Wat ik wil gaan lezen in 2015

Ik wil dit jaar zestig boeken lezen, besloot ik zonder daar al te diep over na te denken. In 2014 kwam de teller tot 53, en het leek me niet meer dan logisch om de lat voor het komende jaar weer wat hoger te leggen. En ik houd van mooie ronde getallen. Voor ik het wist, had ik mijn doel al aangekondigd in mijn blog en een challenge ingesteld op Goodreads. Ik denk dat ik al verdiept was in boek nummer 1 toen Berend opeens van achter zijn computer riep: ‘Zestig boeken?! Maar dat is meer dan een boek per week!’

Eh. Ja. Nu je het zegt. Zo had ik het eerlijk gezegd nog niet bekeken. Maar die challenge stond al, en ik ben ook de kinderachtigste niet. Zestig boeken it is. Gelukkig zijn er lezers op twitter die zich verenigen onder de hashtag #boekperweek, dus daar heb ik me maar gauw bij aangesloten. En aangezien ik altijd een rustgevend, meestal spiritueel werkje op mijn nachtkastje heb liggen om te lezen voor het slapengaan, denk ik dat ik echt wel aan de zestig boeken moet kunnen komen. Bovendien is er ook gewoon een heleboel dat ik nog heel graag wil lezen. Dus vandaag gun ik jullie een kijkje in mijn leesverlanglijstje!

Het Rosie Effect – Graeme Simsion
Dit boek ligt as we speak uitnodigend op me te wachten op de salontafel. Het Rosie Project vond ik erg leuk, dus ik kan niet wachten op de nieuwe belevenissen van Don Tillman en zijn Rosie. Hoewel de achterflap al verklapt dat ze het niet makkelijk zullen krijgen in deel 2, smullen wordt het sowieso!

Rosie ligt al bovenop mijn currently reading-stapeltje!

Rosie ligt al bovenop mijn currently reading-stapeltje!

Ik wist het – Chantal van Gastel
Over de nieuwe chicklit van Chantal van Gastel heb ik allerlei lovende recensies gelezen. Onder andere Adorable BooksReviews and Roses en Books & Kisses waren heel enthousiast. Ik ben natuurlijk nieuwsgierig geworden en heb Ik wist het dan ook hoog op mijn verlanglijstje gezet. Het lezen van zo’n boek is altijd wel even een kwestie van timing: als ik zelf in een onzekere periode zit qua schrijven, kan een steengoede chicklit me in een poel van zelfhaat storten, om het maar even dramatisch te zeggen (‘waarom kan ik dit nou niehiehiet!’). Maar als ik zelf een goeie vibe heb, dient het juist als een enorme inspiratiebron. Dus daar gaan we voor.

Laat me jou zijn – Petra Kruijt
Nog een chicklit die ik erg graag wil lezen, is Laat me jou zijn van Petra Kruijt. Petra vierde het verschijnen van haar nieuwe boek met een zeer succesvolle bloggersbijeenkomst (leuk idee! Wil ik ook!) en daardoor ben ik haar nieuwe boek al veelvuldig tegengekomen op de boekenblogs die ik volg. En ook hier zijn de reacties heel enthousiast! Ik vond Petra’s boek De Mannenmaker fantastisch, dus ik kan niet wachten om met Laat me jou zijn te beginnen.

Brooklyn Girls #2: Love and Chaos – Gemma Burgess
In mijn blog Mijn boeken van 2013 schreef ik al over de boekenserie Brooklyn Girls, die draait om vijf pas afgestudeerde vriendinnen die het proberen te maken in New York. In Amerika is inmiddels het tweede deel hiervan verschenen, in Nederland verschijnt het in april bij Luitingh-Sijthoff onder de titel Stijlicoon. In ieder deel staat één van de vriendinnen centraal. Volgen we in het eerste deel Pia met haar food truck, nu is de beurt aan Angie, die het wil maken in de modewereld. En aangezien ik houd van mode en dol ben op New York, wordt het vast weer genieten met dit boek!

De Divergent trilogie – Veronica Roth
Ik weet het, ik weet het, dit stond ook al op mijn lijstje voor de zomer van 2014. Maar het is er tot op heden nog steeds niet van gekomen om die boeken ook daadwerkelijk te lézen. Waarom niet? Omdat ik steeds tegen andere boeken aan loop die ik eerst wil lezen. Iedere keer dat ik wat boeken terugbreng naar de bibliotheek, neem ik weer minstens zoveel mee. En die moet ik dan eerst lezen van mezelf. Maar ik ben zo langzamerhand wel heel benieuwd aan het worden naar die drie dikke boeken in dat mooie verzamelbandje, dus ik ga er binnenkort toch maar eens aan beginnen.

