Wat ik geleerd heb van 3 maanden Project 333

Het is inmiddels 3 maanden geleden dat ik de uitdaging aanging: ik zou een Project 333 gaan doen, dat wil zeggen 3 maanden leven met slechts 33 kledingstukken. Dit om mezelf te bevrijden van mijn alsmaar groeiende koopverslaving en om te sparen voor een roadtrip door Amerika. Toen ik begon leek het me behoorlijk pittig, maar terugkijkend kan ik zeggen dat die drie maanden eigenlijk voorbij zijn gevlogen. Na een maand had ik al van alles geleerd. En nu er drie maanden voorbij zijn, merk ik dat ik echt veranderd ben… ook al willen mijn vriendinnen nog niet helemaal geloven dat ik niet zal terugvallen in mijn oude shopaholic-patroon. 

De verhuisdozen van Pandora
Na drie maanden mochten de verhuisdozen open en stond ik weer oog in oog met de rest van mijn garderobe. Die bleek al snel zijn onder te verdelen in verschillende categorieën:

– Kleding die ik actief had gemist en die ik direct toevoegde aan mijn nieuwe Selectie. 
– Kleding die ik nog steeds mooi vond, maar die tot de lente/zomer nog even ingepakt moet blijven. 
– Kleding waarin ik mezelf maar 1 seconde hoefde te bekijken om al te denken: OMG, what was I thinking?

Ik merkte direct dat ik nu veel beter kan inschatten wat bij mij past en wat niet. Ik hoef niet lang te twijfelen, ik weet het meteen: ja of nee. Eindelijk heb ik voor mijn gevoel een duidelijke eigen stijl. Daar deed ik al veel langer mijn best voor, maar als je zoveel kleding hebt en meedoet met elke voorbijwaaiende trend, is het eigenlijk te moeilijk om door de bomen het bos te zien. 

Courtney Carver, theproject333.com

Courtney Carver, theproject333.com

De shopping-deceptie
Na drie maanden had ik ook eindelijk weer een shopafspraak gepland staan. En het was nog uitverkoop ook. In mijn hoofd had ik een helder lijstje van welke nieuwe items ik nog aan mijn Selectie wilde toevoegen. Ik was er helemaal klaar voor. En toen… kon ik niet zo goed slagen. Ik was verbaasd over mezelf: wat was ik kritisch geworden! Overal mankeerde wel wat aan. Verkeerde pasvorm, geen lekker stofje, dit-is-het-gewoon-niet-helemaal… na aankoop van één trui en twee bh’s (ook belangrijk) hielden mijn partner in crime en ik het voor gezien en ploften neer bij Stan & co om een grote schaal nacho’s met kaas soldaat te maken. 

Als je overzicht hebt op je garderobe – dat wil zeggen: als je al je kleding kunt zien en niet de helft in dubbele stapels achterin de kast gepropt ligt – is het makkelijker om onderscheid te maken tussen wat je echt mist en wat je gewoon graag wilt. De items die ik nog miste heb ik inmiddels gevonden (zo makkelijk geef ik het natuurlijk niet op) en ik heb ook een vest gekocht dat ik al maanden graag wilde hebben. En vervolgens heb ik dat vest bijna een heel weekend non-stop gedragen, dus de cost per wear gaat al rap omlaag. Ik geef toe: het was lekker om weer even te winkelen. En ik kan nog steeds enorm genieten van nieuwe kleding, zeker nu ik alleen nog dingen koop die ik écht heel mooi vind. Maar als ik nu tegen mezelf zeg: de komende maanden is het weer even klaar, dan weet ik dat ik me daar nu aan kan houden.

20150113_project333

Courtney Carver, theproject333.com

Traveling light
Drie maanden geleden was ik in staat om voor een weekendje weg een complete paklijst te maken. Dagen van tevoren kon ik nadenken over wat er allemaal mee moest. Voor iedere eventualiteit stopte ik kleding en schoenen in mijn tas. Misschien gingen we wel chic uit eten! Misschien gingen we wel een lange wandeling maken! Misschien had ik wel behoefte aan een dunne pyjamabroek! Misschien zou mijn weekend niet compleet zijn zonder een dikke joggingbroek! Je raadt het al: dit resulteerde in een hutkoffer die was gevuld voor minstens een week. 

