Kerstboek & Kerstwens

Er zijn van die belangrijke leesmomenten. De boeken die je op die momenten las, lijken om de één of andere reden beter te blijven hangen in je geheugen. De vakantie is zo’n moment, en Kerstmis ook. Daarom snuffelde ik vandaag bij mijn lokale The Read Shop naar een geschikt kerstboek.

Stiekem wist ik eigenlijk allang welk boek ik ging kopen: De Amerikaanse Prinses van Annejet van der Zijl. Dit boek stond al weken op mijn verlanglijstje. En dit boek leek me nou een heerlijk boek om mee bij de kerstboom te kruipen. Ik keek er al helemaal naar uit.

‘Is het een cadeautje?’ vroeg de verkoopster.
‘Nee!’ verklaarde ik opgewekt.
Ze keek me even aan. ‘Je gaat toch niet de hele Kerst zitten lezen hè? Want dat mag niet, hoor.’
‘Nee hoor,’ zei ik. En eerlijkheidshalve voegde ik eraan toe: ‘Niet de héle Kerst.’

Want ondertussen bedacht ik, inwendig gniffelend, dat ik dat stiekem helemaal niet zo’n gek idee vond: de hele Kerst lezen. Hartstikke leuk, al die familiegezelligheid, en ik verheug me er ook echt op. Maar als de hele boel niet door zou gaan, zou ik blijmoedig twee kerstdagen gaan zitten lezen. In mijn pyjama.

Zo’n Kerst wens ik jou ook toe. Als je dat wilt tenminste, maar ik vermoed dat veel lezers van mijn blog zo’n Kerst wel zouden zien zitten. En anders wens ik je gewoon toe wat jij onder een fijne Kerst verstaat. Have yourself a merry little Christmas! 

SAMSUNG DIGITAL CAMERA

Zwerfboeken

‘Het spijt me,’ zegt de vriendelijke mevrouw van de inkoopafdeling van mijn favoriete boekhandel. ‘Je boeken zien er erg mooi uit, maar ik heb er al teveel van staan. Ik kan je alleen tien euro geven voor deze drie.’ Ik kijk naar het kleine stapeltje boeken dat mag blijven, en naar de enorme stapel die ik weer mee naar huis moet nemen. Gelaten begin ik alles weer in te pakken.

Teleurgesteld loop ik de winkel uit, met tien euro en een bijna net zo zware tas als waarmee ik binnenkwam. Ik had echt verwacht dat ik de boekhandel blij zou kunnen maken met de boeken die ik weg wil doen, een gevolg van mijn opruimactie van twee weken geleden. Ik had ook verwacht dat mijn boeken wel wat zouden opleveren, meer dan wanneer ik ze via internet zou verkopen, want de verzendkosten van deze dikke rakkers zouden de prijs van het boek waarschijnlijk overstijgen.

Ik heb absoluut geen zin om mijn zware tas weer mee naar huis te slepen. Ik kan mijn mooie boeken net zo goed gratis weggeven, denk ik mismoedig. Dan krijg ik een geniale inval. Waarom gééf ik ze niet gewoon gratis weg? Allemaal, in één keer? Dan maak ik er hopelijk nog iemand blij mee.

Ik koop een watervaste zwarte stift en bestel een caramel cappuccino bij de Coffee Company, en ga aan de slag. Op de kaft van elk afgewezen boek schrijf ik ‘ZWERFBOEK’ en in het binnenwerk ‘Lees dit boek en geef het door!’. Als mijn koffie op is, heb ik elk boek beschreven en ben ik klaar om te gaan. Eén boek laat ik achter op het tafeltje waaraan ik gezeten heb. Zonder om te kijken loop ik weg.

20151217_zwerfboeken1

Ik zet de tas met zwerfboeken in mijn fietstas en begin aan mijn guerilla-actie. Ik leg een boek op een bankje tegenover de boekhandel. Ik leg een boek op het muurtje bij het stadhuis. Ik leg een boek in de pandhof van de Domkerk. Ik leg twee boeken in de respectievelijke kantines van twee universiteitsgebouwen waar ik regelmatig college had. Ik leg een boek bij McDonalds, ik leg er een bij Starbucks, en bij een koffietentje op de Drift waar ik weleens kom.