De Divergent-trilogie staat tot dusver nog steeds mooi te wezen bovenop de boekenkast, bij de andere series...

De Divergent-trilogie staat tot dusver nog steeds mooi te wezen bovenop de boekenkast, bij de andere series…

Je ziet het: ik heb wat te doen, de komende maanden! Wat staat er op jouw leesverlanglijst voor 2015?

Five Favorites: boeken van 2014

Lijstjes maken en terugblikken vind ik het leukste onderdeel van een bijna-voorbij jaar. Zo maak ik altijd een playlist met de nummers die dat jaar het belangrijkst voor me waren, een soort soundtrack van het jaar, en een persoonlijk jaaroverzicht met hoogte- en dieptepunten en leermomenten. Maar daarnaast is er natuurlijk nog een heel belangrijk lijstje: het boekenlijstje! Het was moeilijk, maar met wat hulp van mijn eigen ratings op Goodreads heb ik een lijstje weten te samen te stellen van de vijf boeken dit dit jaar de meeste indruk op mij gemaakt hebben. Hier komen ze, op volgorde van lezen (een ranglijstje maken lukt me namelijk écht niet!).

Kate Atkinson – Leven na leven
Dit is een heerlijk winterboek, dus grijp snel je kans als je het nog wilt lezen! Het verhaal begint op een koude winternacht in 1910. Ursula Todd wordt geboren, maar overleeft haar geboorte niet. In dezelfde nacht wordt ze opnieuw geboren, dit keer om haar geboorte wél te overleven en te beginnen aan een lange reeks verschillende levens die steeds iets langer duren. Steeds als Ursula een verkeerde beslissing maakt, sterft ze en begint haar leven opnieuw. Zonder zich van enige voorkennis bewust te zijn – behalve af en toe een ongewoon sterk gevoel van déja-vu – weet ze steeds haar eerdere fouten te omzeilen en haar leven een betere wending te geven.
Het klinkt misschien een beetje ingewikkeld en als lezer moet je zo nu en dan inderdaad even goed nadenken en terugbladeren, maar dat vond ik juist het leuke eraan. Het steeds weer ontdekken hoe alle gebeurtenissen in elkaar grijpen en hoe alles klopt, maakt van dit boek een indrukwekkende leeservaring. En daarnaast is het gewoon een erg mooi verhaal over de verschillende wendingen die een mensenleven kan nemen.

20141229_boeken1

 

Dave Eggers – De Cirkel
Mae Holland is apetrots dat ze aan de slag mag bij De Cirkel, het machtigste internetbedrijf ter wereld dat sterk doet denken aan Google. De Cirkel biedt haar werknemers alle denkbare faciliteiten, zolang ze al hun belevenissen en interesses maar delen met de online community. Want: sharing is caring. En als De Cirkel steeds idealistischer doelstellingen krijgt en zich wil inzetten voor een veilige wereld, gaat dit concept nog verder: privacy is theft. Het wordt een doodzonde om de rest van de wereld informatie te onthouden. Alles moet transparant en zichtbaar zijn. Immers: wie zou er ooit nog een criminele daad plegen als dit door de hele wereld gezien én geregistreerd wordt? Zo wordt De Cirkel een soort nieuwe Big Brother. Een soort science fiction maar tegelijkertijd griezelig herkenbaar, en dat maakt het boek ook zo goed. Het zet je aan het denken over privacy en de richting waar onze maatschappij in voortbeweegt. Is dit ons voorland? En wat vinden we daar eigenlijk van?