Afgelopen weekend verbleef ik met vriendinnen in een Landal-huisje. Ik had het hele weekend dezelfde spijkerbroek aan, met elke dag een ander truitje en eerder genoemd vest. Zo nu en dan verwisselde ik de spijkerbroek voor een joggingbroek. Toen ik thuiskwam, zat er één onderbroek in mijn tas die ik niet had gedragen en één handdoek die ik niet had gebruikt. Ik was er voor het eerst in geslaagd om perfect afgepast te pakken. Ik ben niet meer zo bang om iets niet te hebben. Want als ik iets niet heb, tja, dan heb ik het gewoon niet. Dankzij Project 333 kan ik daar nu gewoon mee omgaan. 

Een nieuwe Selectie
De kledingstukken die ik de komende drie maanden (tot begin april) ga dragen, hangen nu in de kast. Het zijn er iets meer dan 33, ik ben niet meer zo enorm strikt. Maar één regel heb ik wel: een ding erbij betekent een ding eruit. Ik wil nooit meer terug naar die overvolle kledingkast. Ik wil waarderen wat ik heb en daarvoor is het belangrijk dat ik kan zien wat ik heb. En ik wil alleen nog maar spullen hebben waar ik honderd procent blij mee ben. Binnenkort houd ik weer een kledingruil met vriendinnen, en ik denk dat ik een aantal erg blij ga maken met spullen die nog steeds mooi zijn. Alleen niet voor mij. 

De belangrijkste reden dat ik met Project 333 begon, was dat ik wilde sparen voor een reis naar Amerika, die ik voor mijn dertigste wilde maken. Maar inmiddels hebben Berend en ik besloten deze droom toch nog even uit te stellen. Als we gaan, willen we ruim voldoende te besteden hebben en in de gelegenheid zijn om allebei wat langer vrij te nemen. Dat zit er dit jaar even niet in. Daarom hebben we besloten om onze Amerika-roadtrip nog even uit te stellen en dit jaar weer een Europa-roadtrip te doen. We willen naar Kroatië en ik heb er nu al zin in! 

Courtney Carver, theproject333.com

Courtney Carver, theproject333.com

Project 333: vijf dingen die ik tot nu toe geleerd heb

Vandaag is het precies een maand geleden dat ik begon met wat toen de moeilijkste challenge ooit leek: het drie maanden uitzingen met slechts 33 kledingstukken. In mijn blog over de start van mijn Project 333 schreef ik dat ik benieuwd was wat voor inzichten dit mij zou gaan brengen, en het is inderdaad een verhelderende maand geweest! Vandaag deel ik mijn vijf belangrijkste ontdekkingen met jullie.

33 kledingstukken is helemaal niet weinig
De reacties die ik kreeg toen ik met Project 333 begon, waren grofweg op te splitsen in twee soorten: ‘wat een goed idee, misschien wil ik dat ooit ook wel proberen!’ en ‘eh… volgens mij heb ik niet eens 33 kledingstukken’. In het begin had ik nog echt bewondering voor die laatste groep: living the dream, en zich er niet eens van bewust! Maar inmiddels begrijp ik heel goed hoe je dik tevreden kan zijn met 33 kledingstukken. Als je gewend bent aan een barstensvolle kast, ja, dan lijkt het een schijntje. Maar als je het een tijdje met minder doet, ben je daar al snel aan gewend. En dan heb je gewoon genoeg aan 33 kledingstukken.

Er blijven altijd dingen op de plank liggen
Je leest weleens dat de gemiddelde vrouw 20% van haar garderobe 80% van de tijd draagt. Zo was ik ook. En… zo ben ik nog steeds. Oké, een 20-80 verdeling zit er niet meer in, want ik moet mijn kleding ook weleens wassen. Maar ik heb nog steeds een duidelijke voorkeur voor bepaalde kledingstukken. En hoe goed ik mijn selectie ook heb uitgekiend, er zijn nog steeds kledingstukken die ik gewoon minder snel, of helemaal niet uitkies. Er is een rok die ik pas één keer heb gedragen, en maar liefst drie tops heb ik nog helemaal niet aangehad! Eigenlijk doe ik dus nog met minder dan gepland.

