Review: Schrijven, kreng!

Er zijn van die boeken die je wilt lezen vanaf het moment dat je gehoord heb dat ze er komen. Zo ging het ook toen collega-schrijfster Lisette Jonkman mij met enthousiast glimmende oogjes vertelde dat ze een boek met schrijftips mocht gaan schrijven. Ik lees haar boeken met veel plezier, bewondering en hardop gegniffel, dus ik was natuurlijk enorm benieuwd: hoe pakt Lisette de schrijfzaken aan, en zou ik nog wat van haar kunnen leren?

SAMSUNG DIGITAL CAMERA

Dit staat erin
Het boek is opgebouwd uit drie delen:

* Even voorstellen waarin Lisette – je vermoedde het misschien al – zichzelf voorstelt en vertelt over algemene zaken als inspiratie, het schrijfproces en talent. Daarnaast behandelt ze het altijd heikele punt: wanneer mag je jezelf schrijver noemen? Als je schrijft, aldus Lisette. En daar ben ik het helemaal mee eens.
Schrijven kreng! over de technische aspecten die komen kijken bij het schrijven van een boek: personages, plot, spanningsboog en meer van dat soort zaken. Dit gedeelte begint met de ‘schrijf van vijf’: de vijf verschillende soorten schrijver. Erg leuk om te kijken in welke types je jezelf herkent (ik was vroeger een echte Ideeënfabriek en nog steeds wel een beetje, maar tegenwoordig ben ik vooral een kruising tussen de enthousiaste Labrador en de goed voorbereide Planner).
Schrijver zijn is meer dan alleen schrijven waarin Lisette vertelt over het hele circus rondom het schrijven van je boek: zaken als social media, geld verdienen met schrijven en  feedback (‘een cadeautje, maar soms wil je het ruilen’).

Dit vond ik ervan
Veel dingen omtrent schrijven en uitgeven wist ik natuurlijk al, maar omdat Schrijven kreng! heel erg vanuit de eigen ervaring van Lisette geschreven is, vond ik het toch allemaal boeiend om te lezen. Bovendien is altijd goed om te lezen hoe een ander dingen aanpakt. Lisette legt het allemaal lekker bondig en humoristisch uit, dus op die manier is het helemaal niet erg om wat kennis te herhalen.

Ha, en sommige dingen wist ik dus nog niet! Shame on me, met mijn master Literatuurwetenschap. Ik had er serieus nog nooit over nagedacht of mijn personages een extrinsieke of intrinsieke motivatie hadden. En toen ik dat nu voor de verandering eens wel deed, werd mijn herschrijfvoorstel er meteen een stuk interessanter op. Ook had ik nog nooit gehoord van een MacGuffin en slechts vaag van een red herring. En nee, ik ga lekker niet verklappen wat deze dingen zijn. Lees zelf maar. Gna gna.

Dit was voor mij het meest nuttig
Het hoofdstuk waar ik absoluut het meest aan gehad heb, gaat over het maken van karakterdossiers. Voor Dubbelspel heb ik dat vrij uitgebreid gedaan, voor Switch alleen maar even vlug op papier. Het feit dat ik ga herschrijven is natuurlijk een mooie aanleiding om nu ook maar eens goede karakterdossiers aan te leggen, en Schrijven Kreng biedt een handige checklist met een mooie mix van trivia en diepere psychologische drijfveren. Voor ik het wist had ik een prachtige backstory voor één van mijn personages verzonnen.

SAMSUNG DIGITAL CAMERA

Eindoordeel
Hoe veel of weinig schrijfervaring je ook hebt, Schrijven Kreng! is een vermakelijk boek dat je schrijfzin zeker zal aanwakkeren. Als je zin hebt in schrijfopdrachtjes, kun je je hart ophalen. En ook als je zelf niet direct de ambitie hebt om te schrijven, maar je Lisettes boeken gewoon heel erg leuk vindt en haar beter wil leren kennen, is dit boek een aanrader. In alle gevallen zou ik zeggen: Lees dit boek, kreng!

