Kan ik een digitale nomade worden?

Er is één type mens dat mij de laatste tijd mateloos fascineert: de digitale nomade. Je hebt er misschien al eens iets over gelezen; er is groeiende groep mensen die met hun laptop in een rugzakje de wereld over trekken, om te werken waar ze maar willen. Tekstschrijven onder een rieten parasol op een Thais strand. Webdesignen in een koffiebarretje in Andalusië. Zo lang er maar wifi is, kan de hele wereld je kantoor zijn. Klinkt niet slecht, toch? Vandaar dat ik de laatste tijd soms naar de grijze lucht staar en me afvraag: een digitale nomade, kan ik dat ook worden? 

20150813_vakantie1

Vraag 1: heb ik flexibel werk?
Werk dat je mee op reis kunt nemen is een absolute vereiste voor een bestaan als digitale nomade. Aangezien ik naast mijn schrijverijen in een winkel werk, is het antwoord op deze vraag voor mij op dit moment een absolute nee. Totdat ik in staat ben een zelfstandig functionerend hologram van mezelf te maken, kan ik niet vanaf Lanzarote mijn werk in de winkel uitvoeren. Maar als ik zou werken als zelfstandig tekstschrijver, zou dit waarschijnlijk vaak wél kunnen. Dat geldt voor alle beroepen die je vanaf een afstandje kunt uitvoeren. Zolang je het resultaat maar op de afgesproken tijd per e-mail kunt versturen, kun je werken waar je maar wilt. 

Vraag 2: heb ik een laptop?
Ja, ik heb een laptop. Al is dat wel een oud beestje aan het worden. En laatst had ik al ruzie met het wifi-netwerk van de Coffee Company, dus het valt te betwijfelen of het me diep in de bush dan wel zou lukken om verbinding met internet te maken. Gelukkig zijn er tegenwoordig allemaal handige workarounds, zoals een 3G-tegoed dat je gewoon los kunt kopen. Locatie-onafhankelijk werken wordt daardoor steeds makkelijker. Al zou ik nog wel even moeten zorgen voor een goede back-up… maar dat moet ik natuurlijk eigenlijk sowieso. (Echt vandaag doen. Echt.)

Vraag 3: heb ik thuis wezentjes rondlopen die van mijn zorg afhankelijk zijn, zoals kinderen of dieren?
Kinderen: nee. Dieren: ja. Of tenminste één dier, onze geweldige kat Liesje. Vanwege Liesje hebben we onze vakanties de afgelopen jaren beperkt tot maximaal twee weken. En in de weken voor we gaan word ik altijd bevangen door een immens schuldgevoel: we gaan dit arme beestje twee weken alleen thuis laten, en ze wéét het nog niet eens. Natuurlijk komen er elke dag lieve mensen langs om voor haar te zorgen, maar het idee dat ze drieëntwintig en een half uur per dag alleen zal doorbrengen, breekt mijn hart. Ook op vakantie vraag ik me regelmatig af hoe het met mijn huisdraakje gaat. Ja, Liesje is absoluut een complicerende factor voor een eventueel bestaan als digitale nomade. Tenzij ik natuurlijk alleen de wereld in zou trekken, en Berend thuis zou blijven om voor Liesje te zorgen. Maar rondreizen zonder hem, daar lijkt me dan weer helemaal niks aan.

Vraag 4: heb ik snel last van heimwee?
Dat zou ik eigenlijk niet weten, gezien het feit dat ik zelden langer dan twee weken van huis ben. Maar het lijkt me niet makkelijk om mijn familie en vrienden lang te moeten missen. Want na zo’n vakantie van twee weken kan ik meestal niet wachten om iedereen weer te zien. En het lijkt me best lastig om minder bij de levens van mijn lievelingsmensen betrokken te zijn, omdat je steeds een paar tijdzones verderop zit. Skypen is ook niet alles. Het schijnt dat mensen die veel reizen om die reden ook helemaal niet significant gelukkiger zijn dan huismussen.