Meer keus maakt niet gelukkiger
Ik vermoedde het al, en het blijkt ook echt zo te zijn: van meer keus word je niet per se gelukkiger. Sterker nog: ik ben nu blijer met mijn kleding dan toen ik nog een overvolle kast had. Zelden loop ik nog rond met het gevoel dat mijn outfit het net niet is. Ik draag namelijk alleen nog maar dingen die ik écht leuk vind, leuk genoeg om ze drie maanden lang zeer regelmatig te dragen. En van de snelheid waarmee ik ‘s morgens aangekleed ben, word ik ook nog steeds blij.

Minder keus maakt wel creatiever
Ik hou enorm van afwisseling, dus waar ik soms moeite mee heb, is dat ik mijn beperkte garderobe wat saai vind. Met name op werkdagen ben ik snel geneigd om te grijpen naar een vast setje dat ik al eerder heb gedragen en waarvan ik weet dat het ‘werkt’. Maar juist die vaste combinaties gaan snel vervelen. Daarom daag ik mezelf regelmatig uit om een combinatie te vinden die ik nog niet eerder gemaakt heb, of probeer ik met één kledingstuk zoveel mogelijk combinaties te bedenken. En dat vind ik dan weer een erg leuk spelletje.

Het zit ‘m niet alleen in kleding kopen
Ik had gedacht dat ik aan het eind van de maand nog steeds schatrijk zou zijn als ik maar geen nieuwe kleren zou kopen. Valt dat even tegen. Ik merk tot nu toe nog niet zoveel verschil als ik had gehoopt. Mijn geld gaat nog steeds op. Het gevaar is dat ik denk: ‘Oh, ik kan wel wat uitgeven, ik geef verder toch niet meer zoveel uit.’ Het gevolg van die gedachte is dat ik de afgelopen weken eigenlijk nog helemaal niet veel bespaard heb. Zucht. Om te kunnen sparen voor onze reis naar Amerika, zal ik mijn hele uitgavenpatroon kritisch onder de loep moeten nemen. Minder kleding kopen is daar slechts een onderdeel van.

Ik ben nu op een derde van de eerste termijn, en soms fantaseer ik alvast over wat voor nieuwe selectie ik zal samenstellen in januari. Om meestal tot de conclusie te komen dat die selectie waarschijnlijk helemaal niet zoveel zal afwijken van de huidige. Ik ben dik tevreden met mijn garderobe en mijn stijl. Ik gun iedereen een Project 333!

Project 333

Challenges, uitdagingen, ik hou ervan! Ze houden het leven spannend en fris. Zo maakte ik al eens een jaar lang elke dag een foto, plaatste ik een maand lang elke dag een videoclip op Facebook die om de één of andere reden belangrijk voor me was en heb ik gedurende anderhalf jaar trouw elke dag minstens één pagina van een afgeragd collegeblok volgeschreven met wat er maar in me opkwam. Maar nu heb ik een challenge gevonden die voor mij misschien wel de moeilijkste ooit gaat worden. En toch, of juist, ga ik het proberen.

In de Flow Weekly van vorige week las ik over Project 333: een project waarbij je 3 maanden moet doen met slechts 33 kledingstukken. Dat lijkt misschien niet zo weinig, maar ga maar eens tellen. Ik kwam er achter dat zelfs Berend, die toch bepaald geen shopaholic is, behoorlijk wat meer kledingstukken bezit dan 33. Mijn eerste reactie was dus: super dat mensen dit proberen, maar niks voor mij. Ik hou van mijn kleding. Mijn kledingstukken zijn als kinderen: ik hou van allemaal. Oké, van bijna allemaal. Er zijn er een paar bij die van de melkboer zijn, zullen we maar zeggen.

Maar toen gebeurde er dit. Omdat ik vorige week de gezegende (en in mijn ogen al niet meer zo piepjonge) leeftijd van 29 bereikte, maakte ik een lijstje van dingen die ik voor mijn dertigste nog wil doen en presenteerde dit tijdens een etentje aan Berend. Bovenaan prijkte een roadtrip door Californië, iets dat ik al wil sinds ik een jaar of zestien ben en dat er nu gewoon maar eens van moet gaan komen. Berend vond het ook een goed plan, dus we besloten ter plekke om een jaar te gaan sparen. Maar toen kwam de confronterende vraag: ‘Hoeveel kun jij per maand opzij zetten?’

Tja. Niet zoveel eigenlijk. Ik houd namelijk niet zo gek veel over aan het eind van de maand. Wat ik had kunnen overhouden, zit tegen die tijd al lang en breed in de kassa van H&M, Only of Steps.