20141229_boeken2

 

John Green – Een weeffout in onze sterren
Dit boek werd zo ontzettend gehypet dat ik er eigenlijk al vanuit ging dat het zou tegenvallen, op z’n minst een klein beetje. Maar dat gebeurde niet. In plaats daarvan was ik net zo swept away als alle andere lezers. Het verhaal over twee jonge kankerpatiënten die verliefd worden en in Amsterdam op zoek gaan naar hun favoriete schrijver raakte me en sleepte me mee vanaf de eerste pagina. Wat het zo sterk maakt is dat het, net als het echte leven, vol onverwachte wendingen zit. Dat maakt het heel echt. En daardoor komt het heel dichtbij. Leuk detail is natuurlijk ook dat het zich gedeeltelijk in Nederland afspeelt, maar dat was voor mij niet het belangrijkste. Ik vind het ergens jammer om precies hetzelfde te roepen als iedereen, maar ik vond dit gewoon een prachtig, ontroerend, humoristisch en rauw boek. Zo’n boek dat je direct wilt herlezen als je het uit hebt.

20141229_boeken3

 

Fredrik Backman – Oma heeft me gestuurd om te zeggen dat het haar spijt
Het is lang geleden dat ik hardop heb zitten gniffelen om een boek, maar bij dit boek gebeurde dat veelvuldig. Zowel gegniffel als gesniffel, trouwens, want het verhaal is zowel grappig als ontroerend. Het gaat over de zevenjarige Elsa, die er per brief door haar onlangs overleden, knettergekke oma op uit wordt gestuurd om excuses aan te bieden aan de mensen die dat blijkbaar verdienen. Langzaam ontdekt Elsa dat er een verband is tussen de verhalen over Bijna-wakkerland die oma haar altijd vertelde. Met name vanwege dit verband tussen fantasie en realiteit vond ik dit boek zo geniaal. Daarnaast wordt het bevolkt door een stel fantastische personages die niet allemaal even sympathiek zijn, maar toch op hun eigen manier loveable. Kortom: een heerlijk boek dat je doet lachen en smelten.

20141229_boeken4

 

Meg Wolitzer – De Interessanten
Deze dikke pil over een vriendengroep die samen opgroeit, is voor mij misschien wel hét boek van 2014. De hoofdpersonen ontmoeten elkaar in de jaren zeventig op een typisch Amerikaans zomerkamp. Het verhaal volgt ze terwijl ze opgroeien en volwassen worden. Alles komt voorbij: liefde, jaloezie, succes, gemiste kansen, ziekte en gezondheid, rijkdom en armoede, kortom alle wendingen die het leven kan nemen. Ook hier zijn de personages niet allemaal even sympathiek, maar juist daardoor voelen ze heel echt aan. Het zijn echte mensen die ook maar gewoon hun best doen. En bij de één pakt dit veel beter uit dan de ander, meestal simpelweg door stom geluk of domme pech. Net als in het echte leven. Die echtheid is wat ik zo indrukwekkend vond aan dit boek.

20141229_boeken5

In 2013 heb ik 45 boeken gelezen en ik nam me voor om daar in 2014 overheen gegaan. Dat is gelukt, want dit jaar zit ik op 53! Ik denk dat ik in het komende jaar maar eens een reading challenge voor mezelf ga instellen op Goodreads. In 2015 wil ik gaan proberen om aan de 60 boeken te komen. Als ik wat meer boeken lees en wat minder tijdschriften, moet dat volgens mij makkelijk lukken!

Boekrecensie: Not That Kind Of Girl van Lena Dunham

Ik wilde Lena Dunham zijn. Ze is een half jaar jonger dan ik en de bedenkster en schrijfster van één van mijn favoriete series, Girls, waarin ze ook nog eens zelf acteert. Ze woont in New York en wist tussen het schieten van het vierde Girls-seizoen door ook nog eens tijd te vinden om haar memoires te schrijven. Ik heb haar vanaf het begin bewonderd om haar eerlijkheid en haar authenticiteit, en was dan ook razend benieuwd naar haar boek. Ik was ijdel genoeg om te hopen dat we op een bepaalde manier op elkaar zouden lijken. Maar dat blijkt absoluut niet het geval, en gelukkig maar.

Not That Kind Of Girl is in feite één lange opsomming van Dunhams neuroses, angsten, lichamelijke ongemakken en onverstandige beslissingen, overgoten met een sausje van bedroevend slechte seks met totaal ongeschikte kerels. Je vraagt je serieus af hoe het in vredesnaam mogelijk is dat iemand die blijkbaar zoveel moeite heeft om zich door het leven te worstelen, toch zoveel heeft weten te bereiken. Er is maar één antwoord mogelijk: Lena – of haar uitgever – heeft er in haar boek bewust voor gekozen om alleen de genante, ongemakkelijke en pijnlijke dingen te benoemen. Dat is commercieel gezien ook wel logisch, want Girls heeft daar enorm mee gescoord. Maar ernaar kijken blijkt toch iets anders te zijn dan erover lezen.

