De grote sprong

Al een paar maanden knaagde er iets. Er jeukte iets, er irriteerde iets, alsof mijn leven me niet meer helemaal lekker zat. Ik kwam niet echt vooruit. Ik snakte naar verandering, maar alles bleef maar zoals het was. Tot ik begon te beseffen: er verandert niets omdat ik niets doe. Ik moest zélf voor verandering zorgen, als ik het anders wilde.

De situatie: al ruim vier jaar combineer ik het schrijven met het werken in een optiekzaak. Een paar dagen per week zit ik achter mijn computer te tikken, een paar dagen per week ben ik druk bezig in de winkel en spreek ik allerlei mensen. Jarenlang werkte deze afwisseling erg goed. Ik heb het beste van twee werelden: werken in afzondering, werken met mensen om me heen. En een vast inkomen.

Ze noemen zoiets ook wel een slash-career: ik ben schrijfster slash brillenverkoopster. Een slasher zijn is helemaal hip tegenwoordig. Maar toen ik ging proberen mijn werk als freelance tekstschrijfster van de grond te krijgen, begon het me steeds meer te belemmeren.

Grote klussen aannemen zit er niet in, want: niet genoeg tijd. Klussen die snel af moeten zijn: zelfde verhaal. En mijn vrije dagen lopen snel vol met afspraken en allerlei huishoudelijke klusjes. In theorie heb ik drie dagen per week voor mijn bedrijfje, maar in de praktijk is het altijd minder dan dat.

Steeds sterker kreeg ik in de afgelopen maanden het gevoel dat ik niet vooruit kwam op deze manier. Wat jarenlang goed werkte, werkte opeens niet meer. Er was maar één manier om mijn werk als freelance tekstschrijfster echt van de grond te krijgen: er fulltime voor gaan. En dat betekende dat ik mijn vaste baan in de optiek moest opzeggen.

Dus dat heb ik gedaan. Niet van de ene op de andere dag, natuurlijk: er ging veel denkwerk aan vooraf. Ik besprak het idee met Berend en we namen onze financiële situatie onder de loep. Berend stond meteen achter me en financieel bleek het plan ook haalbaar. En opeens was daar een datum: 1 september. Toen ik dat eenmaal in mijn hoofd had, merkte ik dat ik niet meer twijfelde. Ik vond het spannend, maar ik wist het zeker.

Dus daar stond ik, op een zonnige woensdagochtend die in de ogen van mijn baas waarschijnlijk een heel gewone ochtend leek. Tot ik zei: ‘Ik moet je iets vertellen.’ En daar diende ik zomaar mijn ontslag in. De volgende dag schreef ik er een mooie brief achteraan om mijn beslissing helemaal officieel te maken. 1 september it is. 

En ik kan niet wachten! Ik heb ontzettend veel zin om de uitdaging aan te gaan. Kijken of ik het kan redden als zelfstandige. Opdrachten scoren, ervaring opdoen, nieuwe dingen leren. En ondertussen mijn eigen tijd indelen, werken wanneer en waar ik dat wil. Geen slash meer, maar één doel: schrijven. Elke dag. Wat zal dat fijn zijn.

Foto: Marlin van der Veen

Foto: Marlin van der Veen

Zin in schrijven!

Het is even stil geweest op mijn blog: ik was lekker op vakantie. Er zijn weinig dingen die ik zo fijn vind als het vertrekken naar een warm buitenland. Nieuwe plekken, nieuwe indrukken, maar ook: nieuwe inzichten. Ieder jaar wacht ik nieuwsgierig af wat er zal opborrelen, en ik ben eigenlijk nog nooit teleurgesteld. Mijn vakantie-inzichten zijn altijd spot-on.

Dit jaar ging ik in twijfelstemming op reis. Soms weet ik niet of romans schrijven nog wel mijn grote ambitie zou moeten zijn. Dan vraag ik me af waarom ik van alle dingen die ik zou kunnen willen doen in het leven, nou net dat ene ambieer waar bijna geen geld mee te verdienen valt en waarbij de kans op echt succes bij het grote publiek zeer klein is.

Kort voor we weggingen, hoorde ik dat Dubbelspel niet meer op voorraad is bij het Centraal Boekhuis. Verramsjt, begreep ik van de uitgeverij toen ik navraag deed. Het hoort erbij, zo gaat dat wel vaker na een paar jaar. Maar ik baalde er natuurlijk wel van. Het voelde als een einde. Ik had van tevoren niet gedacht dat het publiceren van een boek gepaard zou gaan met zulke sterke gevoelens van onzekerheid en kwetsbaarheid. En ik zag er tegenop om dat allemaal weer aan te gaan met een nieuw boek. Kon ik me niet beter helemaal focussen op mijn bedrijfje als freelance tekstschrijver? Dat brengt tenminste echt wat op.