20151217_zwerfboeken2 20151217_zwerfboeken3 20151217_zwerfboeken4

Een half uur later is mijn tas leeg en ben ik tevreden. Ik heb geen idee wat er met mijn zwerfboeken gaat gebeuren. Best kans dat er een paar in een container belanden. Maar óók best kans dat er tenminste één wordt gevonden door iemand die er echt blij mee is. Dat één van mijn boeken iemands dag een beetje leuker maakt. En wie weet, misschien zijn er wel boeken bij die echt gaan rondzwerven. Die een paar keer worden doorgegeven en door verschillende mensen worden gelezen. Ik hoop het!

En ja, ik had mijn boeken ook best kunnen bewaren om mensen in mijn omgeving er blij mee te maken. Ik had ze hier online kunnen zetten en wie weet was ik er dan nog een paar kwijtgeraakt. Maar raad eens? Dat is dus niet mijn idee van opruimen. Als iets eenmaal mijn huis uit is, neem ik het niet meer mee terug. Ik wilde ruimte. Een lege boekenkast. En wel meteen. Marie Kondo zou trots op me zijn.

De boekenkast opruimen

Mijn boekenkast opruimen. Ik zat er al een tijdje tegenaan te hikken. Er kon al een hele tijd geen boek meer bij, de stapel boeken op de kast groeide en groeide maar, en mijn mooie kleursortering raakte langzaam maar zeker in de war (ja, ik heb mijn boeken op kleur gesorteerd!). Boeken waar ik al lang op was uitgekeken, of die ik zelfs nooit gelezen had, namen de plaats in van boeken die ik een waardig plaatsje wilde geven. Dit kon niet langer zo; tijd voor een grootscheepse opruimsessie.

Eerder zou ik niet hebben gedacht dat ik dit snel zou zeggen, maar: voor opruimklusjes ben ik tegenwoordig fan van de Marie Kondo-methode. Ik heb haar boek nog steeds niet uitgelezen en ze is zeker niet het type zelfhulpschrijfster die ik zou willen uitnodigen voor een kopje thee – sterker nog, de persoon Marie Kondo lijkt me iemand die ik het liefst zo ver mogelijk bij mijn huis vandaan wil houden. Maar voor opruimen heeft ze één briljante strategie (en dat moet natuurlijk ook wel, anders zou ze nooit zoveel boeken hebben verkocht).

De briljante strategie van Marie Kondo: haal alles uit je kast, spreid het uit op de vloer, en beslis dan wat je wilt houden.

Juist. Wat je wilt houden. Dus niet wat je wilt wegdoen, want dat kan heel lastig zijn om te beslissen. Doe ik dit boek echt weg? Ga ik het echt, zeker weten, nooit meer lezen? Wacht, ik lees de achterflap nog een keer… eigenlijk best een aardig onderwerp… nee, ik houd het toch nog even, het is wel een leuk boekje voor op vakantie.

Dat werkt dus niet. Daarom vraag je je bij de Marie Kondo-methode af: welke boeken verdienen een plekje in mijn persoonlijke hall of fame? Welke boeken vond ik zo prachtig dat ik ze nog een keer zou kunnen lezen? Welke boeken horen bij mijn leven en zijn onmogelijk om weg te doen? Welke boeken wil ik écht zeker weten nog gaan lezen (en niet alleen in de vakantie, waarin ik trouwens niet opeens een andere boekensmaak heb, daar kom ik ieder jaar weer achter). SAMSUNG DIGITAL CAMERA

Die boeken zet je in de kast. Op kleur, als je wilt. En de rest geef je weg, zet je te koop op bol.com, breng je naar de tweedehands boekenwinkel, de kringloop of voor mijn part het oud papier. Zo simpel is het. Oké, het is misschien niet de hele tijd simpel. Het is soms pijnlijk en lastig. En je zult vast een paar keer zwichten voor boeken die je gewoon om een ongrijpbare reden niet weg kunt doen. Maar al met al levert deze methode een heerlijk georganiseerde boekenkast op.