Boekrecensie: Not That Kind Of Girl van Lena Dunham

Ik wilde Lena Dunham zijn. Ze is een half jaar jonger dan ik en de bedenkster en schrijfster van één van mijn favoriete series, Girls, waarin ze ook nog eens zelf acteert. Ze woont in New York en wist tussen het schieten van het vierde Girls-seizoen door ook nog eens tijd te vinden om haar memoires te schrijven. Ik heb haar vanaf het begin bewonderd om haar eerlijkheid en haar authenticiteit, en was dan ook razend benieuwd naar haar boek. Ik was ijdel genoeg om te hopen dat we op een bepaalde manier op elkaar zouden lijken. Maar dat blijkt absoluut niet het geval, en gelukkig maar.

Not That Kind Of Girl is in feite één lange opsomming van Dunhams neuroses, angsten, lichamelijke ongemakken en onverstandige beslissingen, overgoten met een sausje van bedroevend slechte seks met totaal ongeschikte kerels. Je vraagt je serieus af hoe het in vredesnaam mogelijk is dat iemand die blijkbaar zoveel moeite heeft om zich door het leven te worstelen, toch zoveel heeft weten te bereiken. Er is maar één antwoord mogelijk: Lena – of haar uitgever – heeft er in haar boek bewust voor gekozen om alleen de genante, ongemakkelijke en pijnlijke dingen te benoemen. Dat is commercieel gezien ook wel logisch, want Girls heeft daar enorm mee gescoord. Maar ernaar kijken blijkt toch iets anders te zijn dan erover lezen.

SAMSUNG DIGITAL CAMERA

Girls is grappig, of op z’n minst tragikomisch. Not That Kind Of Girl is dat ook, maar meer op een manier die me af en toe doet glimlachen, dan dat ik hardop moet lachen. Het is zeker een vermakelijk boek en ik heb mezelf er zeker niet toe hoeven dwingen om het uit te lezen. Sommige stukken waren ook echt wel herkenbaar, al waren dit er minder dan ik had gehoopt. Maar uiteindelijk is mijn beeld van Lena Dunham er niet positiever op geworden.

Misschien komt dat ook doordat ik, toen ik net in Not That Kind Of Girl was begonnen, de recensie van Sylvia Witteman in de Volkskrant las, wat mijn beeld gekleurd heeft. Witteman stelt dat Dunham het niveau van Girls-hoofdpersonage Hannah helemaal niet ontstijgt: ze is zelf minstens zo narcistisch als haar navelstaarderige alter ego. Ik vrees dat ik Sylvia hierin gelijk moet geven, hoe jammer ik het ook vind.

In Girls lijken de egocentrische hoofdpersonen ironisch te worden geportretteerd. Maar Lena Dunham lijkt zichzelf écht zo serieus te nemen. Of misschien is dat gewoon haar vorm van humor, want ik zie het ook wel in de tweets die ze plaatst: ze kan bloedserieus iets volkomen belachelijks zeggen. Not That Kind Of Girl staat vol met dit soort uitspraken. Zoals bijvoorbeeld:

Dus toen ik jou pijpte (mijn eerste keer!) op de dag dat mijn kat doodging, had je me na afloop moeten bellen. (…) PS Ik heb de as van mijn kat nooit opgehaald omdat me dat te veel deed denken aan pijpen en in de steek gelaten worden. Toen ik twee jaar later eindelijk voldoende moed had verzameld, was alles al in een massagraf verdwenen. Dat neem ik jou kwalijk. 

Dat moet ze humoristisch bedoelen, toch? Toch…? Tja, het moet je gevoel voor humor ook maar net zijn, natuurlijk. Nu ik het zo opschrijf vind ik het op een bepaalde manier eigenlijk wel komisch. Toen ik het voor het eerst las dacht ik echter alleen maar: okee…?

Lena geeft aan op haar tachtigste nog een schaamteloos autobiografisch boek te willen uitbrengen, met de welluidende titel: ‘Ik heb niet met ze geneukt, maar ze schreeuwden tegen me’. Als ze tegen die tijd tenminste niet is overleden aan één van de tien ziektes die ze het meest vreest (waaronder amandelstenen, bijnieruitputting en gefrituurde hersenen door het gebruik van een mobiele telefoon). Ik hoop dat ze tegen die tijd een andere titel zal hebben verzonnen. En dat ze met wat meer afstand en relativeringsvermogen naar zichzelf zal kunnen kijken. Maar ik weet nu al dat ik de memoires van een tachtigjarige Lena Dunham uit pure nieuwsgierigheid (en voyeurisme) tóch graag zal willen lezen.

