Boekpresentatie Dubbelspel

Afgelopen donderdag was het dan ein-de-lijk zover: een jaar en drie maanden nadat ik de Chicklit Schrijfwedstrijd won, verscheen het resultaat van al mijn harde werken en kon ik Dubbelspel eindelijk officieel aan de wereld presenteren. Het was een prachtig, hartverwarmend feestje. Hier een fotoverslag en op verzoek ook nog een keer de speech die ik – enigszins geëmotioneerd en met trillende handjes door de liefheid van alle aanwezigen – heb gegeven.

Het fotoverslag

Het begint al leuk met deze poster op de deur van Bar Walden, waar de presentatie plaatsvond.

Het begint al leuk met deze poster op de deur van Bar Walden, waar de presentatie plaatsvond.

Dubbelspel was natuurlijk te koop, en daar maakten de genodigden in grote getale gebruik van!

Dubbelspel was natuurlijk te koop, en daar maakten de genodigden in grote getale gebruik van!

...en dat betekende dat ik meteen aan de slag kon met signeren. Superleuk om te doen! En nee, geen last van schrijfkramp, dankzij mijn nieuwe vulpen.

…en dat betekende dat ik meteen aan de slag kon met signeren. Superleuk om te doen! En nee, geen last van schrijfkramp, dankzij mijn nieuwe vulpen.

Massale blijheid op de groepsfoto. Ik word ZO BLIJ van deze foto! Ik kan ernaar blijven kijken.

Massale blijheid op de groepsfoto. Ik word ZO BLIJ van deze foto! Ik kan ernaar blijven kijken.

Tijd voor mijn happy speech!

Tijd voor mijn happy speech!

Het feestje in volle gang.

Het feestje in volle gang.

Samen met een trotse opa.

Samen met een trotse opa.

Afterparty bij Indiaas restaurant Taj Mahal.

Afterparty bij Indiaas restaurant Taj Mahal.

De speech

Welkom iedereen! Leuk dat jullie hier zijn om het verschijnen van Dubbelspel samen met mij te vieren. Jullie kijken hier naar een jarenlange droom die uitkomt.

Het is ruim anderhalf jaar geleden dat ik besloot om mee te doen met de chicklit schrijfwedstrijd, eigenlijk in een opwelling. Ik schreef op dat moment doktersromans, maar daar zat even geen schot in, en ik dacht: dan ga ik die chicklit schrijfwedstrijd wel proberen, dan heb ik in elk geval een leuk schrijfproject en chicklit vind ik toch het allerleukst om te schrijven.

Nou, we weten allemaal hoe dat is afgelopen. Want nu sta ik hier, als trotse winnares van de wedstrijd, mét mijn boek in mijn handen, en dat is meer dan ik ooit had durven hopen toen ik op een regenachtige woensdagochtend begon met hoofdstuk één.

Het begint altijd gewoon op een ochtend met hoofdstuk één. Net zoals op een gegeven moment het punt komt dat je wilt opgeven omdat je er achter komt hoeveel werk het eigenlijk is om een heel boek te schrijven. Uiteindelijk kwam het erop neer dat ik de hele maand december elke dag een half uur eerder opstond om mezelf tot schrijven te dwingen met een computerprogramma genaamd Write or Die.

En nu ben ik zo blij dat ik heb doorgezet! Want afgelopen zaterdag kwam ik thuis en toen stond er gewoon een doos met mijn eigen boeken op me te wachten. Ik was niet voorbereid op hoe fantastisch ik dat zou vinden. Ik wist niet dat het mogelijk was om zo trots op jezelf te zijn. Mijn boek, het is er echt! En nu hoor ik van de eerste mensen dat ze het gaan lezen, en dat vind ik zo’n gek maar geweldig idee.