SAMSUNG DIGITAL CAMERA

Girls is grappig, of op z’n minst tragikomisch. Not That Kind Of Girl is dat ook, maar meer op een manier die me af en toe doet glimlachen, dan dat ik hardop moet lachen. Het is zeker een vermakelijk boek en ik heb mezelf er zeker niet toe hoeven dwingen om het uit te lezen. Sommige stukken waren ook echt wel herkenbaar, al waren dit er minder dan ik had gehoopt. Maar uiteindelijk is mijn beeld van Lena Dunham er niet positiever op geworden.

Misschien komt dat ook doordat ik, toen ik net in Not That Kind Of Girl was begonnen, de recensie van Sylvia Witteman in de Volkskrant las, wat mijn beeld gekleurd heeft. Witteman stelt dat Dunham het niveau van Girls-hoofdpersonage Hannah helemaal niet ontstijgt: ze is zelf minstens zo narcistisch als haar navelstaarderige alter ego. Ik vrees dat ik Sylvia hierin gelijk moet geven, hoe jammer ik het ook vind.

In Girls lijken de egocentrische hoofdpersonen ironisch te worden geportretteerd. Maar Lena Dunham lijkt zichzelf écht zo serieus te nemen. Of misschien is dat gewoon haar vorm van humor, want ik zie het ook wel in de tweets die ze plaatst: ze kan bloedserieus iets volkomen belachelijks zeggen. Not That Kind Of Girl staat vol met dit soort uitspraken. Zoals bijvoorbeeld:

Dus toen ik jou pijpte (mijn eerste keer!) op de dag dat mijn kat doodging, had je me na afloop moeten bellen. (…) PS Ik heb de as van mijn kat nooit opgehaald omdat me dat te veel deed denken aan pijpen en in de steek gelaten worden. Toen ik twee jaar later eindelijk voldoende moed had verzameld, was alles al in een massagraf verdwenen. Dat neem ik jou kwalijk. 

Dat moet ze humoristisch bedoelen, toch? Toch…? Tja, het moet je gevoel voor humor ook maar net zijn, natuurlijk. Nu ik het zo opschrijf vind ik het op een bepaalde manier eigenlijk wel komisch. Toen ik het voor het eerst las dacht ik echter alleen maar: okee…?

Lena geeft aan op haar tachtigste nog een schaamteloos autobiografisch boek te willen uitbrengen, met de welluidende titel: ‘Ik heb niet met ze geneukt, maar ze schreeuwden tegen me’. Als ze tegen die tijd tenminste niet is overleden aan één van de tien ziektes die ze het meest vreest (waaronder amandelstenen, bijnieruitputting en gefrituurde hersenen door het gebruik van een mobiele telefoon). Ik hoop dat ze tegen die tijd een andere titel zal hebben verzonnen. En dat ze met wat meer afstand en relativeringsvermogen naar zichzelf zal kunnen kijken. Maar ik weet nu al dat ik de memoires van een tachtigjarige Lena Dunham uit pure nieuwsgierigheid (en voyeurisme) tóch graag zal willen lezen.

Boekenwurm-dagje: Boekenfestijn en Manuscripta!

Soms heb je van die weekends waarin alle leuke dingen tegelijk gepland lijken te zijn. Dit weekend was er ook zo één. En waarom kiezen? Het Boekenfestijn en Manuscripta zijn natuurlijk een supergoeie combinatie! Ik ging dus gewoon naar allebei. Op één dag, welteverstaan. Het was mijn hoogstpersoonlijke Dag Van De Boekenwurm. Hoewel, aan de enorme toestroom van mensen te zien, was ik niet de enige met een boeken-themadagje.

Boekenfestijn

Jaren geleden ging ik altijd met mijn moeder naar het Boekenfestijn, waar ze me na een middag rondstruinen steevast met mijn overvolle trolley in een hoekje parkeerde en streng vroeg: ‘Welke boeken wil je nou écht hebben, Eline?’ Omdat ik de boeken die ik uiteindelijk wel kocht, vaak ook niet las, ben ik op een gegeven moment gestopt te gaan. Maar toen ik de afgelopen dagen zag wat sommige boekenbloggers gescoord hadden, ging het toch weer kriebelen.