Vijf redenen om naar de Parade te gaan

De Parade… tot een paar jaar geleden leek het me helemaal niks. Teveel vaagheid, dacht ik, teveel cultuur met een hoofdletter C. Maar omdat ik ook van alle kanten hoorde dat de Parade zo gezellig was, liet ik me toch overhalen om een keer mee te gaan. En ondanks dat het pijpenstelen regende op de dag van mijn Parade-ontmaagding, vond ik het geweldig. Alleen al de sfeer: de kleurrijke tenten, de lichtjes, de muziek. En ook de voorstellingen vond ik hartstikke leuk. Dus als de Parade-karavaan neerstrijkt in Utrecht, ben ik sindsdien van de partij. Zo ook gisteren, en wat was het weer leuk! Dus voor wie nog twijfelt: hier vijf goede redenen om de Parade dit jaar te bezoeken.

1. De zweefmolen
Weet je wat, ik begin er gewoon mee. Hoe leuk al die voorstellingen ook zijn, de zweefmolen blijft mijn favoriete onderdeel van de Parade! En het mooie is: de zweefmolen is er altijd, waar en wanneer je de Parade ook bezoekt. Koop voor 2 euro een enigszins kleverig houten vierkantje bij wijze van toegangsbewijs, hijs je in één van de ouderwetse houten zitjes, laat jezelf at random rondslingeren door de twee gespierde zweefmolenaars en geef je over aan de steeds snellere rondjes. Leker gillen is toegestaan! Wel even oppassen dat je je overbuurman niet tegen de knieën schopt.20140730

2. Club 27
Weet je ze nog, al die sterren die op hun 27ste overleden? Op de parade zie je drie van hen op hun wolk in de hemel zitten. Janis Joplin, Jimi Hendrix en Jim Morrison zijn qua populariteit een beetje op hun retour en dus op zoek naar een nieuw lid. Gelukkig is daar Amy Winehouse, maar door haar aanhoudende staat van dronkenschap lijkt zij het drietal ook niet te kunnen redden. Ze dalen daarom af naar de aarde, op zoek naar een nieuw lid. Een vrolijke voorstelling vol muziek, met Johnny Kraaijkamp als een hilarisch arrogante Jim Morrison. Kijk hier voor meer info en de speeltijden.

3. Ultranormaal
Als je ze nog op de Parade wilt zien, moet je zorgvuldig een datum prikken, want Ultranormaal van dansgezelschap Dox is alleen nog van 12 t/m 14 augustus in Amsterdam te zien. Maar deze dansvoorstelling is het datumprikken zeker waard. Ultranormaal gaat over de verschillende manieren van ‘normaal dansen’ binnen allerlei verschillende subculturen, over wat ‘normaal dansen’ eigenlijk is en over schijt hebben aan het heersende idee van ‘normaal’. Bevrijdend, indrukwekkend, grappig en gewoon heel erg stoer. Ze staan ook nog op andere festivals. Kijk hier voor meer info.

4. Verrassende kleine voorstellingen
Laat je eens verrassen en bezoek ook eens de kleinere, goedkopere voorstellingen. Wij werden door de spelers uitgenodigd voor Right About Now en De Lopende Band, en besloten de gok te wagen. Beide voorstellingen waren voor ons een succes! Right About Now is klein, ontwapenend en zowel heel grappig als een beetje schrijnend. De Lopende Band is ronduit bizar. Loop dus niet aan deze kleinere voorstellingen voorbij, ze maken soms minstens zoveel indruk als de grotere!

5. Rosé!
Bij de Parade hoort een glas rosé drinken in de schemering, vind ik. Met uitzicht op alle verlichte tentjes en de zweefmolen. Door de knusse sfeer en de grote verscheidenheid aan eet- en drinkgelegenheden, kun je er ook prima heen om gewoon een beetje te borrelen en te mensenkijken. Kom je voor 16:00, dan kun je gratis het terrein op. Daarna moet je € 7,50 entreekosten betalen. Vroeg aan de borrel dus!