Maar toen lag ik in onze hotelkamer op Gran Canaria te luisteren naar het ruisen van de golven, en er kwam een idee voor een verhaal bij me op. En een idee om mijn verhaal over het bruidsatelier interessanter en gelaagder te maken. Wanneer ik op de promenade voor ons hotel naar de voorbijgangers zat te kijken, begon mijn brein automatisch allerlei ideeën te spuien over hun mogelijke levens. En toen ik in onze huurauto naar de andere kant van het eiland reed, met de Canarische radio aan, begon ik spontaan te fantaseren dat ik iemand anders was, iemand die hier woonde.

Ik merkte dat ik vanzelf zin kreeg om een verhaal te gaan schrijven. Kort, lang, als aanvulling op wat ik al had: dat maakte me niet eens zoveel uit. Ik wilde gewoon weer lekker schrijven, wat dan ook! Ideeën en schrijfzin maken deel uit van mijn persoonlijkheid. Al het andere vind ik leuk om te doen, maar verhalen schrijven is wie ik ben. Mijn roeping, als je het zo wilt noemen.

Ik las laatst ergens de simpele waarheid dat elk beroep een bepaalde hoeveelheid shit met zich meebrengt. Alleen als je het werk zo leuk vindt dat je bereid bent de shit op de koop toe te nemen, is het echt iets voor jou. En ik denk dat het zo werkt met mij en schrijven. Er kleven een hoop nadelen aan het beroep van schrijver, maar toch blijf ik verlangen naar schrijven en boeken maken. Tegen alles in. Ook al gaat het langzaam en is het steeds weer lastiger dan ik van tevoren had gedacht, het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Het verlangen blijft. Ik ben nou eenmaal een schrijver.

20160613_vakantieinzicht

Successen vieren en vooruitkijken met een TADA-lijst

Gisteren zat ik de hele dag in een oud aardappelpakhuis in Amsterdam met een groepje zelfstandig ondernemers. We hebben elkaar vorig jaar leren kennen tijdens een bijzonder geslaagde dag voor startende ondernemers, georganiseerd door een aantal mensen van het Viva-forum. Tijdens die eerste bijeenkomst werd bij ons het vlammetje aangewakkerd om echt voor onszelf te beginnen. Nu was het tijd om terug te kijken en te vieren wat er in het afgelopen jaar was bereikt. Dat deden we met een TADA-lijst.

Ik geef toe: ik moest van tevoren even opzoeken wat een TADA-lijst precies voorstelde. Was het soms één of andere afkorting? Nee, het bleek veel simpeler: TADA staat simpelweg voor het woordje ‘tadaaa!’. Als in: kijk eens wat ik allemaal voor elkaar heb gebokst dit jaar!

Een TADA-lijst bevat al je successen, dingen waar je trots op bent, dingen die je hebt overwonnen. Het spreekt voor zich dat het een erg leuke lijst is om te maken, zeker als je in een ruim atelier bevindt waar je je een enorm wit vel krijgt om je successen naar hartenlust op neer te kalken. Een groot papier pakken is handig, want een TADA-lijst heeft de fijne eigenschap dat-ie vaak langer wordt dan je van tevoren denkt. Als je eenmaal bezig bent, bedenk je gemakkelijk nieuwe dingen om trots op te zijn.

Toen we allemaal onze overwinningen aan de rest van de groep gepresenteerd hadden, was het tijd om het vel om te draaien en nog een TADA-lijst te maken. Maar nu één voor de toekomst, met dingen die we over een jaar op ons lijstje willen kunnen zetten. Groot denken en dromen is hierbij natuurlijk toegestaan!

Vervolgens liepen we langs de lijsten van de andere deelnemers, gewapend met post-its waarop je kon schrijven waar je een ander mee zou kunnen helpen. Op die manier ontstonden er allerlei leuke dwarsverbanden en ideeën. Daar gaan jullie binnenkort nog wel iets van merken, hier op mijn blog. Maar ik zeg nog even lekker niks!

20160521_tadalijst

Ik kan het iedereen aanraden: pak gewoon eens een moment om deze lijstjes te maken. Dat kan in je eentje, of samen met anderen. Het geeft enorm veel voldoening en zelfvertrouwen om je successen te vieren. En als je het samen doet met anderen, is het ook nog eens heel erg gezellig.

Het terugkijken kwam voor mij op een mooi moment. Een jaar geleden besloot ik tijdens mijn vakantie om echt stappen te gaan zetten richting een eigen bedrijfje. En morgen ga ik weer op vakantie. Het was mooi om op een rijtje te zetten wat er tussen die twee vakanties allemaal is gebeurd. Dat was heel wat!

Na het terugkijken is het de komende weken even tijd om bij te tanken. Het zal dus even stil zijn hier op mijn blog, terwijl ik heerlijk in het zonnetje zit op Gran Canaria. Tot over twee weken!

Maak eens een fuck-it list in plaats van een bucket list

Die bucket list, die kennen we nou zo langzamerhand wel. Ik schreef al eerder een blog over het gevaar van zo’n lijstje, vooral wanneer je er doelen op zet die je never nooit gaat behalen. In het kader van versimpelen ben ik momenteel veel meer geïnteresseerd in de fuck-it list: een lijstje van wat ik allemaal NIET meer moet van mezelf. Heerlijk verfrissend!

