Wildernisjaren van Linda Nijlunsing

Terwijl de Nederlandse winter rustig doorkwakkelde, zat ik tussen de sledehonden in de sneeuw met Wildernisjaren van Linda Nijlunsing. In dit heerlijke winterboek vertelt de Nederlandse Nijlunsing over haar leven in the middle of nowhere in Alaska, waar ze een aantal jaar woont met haar grote liefde Jim. Jim leeft zelfvoorzienend en verdient zijn geld met de jacht op pelsdieren en de vangst van vissen. Linda wordt smoorverliefd op hem en zijn manier van leven. Ze trekt bij hem in en leert jagen, sledehonden mennen en kaarsrechte zalmstrips snijden.

Wildernisjaren geeft een boeiend beeld van een leven dat bijna niet sterker kan verschillen met dat van ons. Het huis van Jim en Linda is dertig kilometer van het dichtstbijzijnde dorp verwijderd. Ze leven volledig geïsoleerd en zijn op elkaar aangewezen. In de winter kan de temperatuur dalen tot min veertig en is het slechts een paar uur per dag licht. En alsof deze ontberingen nog niet genoeg zijn, komt Linda er langzaam maar zeker achter dat de waarschuwingen voor Jim, die ze van alle kanten heeft gekregen, misschien toch terecht zijn.

Zowel spannend als interessant dus, dit boek. De aanloop naar Linda’s definitieve verhuizing naar Alaska is wel wat lang en de uitgebreide beschrijvingen van dagelijkse handelingen zijn interessant voor de beeldvorming, maar soms wat langdradig. Maar afgezien daarvan wordt de spanning goed opgebouwd en greep het verhaal me naar het einde toe steeds meer aan. Aanrader dus: een heerlijk sfeervol boek dat je meeneemt naar een andere wereld.

Mijn boeken van 2012

Alweer een jaar voorbij, en alweer (lang) niet zoveel gelezen als ik eigenlijk had gewild. Toch was 2012 voor mij een goed boekenjaar. Middelmatige boeken heb ik eigenlijk niet gelezen: de boeken die ik las waren of heel goed, of bedroevend slecht (ik geef het toe, ook ik heb kortstondig geprobeerd te vallen voor de Fifty Shades-hype, maar… nee). Hier een klein overzichtje van de boeken die de meeste indruk op me hebben gemaakt in 2012.

  • Extremely Loud and Incredibly Close van Jonathan Safran Foer. Een prachtig, ontroerend verhaal over een licht autistisch jongetje dat op zoek gaat naar het slot dat hoort bij de sleutel die hij heeft gevonden tussen de spullen van zijn overleden vader. Toen ik het las was ik zelf net terug uit New York, waar ik bij het 9/11 Memorial had gestaan en de namen van de slachtoffers had gelezen. Dit boek, dat gaat over de naweeën en de rouw na die enorme ramp, maakte daarom extra veel indruk. Een instant favorite.
  • New York van Edward Rutherfurd. Deze epische roman over het ontstaan van de stad New York kwam voor mij precies op het juiste moment: ik was verliefd geworden op de stad en wilde er alles over weten. Dit boek vertelt de geschiedenis van New York, vanaf het moment dat de Nederlanders er nog rondwandelen tot aan de val van de Twin Towers, door de ogen van de leden van de welgestelde familie Master. Soms een beetje droog of langdradig (met name de lange oorlogsverhandelingen) maar superinteressant en leerzaam.
  • The Hunger Games-trilogie van Suzanne Collins. Het eerste deel heb ik in een opwelling als dwarsligger gekocht omdat ik iets te lezen wilde hebben in het vliegtuig en ik er goeie dingen over had gehoord. Ik verwachtte er niet heel veel van, maar werd direct gegrepen door het verhaal over een Amerika in de verre toekomst, waar ieder jaar vierentwintig kinderen tot aan de dood moeten vechten ter vermaak van de regering. Hoe morbide het ook klinkt, het hele concept is fantastisch uitgewerkt. Inmiddels staat de box met alle drie de delen hier in de kast. Indrukwekkend tot de laatste pagina. Maar jeugdboeken vind ik het zeker niet.
  • Terugkeer ongewenst van Charles Lewinsky. Het is het laatste boek dat ik dit jaar heb uitgelezen en man, ik heb het jaar wel afgesloten met een knaller. Het boek vertelt het deels waargebeurde, deels verzonnen verhaal over de Joodse filmmaker Kurt Gerron, die in concentratiekamp Theresienstadt voor de keus gesteld wordt: een film maken waarin het kamp wordt afgeschilderd als een paradijs, of transport naar Auschwitz voor hemzelf en zijn vrouw. De roman, die het levensverhaal van Gerron vertelt, is om dit dilemma heen gebouwd. Tragisch maar toch ook humoristisch.