Maar het eindresultaat is niet het enige. De weg er naartoe, die anderhalf jaar sinds ik begon met het schrijven van Dubbelspel, zijn fantastisch geweest. Het schrijfproces en daarna het herschrijfproces, het maken van de auteursfoto, het moment waarop ik mijn boek in de aanbiedingscatalogus zag staan, het moment waarop ik de drukproef kreeg: het waren stuk voor stuk dingen die ik nooit meer zal vergeten. Ik heb ervan genoten en ontzettend veel geleerd.

En al die tijd waren jullie er. Jullie hebben me aangemoedigd, commentaar gegeven op de eerste versie, advies gegeven, me soms streng toegesproken of gewoon gevraagd hoe het ermee stond. Ik voelde me vanaf het begin enorm gesteund om mijn droom na te jagen en er iets moois van te maken. Daarom is dit boek ook een beetje van jullie.
Ik heb zitten nadenken over de persoon aan wie ik het eerste exemplaar zou willen overhandigen, maar ik kon gewoon niet kiezen, omdat ik vind dat jullie het allemaal verdienen. Het liefst zou ik het gewoon als een bruidsboeket achterover het publiek in werpen. Maar ik wil liever niet op mijn boekpresentatie iemands oog, neus of slaap beschadigen, dus ik waag het er maar niet op. Ik zou natuurlijk ook van één exemplaar alle bladzijden eruit kunnen scheuren en ze feestelijk over jullie uitstrooien, maar dat zou een beetje zijn alsof je van je pasgeboren kindje meteen alle ledematen amputeert. Ook niet zo’n goed plan.

Daarom heb ik iets anders bedacht om Dubbelspel officieel de wereld in te sturen. Ik ga een willekeurige vreemdeling blij maken met dit exemplaar. Daarvoor heb ik een vrijwilliger nodig die straks met het OV naar huis gaat en het boek daar achter kan laten voor de gelukkige vinder. Ik hoop dat die mij dan weer weet te vinden zodat ik er nog achter kom waar mijn eersteling terecht is gekomen. Ik heb in het boek mijn gegevens achtergelaten, dus de social media kunnen daar vast wel bij helpen.

Voor nu wil ik jullie allemaal een fantastische avond wensen, en jullie kunnen Dubbelspel hier kopen, dus ik wens jullie ook alvast veel leesplezier voor de rest van de avond… en de nacht!

De napret

Het wildcard-exemplaar van Dubbelspel heb ik meegegeven aan Yara van boekenblog Adorable Books. In overleg besloten we dat het nóg leuker zou zijn als ze het boek op haar hogeschool zou neerleggen in plaats van in de trein. Dat heeft ze gedaan, en vrijdagavond zag ik dat de actie geslaagd was! Een medeleerlinge was erg blij met Dubbelspel en was zeker van plan het te gaan lezen.

Verder leef ik sinds de boekpresentatie een beetje op een wolkje. Ik vind het heel spannend maar vooral heel erg leuk dat Dubbelspel er nu echt is. Ik voel heel duidelijk dat ik een nieuwe fase in gegaan ben, en ik ben heel benieuwd wat die allemaal zal gaan brengen. Ik geniet in ieder geval van elke seconde!

 

Boekpresentatie, sneak-copy’s en… een Dubbelspel-verrassing!

Nog maar twee weken! Twéé. Weken. Veertien nachtjes slapen. Dan is het 22 mei, de dag van mijn boekpresentatie. Opeens gaat de tijd heel hard en komt alles in een stroomversnelling. Het wordt zó echt nu en ik loop een groot deel van de tijd op wolkjes. Tijd voor een kleine newsflash.

