Dubbelspel 1 jaar! En wat ik heb geleerd…

Volgende week vrijdag, 22 mei, staat hier een taartje met één brandend kaarsje. Dan is het namelijk een jaar geleden dat Dubbelspel, mijn eersteling, officieel is verschenen! Op het moment denk ik vaak terug aan die dag en de spannende weken die eraan vooraf gingen. Niet te geloven dat het bijvoorbeeld alweer een jaar geleden is dat ik tien dagen lang elke dag een deel van de Dubbelspel-prequel online zette. Dat die doos met tien prachtige auteursexemplaren arriveerde. Dat ik met mijn vriendinnen ging winkelen voor een perfecte Boekpresentatie-jurk. Ik wil niet beweren dat het lijkt alsof het gisteren was, maar het lijkt in elk geval nog niet zó lang geleden.

20140602_auteursexemplaren

Misschien komt het doordat er zoveel leuke dingen zijn gebeurd, dat mijn eerste jaar als gepubliceerd schrijfster zo voorbij is gevlogen. Interviews, mooie recensies, lezers en andere schrijvers ontmoeten op Manuscripta, leuke reacties op mijn blogs, uit mijn boek voorlezen in de trein… ik kon me er van tevoren niet echt een voorstelling van maken en af en toe moest ik even behoorlijk uit mijn comfort zone kruipen, maar wat was het leuk!

Het belangrijkste wat ik het afgelopen jaar geleerd heb, is dit: je moet er zelf helemaal voor gaan en 100% achter je boek staan. Toen Dubbelspel verscheen, was ik achteraf gezien behoorlijk naïef. Ik dacht dat alles vanzelf zou gaan rollen als het boek er eenmaal was, dat het vanzelf in alle boekwinkels terecht zou komen, opgepikt zou worden en aandacht zou krijgen. Zo werkt het soms, maar zeker niet altijd. Als auteur moet je blijven zorgen dat je boek de aandacht krijgt die het verdient. Dat is spannend, maar ook leuk, en iets waarin ik zeker nog kan groeien (daar is-ie weer: de comfort zone!).

Inmiddels heb ik mijn eigen werkplek en ben ik mezelf een stuk serieuzer gaan nemen als schrijfster. Ik weet nu zeker dat dit is wat ik de rest van mijn leven wil doen en ik geniet van (bijna) elk hoofdstuk dat ik schrijf. Ook krijg ik nog steeds leuke reacties op Dubbelspel. Mijn hart maakt dan iedere keer weer een sprongetje. Want mensen blij maken met wat ik schrijf, dat is nou eenmaal wat ik het allerliefst doe, en wil blijven doen!

Mijn eerste chicklit: Isabella

Dit jaar kreeg ik mijn meest bijzondere verjaardagscadeau van mijn tante Lily en mijn oom George. Het was mijn eigen boek. Waarvan ik haast was vergeten dat ik het ooit geschreven had. Maar langzaam maar zeker kwamen de herinneringen terug: ik had inderdaad een lege dummy van hen voor mijn elfde verjaardag gekregen, en ik was inderdaad begonnen aan een soort briefroman, om vervolgens niet verder te komen dan hoofdstuk drie. Wat ik echter totaal was vergeten, was dat ik het boekje drie jaar later had teruggevonden en een eind aan het verhaal had gebreid, om het in voltooide staat aan Lily en George te kunnen teruggeven. En nu kreeg ik het weer van hen.

De titel is simpelweg ‘Isabella’, naar de hoofdpersoon. Isabella is de enige dochter van steenrijke hoteleigenaren, die vooral bezig zijn met geld uitgeven en feestjes organiseren voor hun kakkineuze vrinden. Isabella vindt rijk zijn best leuk (want: eigen zwembadje en twee eigen paarden), maar gezellig is anders. Ze leeft op van de briefwisseling met haar minstens zo rijke penvriendin Nikky. Maar er is duidelijk stront aan de knikker: Nikky lijkt Isabella aan het lijntje te houden, ze belooft haar te komen opzoeken maar laat het vervolgens afweten met allerlei vage smoesjes, zoals haar strenge ouders.

Het was ontzettend leuk om mijn eigen verzinsels weer terug te lezen, bijna twintig jaar (!) nadat ik eraan begon. Sommige stukken zijn (natuurlijk) nogal flauw en melig, maar er zitten ook fragmenten in die ik best sterk vind voor een meisje van elf en waarin je heel in de verte al een beetje mijn huidige schrijfstijl kunt herkennen. ‘Isabella’ is chicklit voor ik wist wat chicklit was. Zonder het te beseffen, deed ik toen al wat ik iedereen nog steeds aanraad: ik schreef simpelweg een boek dat ik zelf graag zou willen lezen.

Het einde dat ik er drie jaar later aan breide is nogal gezocht, maar knoopt wel netjes alle eindjes aan elkaar: Nikky blijkt het contact af te houden omdat ze heeft ontdekt dat haar vader ook Isabella’s biologische vader is. De enorme intrige die hier achter schuil moet gaan, blijft voor de lezer verborgen, maar voor Isabella is het een enorme opluchting: ze vond toch al dat ze niets met haar ouders gemeen had.

