De Writers Walk of Fame van boekhandel Scheltema

Eindelijk was ik weer eens in Amsterdam. In de rij voor de paskamers van de vier verdiepingen tellende Forever 21 keek ik naar boekhandel Scheltema aan de overkant. Er stonden mensen voor de ingang. Ze keken en wezen naar de stoep. En ik wist: daartussen ligt een tegel met mijn naam en handafdruk. Hoe awesome!

Weten jullie het nog? In mei van dit jaar droeg ik met een heleboel andere schrijvers een stapeltje boeken van het oude pand van Scheltema naar het nieuwe, en liet ik de handafdruk maken die op de tegel zou worden geplaatst. Het verslag van die blijde dag lees je hier. Bij de onthulling van de Writers Walk of Fame kon ik helaas niet aanwezig zijn. Al een hele tijd was ik van plan een kijkje te gaan nemen, maar steeds kwam het er niet van. Tot nu.

Het was het weertype dat door weerlui altijd zo eufemistisch wordt omschreven als ‘onstuimig’, en tegen de tijd dat mijn vriendin Lisette en ik genoeg hadden van de kledingwinkels en op weg gingen naar boekhandel Scheltema, was het al bijna helemaal donker. Donker en nat. Niet helemaal zoals ik het me voorgesteld had. Maar wat zag Scheltema er mooi en uitnodigend uit, juist in het donker!

20151124_scheltema1

En daar lagen ze dan, alle handafdrukken. Een imposante rij die heel wat meters stoep besloeg. Vind dan je eigen naam maar eens terug. ‘Begin jij aan die kant, dan begin ik hier!’ Zo werkten Lisette en ik speurend naar elkaar toe. Iets voor het midden vond ik mijn tegel. Vlakbij de ingang, stiekem toch extra tof! Eline Stiekema, Dubbelspel. Het stond er echt. Wow. Een indrukwekkend moment.

Gehurkt op de natte stoep poseerde ik voor een licht awkward foto waarop ik én mijn hand in mijn eigen handafdruk wilde houden én droog onder het afdakje wilde zitten én wilde zorgen dat er ook nog een stukje boekhandel in beeld kwam. Allemaal een beetje gelukt. En de blijheid straalt er toch vanaf, of niet dan?

20151124_scheltema2

En het leukste was misschien wel dat ik aan de praat raakte met twee dames die zich stonden af te vragen wat dit nou toch was, met al die handafdrukken. Dat kon ik ze natuurlijk vertellen, en ik vertelde over de dag waarop we Scheltema hadden ‘helpen verhuizen’ en onze handafdruk hadden gemaakt.
‘Oh? En u bent ook schrijver?’
‘Ja, kijk. Hier lig ik!’

Er volgde nog een kort gesprekje over mijn boek en de vraag of het misschien iets zou zijn voor haar dochter, en toen gingen de dames naar binnen en Lisette en ik naar de tram, moegewinkeld en tevreden. Binnenkort ga ik nog een keer een foto maken bij daglicht, en als ik er dan toch ben… dan ga ik alle vijf verdiepingen van het nieuwe Scheltema nog maar eens uitgebreid verkennen.

Mijn lezing en schrijfworkshop in het Auticafé

Vorige week heb ik iets gedaan wat ik heel spannend vond: ik heb voor het eerst een lezing gegeven over lezen en schrijven, met een schrijfworkshop er achteraan. Al een hele tijd stond het op mijn verlanglijstje om zoiets te doen, maar het was nog niet daadwerkelijk op mijn pad gekomen. Tot ik een paar maanden geleden als spreker werd gevraagd door Robin, de oprichter van het Auticafé in Nieuwerkerk aan den IJssel.

SAMSUNG DIGITAL CAMERA

Het Auticafé is een maandelijkse bijeenkomst voor mensen met autisme of een aanverwante ‘aandoening’, waar zij gezellig een drankje kunnen drinken met gelijkgestemden. Iedere bijeenkomst heeft z’n eigen thema en bijbehorende spreker. In september was de spreker Hugo Borst. I had some large shoes to fill. 