En zo werkte het natuurlijk met alles! Ik Marie Kondo ook regelmatig mijn klerenkast. En ja, ik gebruik het als werkwoord (al moet ik misschien eigenlijk KonMari als werkwoord gebruiken, want zo heet de methode officieel). Maar nee, ik leg mijn kleding niet als sushirolletjes in mijn kast. Er zijn grenzen.

Ironisch feitje tot besluit: het boek Opgeruimd! van Marie Kondo is tot dusver grotendeels ongelezen blijven liggen. Maar bij iedere specifieke opruimklus haal ik het even tevoorschijn en lees het hoofdstuk dat het best bij mijn klus past. Genoeg reden om dit boek de opruimronde te laten overleven, dus.

 

Niet naar het Boekenfestijn

Oei oei oei, de verleiding lonkt. Al sinds Berend me maandag vanaf zijn kantoor naast de Jaarbeurs een foto stuurde van een knalgele Boekenfestijn-vrachtwagen die daar over het terrein reed. ‘Was dat afgelopen weekend?’ schreef ik hoopvol terug. Zijn antwoord: ‘Nee, opbouwen nog.’ Shit.

20140907_192525

Zie je deze stapel boeken? Dit was de buit van het Boekenfestijn van vorig jaar. En nu mag jij raden hoeveel van deze boeken ik heb gelezen. Neem je tijd, kijk desnoods nog even goed naar de stapel… en doe een gok.

Dan zal ik je nu het antwoord verklappen: nul. Van mijn Boekenfestijn book haul van een jaar geleden heb ik precies nul boeken gelezen. De onderste twee boeken heb ik nog wel even lafjes doorgebladerd in de week na aankoop, maar ook die zijn daarna roemloos in de boekenkast verdwenen. En daarom mag ik dit jaar niet van mezelf.

Want ik weet hoe het gaat. Ik kom binnen en word direct verplicht mijn tas in te leveren en een mandje op wieltjes te pakken, van het formaat van een invalidenwagentje. Dat gevaarte – met minimaal één vierkant wiel – sleep ik vervolgens langs de bekende tafels vol boeken, boeken en nog eens boeken. Meteen treedt het psychologische effect van het mandje in werking: het mag niet leeg blijven. Het voelt raar om met een leeg mandje over een beurs te lopen. Zo’n mandje moet gevuld worden.

En het is allemaal zo goedkoop! Allerlei boeken die ik in mijn achterhoofd had om ooit nog eens te lezen, liggen daar voor enkele luttele euro’s naar me te lonken. En ook allerlei boeken die ik weliswaar niet kende, maar die ik direct wil léren kennen als ik ze zie. Dat mandje komt wel vol, hoor. Geen enkel probleem. Ik zal waarschijnlijk nog happy thuiskomen ook, tevreden met mijn aanwinsten.

Maar dan. Ik ben bezig in een boek van de bibliotheek; dat lees ik eerst uit. En daarna de twee andere bibliotheekboeken die binnenkort terug moeten. En als ik die boeken terugbreng, neem ik toch weer wat nieuwe boeken mee. Boeken die ik al in mijn achterhoofd had om te lezen, en die daar naar me liggen te lonken. Voor gratis, want ik heb een onbeperkt abonnement.

En zo zouden ook deze Boekenfestijn-aanwinsten hoogstwaarschijnlijk in de kast verdwijnen. Omdat de boeken die ik daar koop, altijd van die boeken zijn die ik net zo goed bij de bibliotheek had kunnen lenen. Als ik ze écht had willen hebben, had ik ze namelijk allang gekocht. Het Boekenfestijn zou eigenlijk het Impulsaankopenfestijn moeten heten. Het kopen-omdat-het-nou-eenmaal-zo-goedkoop-is-festijn.