Mijn goede voornemen voor 2013 laat zich makkelijk raden: weer minstens zoveel goeie boeken lezen. En dan zeg ik dus: minstens. Want wederom neem ik me voor om méér te lezen… Ik ga mijn best doen!

Wij Waren Hier van Karen Thompson Walker

Stel je voor dat de dagen opeens langer worden. Niet langer doordat de zon langer schijnt en het later donker wordt, maar écht langer. Iedere dag komen er minuten bij. Al snel duren dagen geen vierentwintig uur meer, maar vijfentwintig. Zesentwintig. Zevenentwintig. De aarde gaat steeds langzamer draaien. En niemand weet hoe dat kan en of het ooit nog ophoudt.

Dit gebeurt in de roman Wij waren hier (oorspronkelijke titel: The Age of Miracles) van Karen Thompson Walker. Gezien door de ogen van de elfjarige Julia, is de lezer getuige van een wereld die steeds langzamer draait maar daardoor juist steeds sneller verandert. Enorme klimaatveranderingen vinden plaats en de maatschappij staat op zijn kop. Maar tegelijkertijd maant de Amerikaanse regering het volk om het normale leven zoveel mogelijk op gang te houden.

En zo komt Julia in het pikkedonker uit school en probeert ze te slapen terwijl de zon hoog aan de hemel staat. Soms gaat de zon onder terwijl ze in de klas zit, soms wanneer ze opstaat, en soms wanneer ze aan haar avondeten zit, een zeldzame avond waarop alles lijkt als vanouds. Het zijn juist deze beschrijvingen die dit boek zo intrigerend maken: normale handelingen in een abnormale setting. Thompson Walker maakt de dreiging voelbaar door juist het normale leven te beschrijven vanuit het perspectief van een doodgewoon elfjarig meisje.

Wij waren hier is misschien wel een van de meest fascinerende boeken die ik de laatste tijd gelezen heb. Het is spannend maar nodigt toch uit tot langzaam lezen, om de weloverwogen geschreven zinnen goed in je op te nemen. Ik heb ervan genoten, dus ik zeg: lezen, dit boek!

Koorts van Saskia Noort

Boeken zoals die van Saskia Noort lees ik altijd in één ruk uit. Het maakt niet uit wat het onderwerp is. Als ik eenmaal zo’n boek aan het lezen ben moet ik door, door, door. Ook bij Koorts verging het me op die manier. Binnen vierentwintig uur had ik het boek achter de kiezen.

Dus, spannend? Ja. Boeiend? Ook. Geloofwaardig? Ik vrees van wel. Maar verrassend? Dat helaas niet. Ik miste de twist. Die ene plotwending waar je haren van overeind gaan staan.  

Gelukkig wordt dit verlies wel enigszins goedgemaakt door de setting: de partyscene van Ibiza. Alle tegenstrijdigheden worden door Noort mooi beschreven: de schoonheid, de liefde, het hedonisme, de leegheid en oppervlakkigheid. Dat je denkt: daar wil ik heen. En tegelijkertijd: daar wil ik absoluut nooit heen.

Al met al best een lekker boek dus. Voor wie het nog wil lezen: ik raad aan nog even een paar maanden te wachten. Koorts lijkt me een bijzonder fijn strandboek.

Je blijft van Anna Drijver

Ik geef het toe, ik geef het toe: ook ik was één van die mensen die dachten: Anna Drijver, kan die nou ook opeens boeken schrijven? Enigszins sceptisch begon ik aan Je blijft. Niet veel later voelde ik de tranen in mijn ogen prikken. Anna Drijver weet een lezer te raken, dat is zeker.

Ik ben een beetje bang om al snel teveel te verklappen, maar Je blijft snijdt precies de thema’s aan die een rol spelen in mijn grootste angsten. Waar ik misschien wel het allerbangst voor ben, gebeurt in dit boek. En de hoofdpersoon lijkt ook nog eens een beetje op mij. Dat was dus best confronterend. En daarom zat ik af en toe sniffend op de bank.

Het hele boek had één grote bak ellende kunnen zijn die Drijver over de lezer uitgiet. Maar dat was het niet. Het thema is zwaar, maar het boek niet. Dat maakt het fijn om te lezen. Er is altijd wel een lichtpuntje. Zoals poes Yoghurt, kampioen op/in bed liggen, en het jongetje Timo, die het syndroom van Down heeft. Drijver beschrijft haar personages liefdevol, en daar hou ik van.

“Een boek waar je blij van wordt” zou ik dit boek niet willen noemen, want blij is niet precies hoe ik me voelde toen ik het dichtsloeg. Een boek dat ontroert, dat is Je blijft wél.

1 3 4 5