Het thema van de bijeenkomst waar ik mocht spreken was – hoe kan het ook anders – ‘lezen en schrijven’. Met een stapel voorbeeldboeken nam ik plaats op het podium, dat enorm groot aanvoelde voor mij alleen. Ik vertelde iets over de verschillende beweegredenen van mensen om een boek te lezen, over verschillende genres, over bestsellers en natuurlijk over zelf schrijven. Over inspiratie, plot, informatief bloggen en je hart luchten op papier.

Mijn lezing ging eigenlijk een beetje in een waas aan me voorbij; ik vond het toch wel heel spannend nu al die ogen op mij gericht waren! Voor ik het wist was mijn presentatie voorbij en klom Robin op het podium met een mooie bos (roze) bloemen. Nu was het tijd voor het leukste gedeelde: de workshop! Met vier enthousiastelingen, een stapel papier, een bakje pennen, een kookwekker en een schaal zoutjes trok ik me terug in een aparte ruimte.

In mijn presentatie had ik onderscheid gemaakt tussen drie verschillende manieren van schrijven: fictie schrijven, informatief schrijven en persoonlijk schrijven. Voor iedere manier had ik een korte schrijfopdracht bedacht, die de cursisten moesten uitvoeren terwijl de kookwekker liep. Het schrijven onder tijdsdruk was niet voor alle deelnemers even gemakkelijk, maar uiteindelijk had iedereen toch steeds iets leuks op papier staan.

Ik vond het superleuk om te zien hoe verschillend de door mij bedachte opdrachten door iedereen werden uitgewerkt. Vooral bij de fictie-opdracht leverde mijn beginzin vier totaal verschillende scènes op. Stiekem best een kick! Tussendoor werd er gezellig en uitgebreid gekletst, zoveel dat ik soms zelfs moest ingrijpen omdat we anders nooit aan de volgende opdracht zouden toekomen. Mijn workshop duurde daardoor wel wat langer dan verwacht, maar dat vond ik helemaal niet erg. Het Auticafé is er tenslotte ook voor de gezelligheid!

Met een heel tevreden gevoel zat ik uiteindelijk weer in de auto terug naar Utrecht. Avonden als dit zijn wat mij betreft zeker voor herhaling vatbaar. Ik had van tevoren niet gedacht dat ik het geven een schrijfworkshop zo leuk zou vinden! Ook de reacties van de deelnemers waren enthousiast. Ik hoop dat dat enthousiasme nog even blijft hangen en dat ze gaan knallen met NaNoWriMo, want als ik het goed onthouden heb waren sommigen dat wel van plan. En ik zelf stiekem ook… maar daarover later meer.

2014: Happy moments

Gisteren zat ik lekker wat ideeën uit te werken in mijn eigen werkhoekje, toen ik opeens besefte: een jaar geleden zat ik nog gewoon een bochel te kweken met mijn laptop aan de eettafel! Ik keek eens goed om me heen en realiseerde me hoeveel er dit jaar veranderd is en hoe ik ben gegroeid. Het was een veelbewogen jaar, en wat heb ik veel geleerd!

Dani zei het gisteren al op Facebook: er is maar één keer een jaar waarin je debuut uitkomt. Alleen al vanwege het verschijnen van Dubbelspel was 2014 een uniek jaar. En één van mijn happiest moments beleefde ik dit jaar toen ik bij mijn boekpresentatie op het podium stond om mijn speech te geven, en keek naar de gezichten van al die mensen die gekomen waren om het verschijnen van mijn eersteling met mij te vieren.

20140525_boekpresentatie4

2014 was ook het jaar waarin ik mijn blog uitbouwde, en ik ben van plan hier in 2015 zeker mee door te gaan. Ik vind het bloggen superleuk om te doen en ontdek nog bijna iedere week nieuwe blogs om te volgen. Dus naast het Jaar van het Boek was dit jaar absoluut ook het Jaar van de Blog (of is het nou toch ‘het blog’? Ik raak altijd in de war).