Ze maakt kennis met Nikky’s ouders en besluit voor het gemak maar bij ze te blijven wonen, zodat zij en Nikky verder als halfzusjes door het leven kunnen. Een jaar later (!) stuurt ze haar ouders een kaartje om te laten weten dat de nieuwe thuissituatie haar bijzonder goed bevalt, al mist ze soms wel haar paarden, Narcis en Liverpool. De moraal is duidelijk: de ouders die haar hebben opgevoed hebben hun best gedaan en Isabella veel spullen gegeven, maar geen liefde. Haar nieuwe ouders leven eenvoudiger en dat bevalt Isabella – of ‘Bella’ zoals ze zich dan laat noemen – een stuk beter.

Nieuwsgierig geworden? Hier komt het eerste – en mijn inziens beste – hoofdstuk van ‘Isabella’! SAMSUNG DIGITAL CAMERA

SAMSUNG DIGITAL CAMERA

SAMSUNG DIGITAL CAMERA

SAMSUNG DIGITAL CAMERA

SAMSUNG DIGITAL CAMERA

SAMSUNG DIGITAL CAMERA

Memory Lane: het ELLEgirl Stories & Poems-forum

Om het maar even lekker dramatisch te zeggen: ik weet niet of dat boek van mij er ook zou zijn gekomen als het forum van ELLEgirl er tien jaar geleden niet was geweest. En als ze bij ELLEgirl niet op het idee waren gekomen om een aparte verhalenpijler aan het forum toe te voegen, Stories & Poems. En als ik het lef niet had gehad om, na een tijdje lurken en meelezen, het eerste hoofdstuk te posten van het verhaal waar ik op dat moment mee bezig was, Het Fenomeen Vriendje. 

Als dat allemaal niet was gebeurd, had ik nu misschien nog steeds getwijfeld of ook mensen waren die mijn schrijfsels leuk vonden zónder mij te kennen. Het is geweldig als je vriendinnen van je verhalen kunnen genieten, maar op een gegeven moment moet je toch een iets breder lezerspubliek gaan aanboren als je wilt dat het wat wordt.

Dus daar ging het eerste hoofdstuk online. Spannend! Wat als niemand er wat aan zou vinden? Of, misschien nog erger, als er helemaal geen reacties zouden komen? Maar er kwamen wel reacties. Een aantal ELLEgirls was nieuwsgierig. Dat aantal groeide met het aantal hoofdstukken dat ik postte. En uiteindelijk schreef ik met de aanmoediging van mijn topicvolgsters het verhaal af. Er is geen betere motivatie dan de wetenschap dat mensen ongeduldig op het volgende hoofdstuk zitten te wachten.

Zo schreef ik, onder de forumnaam Snow Cherries From France (de titel van een nummer van Tori Amos, zie onder) ook mijn volgende verhaal, 2005-2006, waarin ik het schooljaar van twee vriendinnen beschreef. Van september 2005 tot halverwege de zomer van 2006 schreef ik korte hoofdstukjes aan dat verhaal. Hierbij werd nog meer meegeleefd en allerlei lezers hadden een mening over hoe het moest aflopen. Als ik een paar dagen niet schreef, werden ze ongeduldig. Die sociale druk was precies wat ik nodig had om verder te schrijven, ook als ik even niet wist hoe het verder moest. Tegenwoordig maak ik van tevoren een hele opzet, maar toen begon ik gewoon met schrijven bij september en zag ik wel hoe het zich allemaal ontvouwde. Daardoor had ik dus ook de ruimte om rekening te houden met de wensen van mijn lezers.

ELLEgirl, het maart/aprilnummer van 2006, toen ik bezig was met het schrijven van mijn verhaal 2005-2006.

ELLEgirl, het maart/aprilnummer van 2006, toen ik bezig was met het schrijven van mijn verhaal 2005-2006.

Het was zo leuk, en zo leerzaam. Waarom hield ik er bij het derde verhaal dan toch langzaam maar zeker mee op? Ik ging op kamers, werd verliefd en verloor beetje bij beetje mijn interesse. Het schrijven werd een verplichting. Ik moest mezelf steeds dwingen om weer een stukje verder te schrijven en deed dit steeds minder vaak. Tot ik op een gegeven moment helemaal niet meer schreef en uit schaamte om mijn verdwijning ook niet meer op het forum durfde te kijken. Toen Berend me uiteindelijk een keer dwong om de feiten onder ogen te zien, las ik dat iemand in mijn topic iets had geschreven á la: ik had van haar niet verwacht dat ze er zomaar mee op zou houden. 

Au. Dat deed pijn. Want ik had het van mezelf eigenlijk ook niet verwacht. Maar het gebeurde toch. De ELLEgirl hield omstreeks die tijd ook op te bestaan, en elke keer dat ik nog even op het forum gluurde, was het iets minder actief dan de keer daarvoor. Inmiddels bestaat de Stories & Poems-pijler daar allang niet meer. Maar af en toe mis ik het nog steeds, de gezelligheid en de directe lezersfeedback na het schrijven van een hoofdstuk. En ik vind het nog steeds jammer dat ik het niet op z’n minst netjes heb afgerond, maar er in plaats daarvan stilletjes tussenuit ben gepiept. Die lezer die dat niks voor mij vond, had helemaal gelijk.

ELLEgirls, are you still out there? Ik maak het goed met jullie, want mede dankzij jullie komt er nu een heel boek aan dat jullie in één keer kunnen lezen. Hoeven jullie niet te wachten tot ik weer eens een stukje schrijf. Wat jullie ervan vinden wil ik tegen die tijd natuurlijk wél heel graag weten!

P.s. En hieronder dan het nummer waar ik mijn forumnaam vandaan had. Wát een Tori Amos-fan was ik in die tijd!