Het kwartje viel de volgende ochtend eigenlijk pas. Als ik een paar keer achter elkaar een Project 333 zou doen, zou ik gedurende die tijd waarschijnlijk nauwelijks nieuwe kleren kopen. In plaats daarvan zou ik de kleren die ik heb eindelijk eens wat meer gaan waarderen, in plaats van altijd maar meer te willen. En op die manier zou ik een heleboel geld kunnen sparen voor een reis naar Amerika. Geld dat ik zou steken in een ervaring voor het leven, in plaats van in kledingstukken die ik me een paar jaar later alleen nog zal herinneren als ik ze terugzie op een oude foto.

Amerika leek me altijd al een geweldig land, maar na mijn bezoek aan New York wist ik helemaal zeker dat ik er meer van wilde zien!

Amerika leek me altijd al een geweldig land, maar na mijn bezoek aan New York wist ik helemaal zeker dat ik er meer van wilde zien!

Ik las me uitgebreid in op de site van Project 333 (‘simple is the new black‘) en werd steeds enthousiaster. Het was idioot, maar ik wilde het proberen. Drie maanden met 33 kledingstukken. Officieel is dit inclusief jassen, schoenen en accessoires, maar ik heb besloten de schoenen en accessoires niet mee te tellen, omdat dat in mijn ogen juist is waarmee je dezelfde outfit steeds anders kunt laten ogen. Volgens de officiële regels tellen ondergoed, sokken en panty’s, sportkleren, pyjama’s en in-home loungewear ook niet mee, maar omdat ik hier ook belachelijk véél van had, heb ik hier een selectie in gemaakt (en stiekem twee leuke tops doorgeschoven naar mijn sportkleding, in ruil voor een aantal minder leuke sporttops). Ook bij mijn schoenen en sjaals heb ik een selectie gemaakt van favorieten. Omdat de winter eraan komt en ik dan bijna overal een hemdje onder draag, heb ik een paar basic hemdjes tot ondergoed gerekend.

Een paar dagen liep ik rond met een lijstje met daarop 33 kledingstukken, waarmee ik nog wat puzzelde en schoof. Uiteindelijk heb ik gisteren De Selectie gemaakt: 33 essentiële kledingstukken waar ik het de komende drie maanden mee moet gaan doen. De rest ging in verhuisdozen en op een plank die Berend voor het oog afsloot met een handdoek.

Keurige kleine stapeltjes en een handdoek die drie maanden op z'n plek moet blijven.

Keurige kleine stapeltjes en een handdoek die drie maanden op z’n plek moet blijven.

Essentials en verhuisdozen.  Dat ik veel verhuisdozen bewaard had, was dan wel weer heel handig :)

Essentials en verhuisdozen. Dat ik veel verhuisdozen bewaard had, was dan wel weer heel handig 🙂

Het was behoorlijk confronterend, wat er allemaal tevoorschijn kwam. Achter elke stapel kleding kwam een stapel met uit de gratie geraakte exemplaren tevoorschijn. Ik denk dat ik letterlijk voor een paar duizend euro aan kleding in dozen heb gestopt. Is dit nog gewoon een liefde voor kleding, of neigt dit toch naar koopverslaving? Het is in elk geval even afgelopen, voorlopig. En wat een rust geeft dat.

Ik was eraan gewend geraakt mijn dag te beginnen met minimaal een minuut lang staren naar mijn overvolle kledingkast. Maar vandaag besloot ik al op mijn weg van de douche naar de slaapkamer dat ik zin had in een comfortabele, wijde trui en een skinny jeans. Ik trok het aan, deed matchende oorbellen in, en klaar was Klara.

Ik ben heel benieuwd wat de komende maanden zullen brengen: hoe ik het ga ervaren om zo weinig met mijn kleding te kunnen variëren, welke items ik zal gaan missen, hoeveel geld ik zal besparen, of het me zal lukken om niet te bezwijken voor idiote impulsaankopen, of ik niet opeens iets anders zal vinden om onevenredig veel geld aan uit te geven. Maar ik heb mijn doel voor ogen: ik wil die roadtrip maken, liefst voor mijn dertigste nog. En ik hoop dat dat zal helpen om het vol te houden. I’ll keep you posted!