Daarom houd ik mij in, deze dagen. Ik verbied mezelf naar het Boekenfestijn te gaan. Ik heb Berend gevraagd om me tegen te houden, met alle kracht die hij in zich heeft, als ik opeens word bevangen door koopzucht en toch wil gaan. In dat geval kan hij me het beste op de bank neerplanten en Anne Frank leeft en woont op zolder in mijn handen duwen.

Voor wie dit keer wél in staat is om zonder schuldgevoel een mandje te vullen: het Boekenfestijn is nog tot en met zondag 20 september in de Jaarbeurs in Utrecht!

Verhuizing Boekhandel Scheltema

Nooit eerder kreeg de verhuizing van een boekhandel zoveel aandacht als de verhuizing van de Amsterdamse boekhandel Scheltema vandaag. Ruim 150 auteurs, onder wie ik, droegen een stapel van hun eigen boeken over de rode loper van het oude pand aan het Koningsplein naar het nieuwe aan het Rokin.

Scheltema heeft een speciaal plekje in mijn hart. De afgelopen twee jaar heb ik er een persoonlijke traditie van gemaakt om na elke bespreking bij de uitgeverij even iets te eten of te drinken bij de inpandige Bagels & Beans, lekker tussen de boeken. Een fijne plek om nog even wat aantekeningen te maken en mijn gedachten op een rijtje te zetten. Ook al zijn nu zowel mijn uitgeverij als Scheltema verhuisd, ik vond het erg leuk om te ‘helpen verhuizen’ en een eer bovendien. Hier volgt een fotoverslag!

Het oude pand aan het Koningsplein.

Het oude pand aan het Koningsplein.

Vanbinnen is het pand al helemaal leeg.

Vanbinnen is het pand al helemaal leeg.

First things first: een handafdruk maken voor de writer's wall of fame die bij de nieuwe winkel voor de deur zal komen te liggen.

First things first: een handafdruk maken voor de Writer’s Wall of Fame die bij de nieuwe winkel voor de deur zal komen te liggen.

Op de foto met andere Luitingh-Sijthoff auteurs terwijl we wachten tot alle handafdrukken klaar zijn en de optocht begint.

Op de foto met andere Luitingh-Sijthoff auteurs terwijl we wachten tot alle handafdrukken klaar zijn en de optocht begint.

Met mijn boekenpakket ben ik klaar om de rode loper op te gaan!

Met mijn boekenpakket ben ik klaar om de rode loper op te gaan!

Buiten is het ontzettend druk. Zodra we naar buiten komen, flitsen er camera's. Overal staan mensen langs de rode loper toe te kijken.

Buiten is het ontzettend druk. Zodra we naar buiten komen, flitsen er camera’s. Overal staan mensen langs de rode loper toe te kijken.

Met deze tekst worden we welkom geheten in de nieuwe winkel.

Met deze tekst worden we welkom geheten in de nieuwe winkel.

Bij de officiële opening wordt het rode lint weggetrokken en een bladzijde 'uitgescheurd'. Nu is deze nieuwe tekst zichtbaar en is Scheltema op het Rokin officieel geopend!

Bij de officiële opening wordt het rode lint weggetrokken en een bladzijde ‘uitgescheurd’. Nu is deze nieuwe tekst zichtbaar en is Scheltema op het Rokin officieel geopend!

En wegdromen kun je er zeker, in deze vijf verdiepingen tellende nieuwe boekhandel (die ook nog eens tegenover Forever 21 zit, yay!). Het is echt ontzettend mooi geworden. Ik vond het vandaag wat te druk om uitgebreid te gaan rondsnuffelen, dus ik heb alleen het boek van opruimcoach Marie Kondo gekocht dat al even op mijn verlanglijstje stond. Maar ik kom zeker nog eens terug om uitgebreid rond te kijken!

1 2 3 4 5