Mijn boek en mijn blog zijn het natuurlijk het meest obvious, maar toen ik er eens goed voor ging zitten, kwam ik er achter dat er nog veel meer is om blij mee te zijn. Ik heb dit jaar de eerste versie geschreven van een tweede boek, ben gestopt met vlees eten en heb een minimalistische kledingkast ingevoerd, wat me allebei supergoed bevalt. Ik heb 53 prachtboeken gelezen (oké, op een enkele rotte appel na dan) en heel veel gezellige dingen gedaan. Saunadagjes, etentjes, een dagje varen met Berend, een heerlijke vakantie in Frankrijk, de geboorte van kakelvers nichtje Nova en het huwelijk van mijn vriendinnetje Simone: het kon echt niet op met de leuke dingen dit jaar!

20143112_happy1

Toch was het niet allemaal alleen maar halleluja in 2014. Het was in sommige opzichten ook best een moeilijk jaar. De boekenmarkt is krap, zeker voor het chicklitgenre, en dat is lastig voor beginnend auteurs als ik. Het valt niet mee om er tussen te komen als je nog geen vertrouwd gezicht bent. Ook heb ik in mijn omgeving nogal wat ziekte meegemaakt dit jaar, en dit speelt nog steeds. Dat valt niet altijd mee, maar heeft me ook doen beseffen hoe belangrijk een goede gezondheid is, en dat dat echt iets is om dankbaar voor te zijn. Klinkt misschien een beetje oubollig, maar het is toch echt zo!

Als ik kijk naar alle foto’s van dit jaar, besef ik pas echt wat een tof jaar het geweest is. Daarom laat ik de foto’s van mijn happy moments nu verder voor zich spreken. Op naar een prachtig 2015, voor iedereen!

20140602_auteursexemplaren

SAMSUNG DIGITAL CAMERA

SAMSUNG DIGITAL CAMERA

20143112_happy2

SAMSUNG DIGITAL CAMERA

 

Diary: september

September was eigenlijk een vrij rustige maand, waarin ik me steeds verder terugtrok in eerdere genoemde schrijfbubbel. Tegelijkertijd had ik enorm veel leuke afspraken en heb ik een recordaantal stukjes taart gegeten in één maand 🙂 Tijd voor een terugblik!

Dubbelspel in de bieb!
Begin september hoorde ik opeens van alle kanten dat Dubbelspel in de bieb werd gespot. Dat vond ik natuurlijk super. Ik probeerde ‘m zelf te spotten maar dat lukte niet, mijn boek was overal uitgeleend! In plaats daarvan kwam ik thuis met Juffrouw Holle, ook een erg leuk boek.

Dubbelspel in de bibliotheek in Houten.

Dubbelspel in de bibliotheek in Houten.

Deze maar meegenomen,  een leuke verrassing!

Deze maar meegenomen, een leuke verrassing!

Brrr… tandarts!
Ik schrik niet terug voor een injectie of infuus en lig ook niet wakker van een uitstrijkje, maar van mijn gebit moeten ze afblijven. Helaas had ik deze maand mijn eerste gaatje. En moest ik voor het eerst geboord worden. ‘Doe het maar met verdoving,’ zei ik zodra ik – bevend en wel – in de stoel lag. ‘Het is de eerste keer, dus ik ben nogal gespannen.’
‘Oh, is het de eerste keer?’ zei mijn tandarts, mijn gebit inspecterend. ‘Dan ga ik het toch eerst even zonder verdoving proberen. De pijngrens bij het boren verschilt van persoon tot persoon.’
NEE! dacht ik, maar mijn tandarts is een klein, streng, onvermurwbaar vrouwtje dat mij graag een verdoving wilde ‘besparen’. Ik mocht het met keelklanken aangeven als ik toch een verdoving wenste. Dus daar ging ze, en wat denk je? Geen centje pijn! Ik lag de hele tijd te wachten tot ik opeens door het plafond zou gaan, maar er gebeurde niets. Terwijl ik bij het verwijderen van tandsteen altijd als een hoopje ellende in de stoel lig te bibberen. Dát zouden ze van mij met verdoving mogen doen. Maar boren, daar kan ik blijkbaar wel tegen. De tandarts noemde het ‘een overwinning op jezelf’ en ik was stiekem inderdaad best trots. Volgende maand mag ik voor mijn verstandskiezen. Ik ben benieuwd of ik dan nog zo’n held ben.