Vraag 5: kan ik de definitie van ‘digitale nomade’ wat aanpassen?
Ik las in het Stadsblad laatst een kort interview met iemand die zich een digitale nomade noemde omdat ze elke dag in een ander Utrechts koffietentje werkte. Kijk, zo kan ik het natuurlijk ook. Ik ben al een hele tijd van plan om een grote Utrechtse-koffietentjes-test te doen en te kijken waar je nou het lekkerst kan werken. En natuurlijk is er niets dat mij tegenhoudt om op mijn vrije dagen naar de kust te rijden en met mijn laptop een strandtent (met wifi) op te zoeken. Maar uiteindelijk kies ik toch steeds weer voor mijn eigen werkhoekje, met mijn eigen koffie en Liesje die om me heen drentelt. Als ik echt een digitale nomade zou willen worden… dan zat ik nu waarschijnlijk ook niet thuis. 

Kijktip: Mattie & Wietze, van ruilen komt huilen

Van leven ruilen: het blijft een vruchtbaar thema. Jouw vrouw mijn vrouwPuberruil en natuurlijk het boek dat ik op dit moment aan het schrijven ben, waarin twee vriendinnen voor twee weken van leven ruilen: ik ben gék op mensen die zomaar in het leven van een ander worden gedropt. Het is heerlijk om mensen zo uit hun comfort zone te zien (gna gna), vooral als je ziet dat ze er zelf uiteindelijk een beetje door veranderen.

Een paar weken geleden hoorde ik op Q-music de aankondiging: ‘DJ’s Mattie en Wietze ruilen een week van leven!’ En, heel erg, mijn eerste reactie was: ‘Hé, dat was MIJN idee!’ Het voelde echt een beetje alsof ze het van me gejat hadden, zo diep zat ik blijkbaar in mijn schrijfcoconnetje. Een boek schrijven doet soms rare dingen met een mens. Al snel besefte ik dat van leven ruilen natuurlijk helemaal geen nieuw idee is, en dat het juist leuk en inspirerend zou zijn om te zien hoe anderen het aanpakken.

Vandaag laste ik dus weer eens een research-middagje in om alle compilatiefilmpjes van de ruil te bekijken. In het begin kwamen er vooral veel dingen voorbij waar ik nog niet zo over nagedacht had. Schrijfblok erbij dus, en pennen maar. Hoe regelen mijn personages de financiën? Maken zij, net als de DJ’s, ook hele dagschema’s voor elkaar, of houden ze het wat meer globaal?  Moeten ze elkaars eetpatroon ook helemaal overnemen? En elkaars manier van vervoer? Moet die scène met Bo’s auto er dan uit? En heeft Maud eigenlijk wel een rijbewijs? (Ik heb het gevoel van niet.)

Toen de praktische details zo’n beetje geregeld waren, was het vooral een kwestie van leedvermaak en mensenkijken. Ik hou ervan om een inkijkje in iemands leven te krijgen. En het was heel goed om eens echt te zien hoe dat nou is: een week lang met de partner van iemand anders in één huis. Dat kende ik natuurlijk al van Jouw vrouw mijn vrouw, maar deze DJ’s  komen qua leeftijd en manier van leven een stuk dichter bij mijn personages dan de gemiddelde JVMV-deelnemer. Sommige activiteiten vond ik wel wat geforceerd aandoen (zo ken ik bijvoorbeeld niemand die op woensdagmiddag met z’n partner naar een geitenboerderij gaat om geiten de fles te geven), maar ja, die gasten moeten natuurlijk wel iets te doen hebben wat gefilmd kan worden.

Ik heb dus weer wat nieuwe ideeën opgedaan, en zag sommige ideeën van mezelf hierin terug, zoals het onverwacht aangeschafte huisdier. Uiteindelijk is ruilen van leven een thema waar je allerlei kanten mee op kan. Mijn boek zal dus weer heel anders worden dan dit project. Maar het was wel leuk om – op meerdere manieren – even te ‘gluren bij de buren’! Wil je ook een kijkje nemen? Dat kan hier!

