de bak kan komen als model. Niet eens na deelname aan Nederland Zoekt Een Topmodel, wat toch de manier scheen te zijn om naam te maken. Niet voor mij. Ik ben op alle fronten nutteloos.

‘Zeg, niet zo sip kijken hoor. Het is vrijdag!’

Ik kijk op. Voor mijn balie staat Bastiaan Terberg, een nogal kleurloze man met een bril zonder montuur. Ik geloof dat hij iets vrij hoogs is hier, maar hij doet altijd vrolijk en jovial, alsof stress hem totaal vreemd is. Ik probeer er een glimlachje uit te persen. ‘Thank God it’s Friday, ja.’

Ik voel de tranen branden achter mijn ogen. Nu er eindelijk iemand aardig tegen me doet, is het hek natuurlijk van de dam. Ik knipper woest. Ik mag nu niet gaan huilen.

Te laat. ‘Hee, is er iets?’ Bastiaan buigt zich over de balie. Hij kijkt vriendelijk en bezorgd en ik voel hoe de tranen worden getriggerd. De eerste piept al uit mijn oog en rolt theatraal langs mijn wang.

‘Hee meisje, wat is er nou?’ Hij zet zijn aktetas neer en komt achter de balie staan. Hij legt zijn hand op mijn schouder. ‘Waarom zit je nou te huilen?’

Ik twijfel nog tussen de waarheid (iedereen haat mij en ik haat iedereen) en de politiek correcte versie (ik heb net een klant beledigd) maar de telefoon onderbreekt me weer eens. Tot mijn verrassing grijpt Bastiaan voortvarend naar de hoorn. ‘Goedemiddag ATG Dynamics, met Bastiaan.’

Ik snotter treurig voort terwijl hij het gesprek afkapt. ‘Nee mevrouw, wij hebben dat allemaal goed geregeld. Geen interesse dus.’ Hij legt de hoorn weer neer. ‘Een of ander callcenter.’

Ik graaf in mijn tas naar een pakje zakdoekjes. ‘Sorry,’ zeg ik met een wiebelig stemmetje. ‘Ik heb gewoon een rotdag. Alles gaat mis.’ Als ik weer opkijk, zie ik hem naar me kijken met een blik van bezorgdheid en… een soort vertedering, lijkt het wel. Weer die hand op mijn schouder. ‘Je doet het ook nog niet zo lang he?’

‘Nee, dit was mijn vierde week.’

‘Precies… je moet het allemaal nog een beetje leren. Rust lekker uit dit weekend, dan gaat het volgende week vast beter.’

Ik dep mijn tranen op met een zakdoekje. Er komen wat zwarte vlekjes op. Fuck. Ik zie er vast uit als een panda. Een zielige, jankende panda. Maar zielige, jankende panda’s doen het blijkbaar goed bij Bastiaan Terberg, want die loopt naar de waterkoeler om een glaasje water voor me te tappen. ‘Bedankt,’ zeg ik als hij het voor me neerzet. Het huilen is gelukkig min of meer gestopt.

We zwijgen even, ongemakkelijk met de situatie. ‘Nou,’ zegt hij dan, ‘Volgens mij gaat het wel weer met je.’

‘Ja hoor,’ zeg ik snel. ‘Heel erg bedankt.’

‘Geen punt, nog even volhouden hoor, dat laatste uurtje.’

‘Zal wel lukken.’

‘En een heel fijn weekend.’

‘Jij ook.’

Dan pakt hij zijn aktetas en loopt de trap op. Ik zak achterover en neem een beverig slokje van het water. Het is onaangenaam koud. Helemaal niet lekker eigenlijk. Nog een uurtje. Nog even volhouden.

Een uur later loop ik over de parkeerplaats, als ik getoeter naast me hoor. Vanuit een glimmende zwarte Audi zwaait Bastiaan naar me. Ik glimlach en zwaai terug. Terwijl ik de Audi nakijk, denk ik bij mezelf: ik moet ergens goed in worden. Het maakt eigenlijk niet uit waarin.