Manuscripta
De eerste zondag van september was ging ik naar het Boekenfestijn en aansluitend naar Manuscripta. Ik wist niet zo goed wat ik moest verwachten, maar het werd een enorm leuke middag. Mijn twitter timeline zoemde nog twee dagen na van alle blije berichtjes van mensen die óók een leuke middag hadden gehad. Zeker voor herhaling vatbaar dus!

Mijn fangirl-momentje met Jill Mansell. Hoe vaak krijg je die kans?

Mijn fangirl-momentje met Jill Mansell. Hoe vaak krijg je die kans?

Aansluitend: gezelligheid met Lisette!

Aansluitend: gezelligheid met Lisette!

Verjaardagsweekend
Het weekend daarop verbrak ik mijn feestjesrecord: drie feestjes in 24 uur, waarbij ik 5 stukken taart nuttigde. En dan tel ik de heerlijke zelfgemaakte kaasstengels en dipsaus van Doris nog niet eens mee… Een heel gezellig, maar ook heel calorierijk weekend! Gelukkig doe ik niet aan calorieën tellen 🙂

Bioscoopweekend
Het weekend daarop viel midden in de Nationale Filmdagen, en dat betekent: voor 5 euro naar de film! Daar maakte ik goed gebruik van: in één weekend ging ik naar If I Stay én naar Dorsvloer Vol Confetti. Twee totaal verschillende films, maar ik vond ze allebei op hun eigen manier erg mooi.

If I Stay:

Dorsvloer Vol Confetti:

Dagje Efteling!
Afgelopen voorjaar kon je bij Albert Heijn weer sparen voor Eftelingkaartjes met korting. Na veel vijven en zessen hadden we nu dan eindelijk een datum gevonden waarop de meeste mensen dat kaartje konden verzilveren. Uit mijn schrijfbubbel dus, en op naar de Efteling! Het was heel erg rustig en we konden overal vrijwel meteen doorlopen. Dat was lekker, maar gek genoeg maakt het de attracties wel iets minder ‘speciaal’. Maar ach, wij hebben nu wel alles gedaan, en veel dingen zelfs twee keer! Mijn favoriet was Joris en de Draak, de houten achtbaan die iedere keer toch harder gaat dan je verwacht. Heerlijk!

En toen was september alweer bijna voorbij! Voor oktober staat op de planning: véél schrijven, mijn verjaardag, een aantal kraamvisites en een workshop bonbons maken (een verlaat verjaardagscadeautje voor Willemijn). Ik heb er zin in!

Diary: juli & augustus

‘t Is weer voorbij, die mooie zomer. Vandaag is het 1 september en hoewel dat officieel nog tot de zomer gerekend wordt, ben ik het doorgaans toch met de meteorologen eens dat het eigenlijk al bij de herfst hoort, wat voor mooi nazomerweer ons ook beloofd wordt. Op 1 maart roep ik namelijk ook altijd dat het nu gewoon lente is, punt uit, dus ik moet toch een beetje consequent zijn vind ik. En ik houd ook gewoon van de herfst. Maar eerst is het tijd om nog even terug te blikken op twee prachtige zomermaanden!

Vakantie!
Juli begon voor mij met twee heerlijke weken vakantie in Frankrijk. Na alle spannende gebeurtenissen rondom het verschijnen van Dubbelspel was het lekker om eens even bij te komen en alles te laten bezinken. We roadtripten naar een prachtig meer in de Franse Alpen en ik heb me helemaal suf gefotografeerd. Bij terugkomst heb ik uitgebreid verslag gedaan van de vakantie in vakantieblog #1, vakantieblog #2 en vakantieblog #3. 20140717_lac18

Dagje dierentuin
We waren nog niet terug of het volgende leuke uitje stond al in de planning: een dagje Burgers Zoo met Jurjen en Mariëtte. Ik geloof dat ik acht was toen ik daar voor het laatst was. Het was een heerlijk extra vakantiedagje, en ze hadden er stokstaartjes, mijn lievelingsdieren in de categorie niet-huisdieren! Helemaal geslaagd dus.