Afbeelding van http://q-music.nl/acties/mattie-wietze-van-ruilen-komt-huilen

Afbeelding van qmusic.nl

Afbeelding van http://q-music.nl/acties/mattie-wietze-van-ruilen-komt-huilen

Afbeelding van qmusic.nl

Kijktip: Aldus Libelle

Ik zal nog een tipje van de sluier oplichten: één van mijn gloednieuwe personages werkt bij een tijdschrift. En ik zit momenteel in mijn research-fase. Dus wat betekent dat? Dat ik heel veel tijdschriften mag lezen ja, maar dat deed ik toch al ;-). Daarnaast onderzoek ik hoe het is om te werken op de redactie van een tijdschrift. De documentaire Aldus Libelle herinnerde ik me van een paar jaar terug en leek me een goeie bron om mee te beginnen.

Het is dus al een iets oudere documentaire, daterend van 4 januari 2012. Regisseur Juul Bovenberg keek tussen eind 2010 en eind 2011 mee op de redactie van Libelle. Hoewel het beeldmateriaal dus alweer bijna vier jaar oud is, maakte de documentaire op mij helemaal geen gedateerde indruk. Het is gewoon nog steeds even leuk en actueel om te bekijken. Gedurende 73 minuten is het even alsof je zelf bij Libelle werkt en mag meebeslissen over de cover van het kerstnummer en de aangrijpende Human Interest-verhalen in één van de zomernummers.

Een heel nummer dat van tevoren pagina voor pagina wordt uitgehangen in klemmetjes aan de muur. Een culinaire fotoshoot waarbij zo wordt ingezoomd dat niet te zien is dat het bord gewoon op een pallet op een willekeurige Amsterdamse stoep is neergezet (“Zit er maar één mozzarellaballetje in?” “Nee, twee, maar die andere zit hier ondergestopt.”). Een brainstorm om toekomstige nummers in te vullen (“Het valt me op dat je in het eerste nummer ontzettend veel dood hebt.”). Voor een tijdschriftenjunkie als ik is het smullen van minuut tot minuut. Een heerlijk kijkje achter de schermen. Ik heb tijdens het kijken dan ook een pagina volgeschreven met ideeën voor mijn boek en mooie quotes.

Een aanrader dus, ook al komt-ie een beetje uit de oude doos. En een absolute must see als je net zo’n tijdschriftenlezer bent als ik. Je zult ervan genieten, dat beloof ik.

Bekijk hier de documentaire Aldus Libelle via Uitzending Gemist. De smaak te pakken gekregen en zin in meer ‘achter de schermen’-tv? Er staat ook een hele leuke docu over werken op het hoofdkantoor van HEMA online. Die kun je hier bekijken.

Werkschriftje: Stiekem werken aan je relatie

Jaaa, ik heb weer een werkschriftje waar ik me fijn op kan uitleven! Dit exemplaar viel vorige week samen met Psychologie Magazine op de mat. De titel wekt eerst natuurlijk wat verbazing: werken aan je relatie, waarom moet dat stiekem? En hóef ik überhaupt wel te werken aan mijn relatie? Is mijn relatie soms niet goed zoals-ie is?

Toch is het makkelijk om enthousiast te worden als je het boekje doorbladert en de leuke oefeningen ziet. De oefeningen kun je gebruiken om je relatie te verbeteren, maar ook gewoon om je weer even te realiseren hoe goed je het samen hebt. En als één iemand tevredener wordt met de relatie, volgt de ander vaak vanzelf, aldus de inleiding van het werkschriftje. Je bereikt dus hetzelfde als wanneer je gezamenlijk oefeningen ter relatieverbetering doet. Wat wij niet heel vaak doen, omdat het toch een beetje geforceerd aanvoelt om samen vragen over De Relatie te gaan zitten beantwoorden.

Psychologie Magazine samen met het werkschriftje.

Psychologie Magazine samen met het werkschriftje.

Op de eerste pagina wordt het idee nog eens goed uitgelegd.

Op de eerste pagina wordt het idee nog eens goed uitgelegd.

Het werkschriftje telt tien hoofdstukken met invuloefeningen. Elk hoofdstuk heeft zijn eigen thema, bijvoorbeeld: weer enthousiast worden over je partner, je partner opnieuw veroveren, seksualiteit en tijd voor elkaar. Het is geen boekje dat je in een middagje even invult; veel dingen zijn echt iets om een tijdje op te kauwen en mee aan de slag te gaan. Het invullen van het boekje kun je dus rustig over langere tijd uitsmeren.