Boekpresentatie
De locatie is eindelijk definitief: mijn boekpresentatie vindt plaats in Bar Walden, letterlijk op een steenworp afstand van de Domtoren, en dan hoef je niet eens hard te gooien. Van Broese kregen we niet op tijd uitsluitsel, dus ben ik op zoek gegaan naar een leuk tentje dat een beetje de uitstraling had van De Brakke Boon, het koffietentje waar een deel van de actie in Dubbelspel zich afspeelt. Via via kwam ik terecht bij Bar Walden, en zodra ik binnenkwam wist ik: dit is tof. Alles is inmiddels afgestemd, de uitnodigingen zijn de deur uit, en het grote verheugen kan beginnen! En dat doe ik dan ook, buitensporig bijna. Ik moet alleen nog even een mooie jurk scoren, en ik heb dan ook al een datum geprikt om met drie vriendinnen op een serieuze jurk-hunt te gaan (en natuurlijk een mooie-kleren-hunt in het algemeen, laat dat maar aan ons over).

Sneak-copy’s
De tien gelukkigen die via chicklit.nl alvast een sneak-copy van Dubbelspel mochten lezen, zijn daar inmiddels mee bezig of zelfs al mee klaar. De eerste reacties zijn heel enthousiast, en daar ben ik zo blij mee! Het is nogal wat als je ‘kindje’ opeens door allemaal andere mensen gelezen wordt. Maar tot nu toe wordt het gelukkig omarmd. Dat is een heerlijk gevoel.

En dan nu: de verrassing!
Ik noemde het vorige week al even: er zit iets leuks aan te komen en het heeft te maken met Dubbelspel. Ik vind dat ik het nu wel kan onthullen: ik heb een prequel van Dubbelspel geschreven, een kort verhaal over wat zich heeft afgespeeld vóór het boek begint. Dit verhaal zal in de tien dagen voorafgaand aan de verschijning van Dubbelspel hier op mijn blog worden geplaatst. Elke dag een stukje en de ontknoping op de dag van de boekpresentatie. Zodat jullie een beetje kunnen meedoen in de voorpret! En zodat iedereen alvast kennis kan maken met een aantal personages uit Dubbelspel. Aanstaande dinsdag, 13 mei, komt het eerste hoofdstuk online te staan. Ik hoop dat jullie allemaal meelezen!

 

 

On a mission

Het duurt nog een dikke drie maanden voor Dubbelspel verschijnt, maar de afgelopen weken begon ik toch lichtelijk onrustig te worden. Drie maanden zijn natuurlijk zo om, dus waarschijnlijk sta ik met dat boek in mijn handen voor ik het goed en wel in de gaten heb. Vandaar dat ik al aan het brainstormen ben geslagen voor een goeie locatie om mijn kindje aan de wereld te presenteren. Mijn eerste boekpresentatie, whoo!

Van Hedda begreep ik dat boekpresentaties vaak bij een boekhandel gehouden worden, om de eenvoudige reden dat de aanwezigen dan meteen het boek kunnen aanschaffen. De eerste boekhandel die bij me opkwam was Polare op de Stadhuisbrug in Utrecht. Een boekhandel waar ik al kom sinds ik vervoerd kon worden. Eén van mijn favoriete plekjes in Utrecht. Voor degenen die de afgelopen weken onder een steen geleefd hebben, stip ik wel even het kleine probleempje aan dat aan deze locatie kleeft: Polare is voor onbepaalde tijd gesloten en het voortbestaan van mijn favoriete boekhandel op de Stadhuisbrug is onzeker. Iets wat ik heel erg vind, en niet alleen vanwege mijn boekpresentatie.

Dit alles was wél een goed excuus voor een verkenningstochtje langs andere Utrechtse boekhandels, om al mysteryshoppend te kijken of mijn boekpresentatie daar misschien gehouden zou kunnen worden. Oftewel: een ordinaire book shopping spree met een extra missie. Anderhalf uur later had ik nog niet de ideale locatie, maar wel een stapeltje nieuwe boeken en de Amerikaanse Vogue, en trakteerde ik mezelf op een cappuccino voor de moeite.

koffiedate

Eén conclusie kon ik uit dit tripje wel trekken: lang niet iedere boekhandel heeft zo’n breed assortiment als Polare, en hoewel het ook bij andere boekhandels heerlijk snuffelen is (je bent een lover of niet) verkoopt niet iedere boekhandel (veel) chicklit. Dat is op zich natuurlijk prima, maar het is wel jammer dat het aanbod op deze manier weer een stukje kleiner wordt.