Sharon en Ilse hadden ook wel zin om te gaan, dus met goede moed stortten we ons in de enorme hoeveelheid boeken die lagen uitgestald in de Jaarbeurs. Voor ik het wist had ik die halve trolley alweer volgeladen. Het was maar goed dat we tussendoor nog even koffie gingen drinken en daarna nog tussen de hobbyboeken gingen snuffelen, zodat ik het allemaal nog even kon laten bezinken voor ik doorliep naar de kassa.

Het Boekenfestijn is daarop berekend: vlak voor het eindpunt is een grote tafel waarop je dingen kunt achterlaten die je toch niet wilt. Uiteindelijk belandde meer dan de helft van mijn trolley daar. Ik bleef – wonder boven wonder – onder het door mezelf gestelde budget en ging toch supertevreden naar buiten. Ziehier de oogst: 20140907_192525

Manuscipta

En vervolgens: door naar Manuscripta! Ik vond het best spannend: ik had nogal last-minute besloten dat ik ook even bij de stand van Luitingh-Sijthoff zou gaan staan om lezers te ontmoeten en zelf even hoi te zeggen tegen Jill Mansell, een van mijn Chicklit Queens. Ik wist van een paar meiden dat ze nog een krabbel van mij in hun Dubbelspel-exemplaar wilden, maar verder had ik geen idee hoe druk het zou worden.

Maar druk was het, en hoe! Vanaf het eerste moment dat ik bij de stand kwam was ik bezig met krabbels zetten en kletsen met iedereen. Wat waren er veel mensen die ik kende, zowel van ‘in het echt’ als via internet, en wat was het leuk om iedereen te ontmoeten. Het was heel gezellig en ik vond het een enorme eer dat mensen mijn boek speciaal hadden meegesjouwd zodat ik er iets in kon schrijven. Ook siert mijn handtekening nu het opschrijfboekje van Maaike, samen met de krabbels van Jill Mansell en Lisette Jonkman. In goed gezelschap dus, die krabbel van mij!

Jill Mansell arriveerde en signeerde, en voor ik wist was ze alweer klaar en moest ik opschieten om nog even een praatje te maken en op de foto te gaan. Normaal doe ik dat soort dingen eigenlijk niet, maar ja, Jill is toch wel een klasse apart. Ze was heel vriendelijk, signeerde haar boek voor me en we poseerden voor een foto. Superleuk om degene te ontmoeten van wie ik zoveel boeken heb gelezen en in wiens hoofd ik dus eigenlijk al zoveel tijd heb doorgebracht. 20140907_150626

20140907_192715

Ik ging nog even iets drinken met Astrid, medefinalist van de Chicklit Schrijfwedstrijd en tegenwoordig ook schrijvend voor Chicklit.nl. Net als tijdens ons interview een paar maanden terug, zaten we honderduit te kletsen. Later schoven Lisette en Lau ook nog aan, en met hen heb ik uiteindelijk nog tot etenstijd zitten praten, om hen vervolgens met een handvol Utrechtse restauranttips achter te laten.

Het was allemaal zo gezellig, ik ben er nog steeds helemaal blij van. Hieronder volgt waarschijnlijk nog een gezellige foto van Lisette en mij aan de gracht, maar die bevindt zich op dit moment nog op het geheugenkaartje van Lisettes camera. Net als de foto van Lisette met Jill Mansell, die toevallig één terras verderop werd geïnterviewd, waarna wij onze kans grepen zodat Lisette ook even haar fangirl-momentje kon hebben.

Op Twitter zag ik ook allemaal blije updates over Manuscripta. Volgens mij heeft iedereen het enorm naar z’n zin gehad. Ik vond het ook echt voor herhaling vatbaar, dus ik zeg alvast: volgend jaar weer!

Daar is-ie dan: twee blijerds op één foto :)

Daar is-ie dan: twee blijerds op één foto 🙂

Lanceringsfeestje Elly’s Choice

Een paar weken kreeg ik van mijn uitgever een mysterieuze uitnodiging in de mail. De strekking: ‘Hierbij nodigen we je uit voor iets heel spannends waar we nog lekker helemaal niks over gaan zeggen.’ Je begrijpt: ik gaf me meteen op. Eind vorige week kreeg ik het officiële programma en werd een tipje van de sluier opgelicht: het gelanceerde zou Elly’s Choice heten.