Wat ik soms wel jammer vind, is dat het werkschriftje toch gericht lijkt te zijn op relaties waar de sleur in is geslopen of waarin de beide partners elkaar uit het oog zijn verloren. Ik hoef niet ‘weer’ enthousiast te worden over mijn partner; ik bén nog steeds heel enthousiast over mijn partner! Toch is het leuk om dat weer even concreet te maken en nog eens op te schrijven wat ik ook alweer zo leuk aan hem vind. Een beetje hetzelfde effect als het dankbaarheidsboekje van Flow.

Het boekje slingert bij mij gewoon rond op de salontafel; met dat ‘stiekem’ valt het dus wel mee. Al kan ik me ook voorstellen dat je het werken in dit werkschriftje liever helemaal voor jezelf houdt. Sommige oefeningen graven best diep en kunnen dingen naar boven halen die lastig of pijnlijk zijn. Maar het kan de relatie natuurlijk juist ten goede komen om aan die dingen te werken.

Ik ga er in elk geval mee aan de slag in de komende maanden, en ik ben benieuwd of mijn relatie nu nóg leuker wordt! Kijk hieronder nog even met me mee voor een impressie van de oefeningen.

Leuk: alle dingen aanvinken die je zo leuk vindt aan je partner.

Leuk: alle dingen aanvinken die je zo leuk vindt aan je partner.

Wat zou je anders doen als er een kaper op de kust was? Zou je iets veranderen of juist niet?

Wat zou je anders doen als er een kaper op de kust was? Zou je iets veranderen of juist niet?

Oefenen met het rustig uitspreken van je ergernis, in plaats van ontploffen.

Oefenen met het rustig uitspreken van je ergernis, in plaats van ontploffen.

Interessante vragen om eens nonchalant aan je partner te stellen tijdens het eten.

Interessante vragen om eens nonchalant aan je partner te stellen tijdens het eten.

Het nummer van Psychologie Magazine waar dit werkschriftje bij zit, is nog tot en met 16 april in de winkel te koop. Koop je Psychologie Magazine als onderdeel van een pakket, dan kun je het schriftje hier nabestellen.

Museumtip: Surreële Werelden

In één van mijn vroegste jeugdherinneringen zit ik samen met mijn moeder een kleurplaat van David de Kabouter te maken. Heel relaxed allemaal, totdat mijn moeder opeens een blauw potlood pakt en het gezicht van David blauw kleurt. De Smurfen ken ik dan nog niet, en ik ben geschokt: dit hoort niet! David de Kabouter ís niet blauw! De huid van kabouters heeft dezelfde kleur als de huid van mensen, ja?! Mijn moeder probeert me nog te laten overwegen dat er misschien toch ook wel blauwe kabouters bestaan, op z’n minst in deze kleurplaat, maar ik ben niet te vermurwen. David de Kabouter is niet blauw. Punt.

Dit vertel ik aan Sharon als we rondlopen bij Surreële Werelden, de expositie over surrealisme die momenteel te zien is in het Utrechtse Centraal Museum. Het moge duidelijk zijn: ik ben een realist in hart en nieren die zich al in een vroeg stadium verzette tegen het idee van dingen die niet ‘kloppen’. En juist daarom is het zo goed om mijn fantasie op z’n tijd even wakker te schudden met een flinke dosis raarheid.

Eerst zien…
Nou, dat moet hier wel lukken. Surreële Werelden strekt zich uit over twee grote expositieruimten en bevat een enorme hoeveelheid schilderijen, tekeningen en objecten in allerlei verschillende stijlen. De enige overeenkomst is dat het allemaal surrealistisch is. Naar alles moet je twee, of meer keer kijken. En wat ook opvalt: regelmatig zien Sharon en ik er allebei net wat anders in. Wat weer mooi samenhangt met de vraag die de tentoonstelling stelt: hoe zie jíj de werkelijkheid? Is de werkelijkheid wel een objectief gegeven?