20160414_fuckit

Benieuwd wat er allemaal op mijn fuck-it list staat? Hier komen een aantal punten.

  • Altijd maar zo gezond mogelijk eten met zo min mogelijk suiker. Kansloos. Ik ben gewoon dol op griekse yoghurt met cruesli als ontbijt. En op chocola. En op ontbijtkoek met boter. Zo lang ik niet de hele dag van suikerdip naar suikerdip stuiter, vind ik het prima.
  • Altijd vegetarisch eten. Tegenwoordig omarm ik het flexitarisme (is dat een woord?) en geniet ik zo nu en dan van een kleine portie biologisch vlees.
  • Ooit nog eens leren pianospelen. Ik vind het prachtig dat anderen het kunnen, en ik ben blij dat ik wat akkoorden kan spelen. Maar het idee dat ik ooit nog eens verder kom dan dat, heb ik opgegeven. Tenzij ik samen met de eerste rimpels ook een royale portie geduld meegeleverd krijg.
  • Consequent zijn. Ik bedenk iets, ben enthousiast en schrijf er een blog over. En vervolgens heb ik het gevoel dat ik me eraan moet houden, omdat ik het nou eenmaal op mijn blog gezet heb. Maar wat ik wil – of niet wil – is veranderlijk. Zo kijk ik sinds een paar weken bijvoorbeeld gewoon weer naar Netflix, mijn blogje over het stoppen met series kijken ten spijt.
  • Elke dag vroeg opstaan. Ook zoiets. Ik vind het nog steeds heerlijk om de dag vroeg te beginnen als ik moet werken, maar als ik de hele dag vrij ben vind ik het veel gezelliger om tegelijk met Berend op te staan.
  • Bloggen als ik nul inspiratie heb. Soms heb ik de wereld gewoon even niets te zeggen. Sommige dingen moet je niet meteen delen, die moeten even rijpen. Ik lees momenteel veel bloggers die even in een blogdip zitten. Zullen we afspreken dat dat af en toe gewoon mag, en dat we alleen schrijven als we daar zelf zin in hebben?

Zin om ook vaker fuck it te zeggen? Dan kan ik je de gelijknamige boeken van John Parkin aanraden. Maar je kunt natuurlijk ook fuck it zeggen tegen het lezen van nog meer boeken en gewoon meteen beginnen met het maken van jouw fuck-it list. Ik ben heel benieuwd wat er op komt te staan!

Schrijftijd maken met The Miracle Morning

Een goed ochtendritueel is een kick-start voor je dag. Dat weet ik al een hele tijd, en toch breng ik het vaak niet in de praktijk. Maar sinds ik het boek The Miracle Morning van Hal Elrod heb gelezen, ben ik weer gemotiveerd om vroeg op te staan en het eerste uur van mijn dag te besteden aan persoonlijke ontwikkeling en aan schrijven. En dat geeft de rest van de dag een lekker gevoel.

20160317_miraclemorning

The Miracle Morning is een boekje dat je zo uit hebt, zeker als je de langdradige stukken Amerikaanse zelfhulppraat overslaat. De stelling is eenvoudig: je haalt meer uit je dag als je dagelijks een uur eerder opstaat dan je gewoonlijk zou doen, en dat uur verdeelt in zes blokjes van tien minuten die je besteedt aan zes Life S.A.V.E.R.S. Dit zijn: silence, affirmations, visualisation, exercise, reading en scribing (een ongebruikelijk woord voor schrijven, omdat de woordspeling anders de mist in gaat – dit geeft de auteur ruiterlijk toe).

Ik heb de methode voor mezelf wat aangepast en heb een paar punten uitgekozen waar ik wat langer tijd aan besteed. Ik besteed sowieso tijd aan meditatie (silence) en schrijf een stuk in mijn dagboek (scribing). Als ik dan nog tijd heb lees ik een aantal affirmaties die ik heb geschreven in de eerste week dat ik dit deed. En daarna werk ik nog even aan mijn nieuwe boek-idee, als dat nog lukt. Dat is niet altijd het geval, want op de dagen dat ik moet werken pak ik vaak een half uurtje in plaats van een heel uur. Om zes uur opstaan bleek me namelijk toch een beetje te extreem.

Ook al doe ik het niet ‘volgens het boekje’, ik vind het hebben van een vast ochtendritueel toch heel erg fijn. Het geeft een gevoel van rust en controle: wat er die dag ook gebeurt, ik heb al wat tijd voor mezelf gehad. Ik heb even contact gemaakt met mezelf, gekeken hoe het met me gaat en idealiter ook gewerkt aan iets wat ik belangrijk vind. Doordat ik vroeg op gang ben, voelt het alsof ik veel meer tijd tot mijn beschikking heb.

Eigenlijk alleen maar winst dus, en het is mijn bedoeling om dit een tijdje te blijven volhouden! Het enige waar ik nog moeite mee heb, is het ‘s avonds op tijd naar bed gaan… als iemand nog tips heeft om dát vol te houden, zijn die zeer welkom!

1 2 3 7