Ik ben zo freakin' dol op stokstaartjes. Bedankt Mariëtte, voor de prachtige foto's!

Ik ben zo freakin’ dol op stokstaartjes. Bedankt Mariëtte, voor de prachtige foto’s!

Back to work!
Op vakantie was ik op één van de laatste dagen al eens wakker geschrokken met de paniekerige gedachte: als ik terugkom heb ik nog vier maanden om de eerste versie van een heel nieuw boek te schrijven, aaargh! Ja, het was tijd om mezelf weer van mijn heerlijke dromerige research-wolkje af te trekken en aan de slag te gaan. De tweede helft van juli besteedde ik voor een groot deel aan schrijven. Omdat het zulk prachtig weer was, schreef ik overal en nergens en op de raarste momenten. Regelmatig zat ik ‘s avonds nog uren met mijn laptop op het balkon. Het waren dagen waar geen einde aan leek te komen, en ik barstte van de inspiratie. Ik vond het fijn om weer aan de slag te zijn. Een heel goed begin van mijn nieuwe boek.

Weekendje Zeeland
Aan het eind van juli lasten we nog een mini-vakantietje in en vergezelden we Berends ouders en broer twee nachtjes op de camping in Oostkapelle, in Zeeland. Toen we op zaterdag aankwamen was het fris en bewolkt, maar toen we op zondag uit ons tentje rolden was de zon al hard z’n best aan het doen. Het werd uiteindelijk een warme en zonnige stranddag, en wat was het leuk om weer eens te kamperen! Dat we de volgende ochtend werden begroet door stromende regen was wat minder, maar goed, we zouden die dag toch naar huis gaan. We trotseerden de slecht-weer-files met behulp van een pakje Zeeuwse Bolussen. 20140901_diaryseptember2

Parade!
Diezelfde avond bezocht ik met een groepje vrienden de Parade in Utrecht. Vorig jaar moest ik helaas verstek laten gaan, maar daarom was het dit jaar extra leuk om weer van de partij te zijn. Ik schreef er deze blog over: vijf redenen om naar de Parade te gaan.

Schrijfhoekje
Ik was al een tijdje aan het nadenken over een eigen schrijfhoekje in huis, en het kwam eigenlijk door het weekendje in Zeeland dat het er ook echt gekomen is. Berend en ik waren op zoek naar oude foto’s van de camping in Oostkapelle, waar zijn familie al sinds jaar en dag komt, toen mijn oog opeens viel op een foto van Berend achter een elegant jaren 60-bureautje. Bleek dat dat bureautje nog steeds bij zijn ouders op zolder stond én dat ik het mocht hebben! We haalden het meteen de volgende dag op en richtten mijn schrijfhoekje in. Ik ben er nog steeds superblij mee. Het voelt heel goed om een eigen werkplek te hebben. SAMSUNG DIGITAL CAMERA

Powerkiten
Ik zou er zelf nooit op gekomen zijn om dit te gaan doen, maar Willemijn had het laatst gedaan op een vrijgezellenfeest en was dolenthousiast. Dus sleepte ze mij, Berend en Ralf mee voor een middagje powerkiten op het strand van Scheveningen. Ik had van tevoren zo mijn twijfels: klein meisje + grote vlieger… zou dat wel goed gaan, of zou ik ergens in Den Helder eindigen? Ik bleek niet bepaald talent te hebben voor vliegeren (ik snap gewoon niks van de wind en wat je daarmee moet) en moest me een paar keer behoorlijk schrap zetten om niet te worden weggeblazen, maar wat was het leuk! Zowel om zelf te doen, als om het anderen te zien doen. Ik ben blij dat ik ben meegesleept, maar ook dat ik niet ben weggewaaid! SAMSUNG DIGITAL CAMERA