Eén van de stukken die bij binnenkomst meteen opvalt: het klavecimbel van J.H. Moesman en Gerrit Klop.

Eén van de stukken die bij binnenkomst meteen opvalt: het klavecimbel van J.H. Moesman en Gerrit Klop.

Intrigerend en ook een beetje vies: het Harig Handdoekje van Paul de Reus

Intrigerend en ook een beetje vies: het Harig Handdoekje van Paul de Reus

Tekening door Paul Klemann: 'Domtoren die Domkerk wil omarmen'.

Tekening door Paul Klemann: ‘Domtoren die Domkerk wil omarmen’.

…dan beleven
Ik vind het altijd leuk als je bij een tentoonstelling ook zelf een aantal dingen kunt doen of beleven, en bij Surreële Werelden kan ik wat dat betreft mijn hart ophalen. Zo onderwerpen Sharon en ik ons allebei aan de Breinreis van Rhinofly, waarbij je met een zogeheten brainreader op je hoofd een surrealistisch filmpje bekijkt. De brainreader maakt gebruik van EEG en meet je hersengolven tijdens het bekijken. Het is de bedoeling dat je je overgeeft aan de beelden (in de categorie ‘vreemd, vreemder, vreemdst’). Ben je ontspannen, dan loopt het filmpje vrij vloeiend door. Focus je teveel, dan spoelt het filmpje steeds een stukje terug en verloopt het dus heel schokkerig.

Brainreader op, daar ga ik dan. Een beetje spannend vind ik het wel, valt het op...?

Brainreader op, daar ga ik dan. Een beetje spannend vind ik het wel, valt het op…?

Het blijkt dat ik sinds Blauwe Kabouter-gate niet veel meer ben gaan openstaan voor surreële ideeën. Wat ben ik hier slecht in! Ik probeer me te ontspannen door me alleen op het filmpje te concentreren, maar juist doordat ik zo gefocust ben, gaan de beelden de hele tijd heen en weer. Af en toe verschijnt een tekst á la ‘geef je over aan de surreële wereld. Ontspan!’ in beeld, maar het mag niet baten. Al snel begin ik te stressen: is dit ding soms vastgelopen? Dit hoort toch zeker niet zo? Nou, wel dus. Aan het eind krijg ik mijn score te zien: 70% focus, 30% zen. Nog steeds een verstokte realist dus. Hmm.

Daarna is het tijd om zelf kunstzinnig aan de slag te gaan. Ergens in het midden tussen beide expositieruimtes is een plek gemaakt waar je op verschillende manieren wordt gestimuleerd om iets surrealistisch te tekenen. Zo doen we verschillende pogingen om blind een tekening te maken, met behulp van een blinddoek of een aan drie kanten afgesloten bak met stift en papier erin, waar je alleen je armen in mag steken. Samen met een andere bezoekster maken we twee tekeningen op een in drieën gevouwen papiertje dat we blind aan elkaar doorgeven, waarbij je alleen de onderste lijntjes ziet van wat je voorgangster getekend heeft. Het blijkt dat daar pas écht hele surreële dingen uit voortkomen. We hangen onze kunstwerkjes aan de muur, tussen die van eerdere bezoekers.

Take a walk on the surreal side
Zo’n beetje de hele stad zat op het terras terwijl wij door het museum struinden, maar dat vonden we helemaal niet erg. Surreële Werelden is zeker de moeite waard! De expositie is nog in het Centraal Museum tot en met 9 juni. Meer info vind je op de website van het museum. Leuke extra: een kaartje voor het Centraal Museum geeft ook meteen toegang tot het Dick Bruna Huis (tegenover het museum) en het Rietveld Schröder Huis (een kwartiertje fietsen).

Tot slot nog een leuke nieuwe ontdekking, dankzij Sharon: om de hoek bij het Centraal Museum, in de Twijnstraat, kun je na afloop een heerlijk taartje eten bij Sector 3. Uitzicht op een idyllisch stukje gracht inbegrepen!

Ik koos voor de Cherry Cheesecake. Yum!

Ik koos voor de Cherry Cheesecake. Yum!

1 2 3