Gisteren was het dan zover. ‘s Middags werd ik, samen met andere auteurs van Luitingh-Sijthoff en Atlas-Contact, ontvangen in het tuinhuis van laatstgenoemde, voor een uitgebreide infosessie over Elly’s Choice. Daarna zou een boottocht volgen, een etentje, en ‘s avonds het lanceringsfeest. Een heel dagprogramma dus, met de nodige outfitstress tot gevolg, maar dat is gelukkig goed gekomen (dat wil zeggen: ik had iets aan).

Berend had het dankzij wat ge-google stiekem al een beetje geraden: Elly’s Choice moest iets te maken hebben met e-books. Nou, dat bleek al snel spot on. Elly’s Choice – een initiatief van VBK – is een platform waar je, voor 2,99 per maand, iedere maand een selectie van tien e-books kunt downloaden. Dat betekent dus: iedere maand tien nieuwe boeken. Hier zitten titels tussen van bekende auteurs, maar ook minder bekende titels. Op Ellyschoice.nl kun je zien welke titels voor de eerste maand geselecteerd zijn, en ook alvast welke klaarstaan voor volgende maand.

Elly’s Choice lijkt me super nuttig voor zowel lezers als schrijvers: lezers kunnen voor een minibedrag iedere maand kennismaken met nieuwe auteurs, en schrijvers kunnen op deze manier hun lezerspubliek vergroten. Als beginnend schrijfster lijkt dat me echt een prachtkans, en ik hoop dan ook erg dat Dubbelspel een keer in Elly’s Choice zal worden opgenomen!

De rest van de dag werden we in de watten gelegd door de uitgeverij. Eerst dus een boottocht door de Amsterdamse grachten en over het Ij, lekker in het zonnetje, en daarna een heerlijk etentje bij Indonesisch restaurant Sama Sebo in de P.C. Hooftstraat (jawel!). Ik heb honderduit zitten praten met collega-auteurs Femke Roobol en Ad van Tiggelen (Adrian Stone). Het is altijd weer leuk om ervaringen uit te wisselen en te horen hoe andere schrijvers dingen aanpakken. Ik vond het ook heel leuk om kennis te maken met Jan Michael, agent van Jill Mansell en daarnaast zelf auteur. Voor ik het wist, was het alweer tijd om door te gaan naar het lanceringsfeest in Vondelpark 3, waar Berend zich bij mij voegde.

Als Utrechts provinciaaltje was ik dus nog nooit in het Vondelpark geweest. Ik weet, ik weet, shame on me. Het was er gek genoeg gewoon nooit eerder van gekomen. Maar midden in het Vondelpark staat dus een poepchic gebouw in Rijksmuseum-stijl (ik heb me laten vertellen dat het ook figureert in de film Alles is Familie) en daar was het feest. Meisjes in rode jurkjes stonden op de trap met Samsung-tablets om alle gasten te registreren en van een bandje te voorzien. Er waren verschrikkelijk veel mensen en bijna iedereen zag er glamourous uit. Ik zag allerlei bekende auteurs en het was heel gek maar vooral heel tof om daar nu als auteur tussen te lopen.

Er was champagne, er waren heerlijke hapjes, er was een enorme bende schrijvers en andere boekenvakkers, en er was natuurlijk de officiële lancering van Elly’s Choice. Het was leuk om weer even te praten met mede-chicklitters als Petra Kruijt en Lisette Jonkman. Ik ben zelfs de hele dag zo druk geweest met kletsen met iedereen, dat ik helemaal vergeten ben om wat leuke ik-ben-er-geweest-foto’s te maken. Alleen toen Berend en ik buiten zaten, kwamen we op het idee om even een plaatje te schieten, met dit meesterwerk tot gevolg: 20140827_211838

Kort daarna was het voor mij alweer tijd om te gaan, want ik moest vandaag weer vroeg werken. We kregen nog een leuke goodie mee: een maand gratis Elly’s Choice uitproberen. Dat ga ik dus zeker doen, zodra mijn computer en mijn e-reader weer met elkaar on speaking terms zijn tenminste, want momenteel gaat het niet zo lekker tussen die twee. Maar goed, alleen maar meer reden om dat nu eens te gaan oplossen!

Ja, het was een bijzonder leuke dag, en ik ben blij met Elly’s Choice als initiatief! Wat denk jij ervan?

1 2 3 4 5