Druk druk druk…
Die eindeloze zomerweken van juli konden natuurlijk niet eeuwig duren, en langzaam maar zeker stroomde mijn agenda weer steeds voller met werk en afspraken. Allemaal leuk en belangrijk, maar ik kwam wel veel minder aan schrijven toe dan ik zou willen en merkte dat ik mijn focus verloor. Af en toe aan je boek werken, werkt toch niet echt: je moet er op z’n minst om de dag, en liefst elke dag aan werken om feeling te houden met het verhaal, heb ik gemerkt. Daarom ben ik sinds vorige week weer begonnen met vroeg opstaan om te schrijven op de dagen dat ik moet werken. Wat voel ik me lekker als ik daarna in de auto zit!

Interviews!
In augustus verschenen ook twee interviews met mijn online: op het boekenblog Daisies on Bookshelves en in het nieuwe gratis internettijdschrift Romantiek. Ik vind het nog steeds een enorme eer om geïnterviewd te worden, echt heel erg leuk!

Parade (again)
Iris wilde ook nog een keer naar de Parade en ik vond het de vorige keer zo leuk, dat ik nog wel een keer wilde. Dus bezochten we de Parade in Amsterdam. Het was leuk om het verschil met Utrecht te zien: het Amsterdamse Paradeterrein is een stuk groter, waardoor alle tenten wat meer tot hun recht komen en je volgens mij ook wel iets meer kunt doen. We bezochten de voorstellingen Marktplaatsmuziek, over aandoenlijke marktplaatsadvertenties, en Paren, over een bruiloft waarop verschillende typetjes een toespraak hielden, helaas met nogal platvloerse humor. We waren er op de allerlaatste avond, dus veel dingen bleken wat eerder te sluiten dan stond aangegeven, wat wel jammer was. Maar toch was er nog genoeg gezelligheid, heerlijke appeltaart, natuurlijk de zweefmolen, en een lekker geitenkaaskroketje tot besluit.

Ice Bucket Challenge
Ik vond die hele Ice Bucket Challenge een beetje stom, en ik had er geen moment bij stilgestaan dat ik zelf genomineerd zou kunnen worden. En toen gebeurde dat opeens toch… Ik had natuurlijk alleen kunnen doneren, maar ik merkte dat ik de uitdaging eigenlijk toch wel wilde aangaan. Stiekem was ik ook wel nieuwsgierig naar hoe het zou voelen om een emmer ijswater over je eigen hoofd te kieperen. Klein puntje was alleen: op het moment dat mijn 24 uur ingingen, stond ik vrijwel op het punt om te vertrekken naar de lanceringsdag van Elly’s Choice. Ik zou laat terug zijn en de volgende dag weer vroeg moeten werken. Het was dus een gevalletje nu of nooit… Ik wipte de paar ijsblokjes die ik kon vinden in een emmer koud water, maakte samen met Berend het filmpje waarin ik die emmer over mezelf leegde (iiiiiiiiiiiiiiiiie!) en hees me daarna in mijn feestoutfit. Voor degenen die het gemist hebben, hier nog een keer het filmpje!

 

Lancering Elly’s Choice
Mijn haar was net op tijd weer droog om netjes te verschijnen bij de lancering van Elly’s Choice in Amsterdam. Het was een leuke middag en avond, alle smeuïge details lees je hier!

Karaoke en housewarming
Ik sloot de maand af met een heerlijk weekend: een goeie combi van gezelligheid en heerlijk relaxen. Eerst mijn karaoke-debuut in café Weerdzicht op vrijdgavond (en ja, ik heb gezongen, waarschijnlijk meer dan ik nu nog weet). Toen de Goudse housewarming van Joke en Pieter op zaterdag, met heel veel heerlijk eten en een heuse speurtocht door Gouda, waar ik eigenlijk iets te katerig voor was maar die ons wel op mooie plekjes gebracht heeft. En de laatste zondag van augustus? Die bracht ik voor de verandering eens door op de bank. Met een stapel tijdschriften, een boek en ‘s avonds de eerste drie afleveringen van Pretty Little Liars. Zoals zondag eigenlijk hoort te zijn, dus. En nu: op naar september!

1 2