Natuurlijk kun je je boeken ook via internet kopen, dat doe ik zelf ook regelmatig. Maar ik vind het óók zo heerlijk om uitgebreid tussen de boeken te neuzen, om ze vast te houden en er stiekem aan te ruiken, en daarna met mijn nieuwe aanwinsten een kopje koffie te drinken. Dat kan niet via internet. En een boekpresentatie evenmin. Op dat gebied is een boekhandel meer dan alleen een winkel: het is net zo goed een ontmoetingsplaats voor schrijvers en lezers.

Ik ben heel erg benieuwd hoe dit zich allemaal verder zal ontwikkelen. We gaan het zien. Ik heb in elk geval nog even een goed excuus om veel boekwinkels te bezoeken in de komende tijd…

Een echt boek

Een boek schrijven wordt eigenlijk pas officieel wanneer je begint te merken dat ze echt van plan zijn er een boek van te maken, daar bij de uitgeverij. Tot die tijd ben je eigenlijk vooral in je hoofd bezig. Er verschijnen letters op je beeldscherm, maar meestal voelt het nog steeds alsof je gewoon weer met je zoveelste NaNoWriMo-poging bezig bent. Wat je ook aan het schrijven bent, of je nou in een hip koffietentje gaat zitten of aan de keukentafel: uiteindelijk doe je het schrijfwerk in je eentje, in je eigen hoofd, achter je computer.

Het eerste ‘officiële moment’ was natuurlijk het tekenen van het contract. Daarna trok ik me weer een hele tijd terug in mijn schrijfbubbel, tot het tweede moment kwam: het omslagvoorstel dat ik in mijn mail vond. Een meisje met een pony keek me dromerig aan. Dit was ze dus. Audrey, zoals ze er in de hoofden van mijn lezers zou gaan uitzien. Een heel gek moment. Ik had natuurlijk mijn eigen Audrey in mijn hoofd. En dit meisje had een pony. Een pony! Ik wist héél zeker dat mijn Audrey geen pony had.

Maar in de dagen daarna gebeurde er iets grappigs. Mijn Audrey en de Audrey van het omslagvoorstel schoven in mijn gedachten langzaam over elkaar heen. Tot ik merkte dat ik bij het schrijven opeens een Audrey met pony en bijbehorende dromerige bik in mijn hoofd had. Toen wist ik: het meisje op het omslag is een Audrey. En een goeie ook.

Het derde grote moment had ik afgelopen maandag, toen Hedda me alvast mijn spread in de nieuwe aanbiedingscatalogus van Luitingh-Sijthoff liet zien. Superspannend vond ik dat, heel erg leuk en tegelijk ook heel bizar, want: zo ‘echt’ opeens. Daar stond het dan allemaal. Mijn auteursfoto, gróót, het uiteindelijke omslag mét pony-Audrey, en die ene zin die de plot mooi samenvat: ‘Daten met een tweeling zonder dat je het weet’.

Mijn boek, het komt er echt. Over pakweg een half jaar ís het er. En langzaam maar zeker kan ik me er ook echt iets bij voorstellen. Nog wat laatste aanpassingen, dan is het herschrijfwerk klaar. Mijn verzinsels gaan de wereld in!

preview aanbieding

De Grote Krabbel

contract tekenen!

Daar zitten we dan echt. Het grote moment is aangebroken! Vandaag teken ik het contract bij Luitingh-Sijthoff. Nu is het dan echt officieel: mijn boek komt eraan! Grappig dat ik van tevoren een beetje zenuwachtig was, terwijl ik toch echt helemaal niets te vrezen had. Behalve dat het me nooit lukt om twee identieke handtekeningen te zetten… Maar getekend heb ik, en nu ligt het hier toch maar mooi op tafel: mijn eerste uitgeefcontract! Wow!

1 2 3