Grappig hoe ik het eerst helemaal niks vond, en nu juist denk: ik zou best nog een keer willen! Mocht iemand dus nog een Paradepartner zoeken, dan hou ik me aanbevolen :).

 

Werkschriftje: Stiekem werken aan je relatie

Jaaa, ik heb weer een werkschriftje waar ik me fijn op kan uitleven! Dit exemplaar viel vorige week samen met Psychologie Magazine op de mat. De titel wekt eerst natuurlijk wat verbazing: werken aan je relatie, waarom moet dat stiekem? En hóef ik überhaupt wel te werken aan mijn relatie? Is mijn relatie soms niet goed zoals-ie is?

Toch is het makkelijk om enthousiast te worden als je het boekje doorbladert en de leuke oefeningen ziet. De oefeningen kun je gebruiken om je relatie te verbeteren, maar ook gewoon om je weer even te realiseren hoe goed je het samen hebt. En als één iemand tevredener wordt met de relatie, volgt de ander vaak vanzelf, aldus de inleiding van het werkschriftje. Je bereikt dus hetzelfde als wanneer je gezamenlijk oefeningen ter relatieverbetering doet. Wat wij niet heel vaak doen, omdat het toch een beetje geforceerd aanvoelt om samen vragen over De Relatie te gaan zitten beantwoorden.

Psychologie Magazine samen met het werkschriftje.

Psychologie Magazine samen met het werkschriftje.

Op de eerste pagina wordt het idee nog eens goed uitgelegd.

Op de eerste pagina wordt het idee nog eens goed uitgelegd.

Het werkschriftje telt tien hoofdstukken met invuloefeningen. Elk hoofdstuk heeft zijn eigen thema, bijvoorbeeld: weer enthousiast worden over je partner, je partner opnieuw veroveren, seksualiteit en tijd voor elkaar. Het is geen boekje dat je in een middagje even invult; veel dingen zijn echt iets om een tijdje op te kauwen en mee aan de slag te gaan. Het invullen van het boekje kun je dus rustig over langere tijd uitsmeren.

Wat ik soms wel jammer vind, is dat het werkschriftje toch gericht lijkt te zijn op relaties waar de sleur in is geslopen of waarin de beide partners elkaar uit het oog zijn verloren. Ik hoef niet ‘weer’ enthousiast te worden over mijn partner; ik bén nog steeds heel enthousiast over mijn partner! Toch is het leuk om dat weer even concreet te maken en nog eens op te schrijven wat ik ook alweer zo leuk aan hem vind. Een beetje hetzelfde effect als het dankbaarheidsboekje van Flow.

Het boekje slingert bij mij gewoon rond op de salontafel; met dat ‘stiekem’ valt het dus wel mee. Al kan ik me ook voorstellen dat je het werken in dit werkschriftje liever helemaal voor jezelf houdt. Sommige oefeningen graven best diep en kunnen dingen naar boven halen die lastig of pijnlijk zijn. Maar het kan de relatie natuurlijk juist ten goede komen om aan die dingen te werken.

Ik ga er in elk geval mee aan de slag in de komende maanden, en ik ben benieuwd of mijn relatie nu nóg leuker wordt! Kijk hieronder nog even met me mee voor een impressie van de oefeningen.

Leuk: alle dingen aanvinken die je zo leuk vindt aan je partner.

Leuk: alle dingen aanvinken die je zo leuk vindt aan je partner.

Wat zou je anders doen als er een kaper op de kust was? Zou je iets veranderen of juist niet?

Wat zou je anders doen als er een kaper op de kust was? Zou je iets veranderen of juist niet?

Oefenen met het rustig uitspreken van je ergernis, in plaats van ontploffen.

Oefenen met het rustig uitspreken van je ergernis, in plaats van ontploffen.

Interessante vragen om eens nonchalant aan je partner te stellen tijdens het eten.

Interessante vragen om eens nonchalant aan je partner te stellen tijdens het eten.

Het nummer van Psychologie Magazine waar dit werkschriftje bij zit, is nog tot en met 16 april in de winkel te koop. Koop je Psychologie Magazine als onderdeel van een pakket, dan kun je het schriftje hier nabestellen.

Tv-tip: Bloed, zweet en blaren

Een achtdelige docuserie over Het Nationale Ballet: smullen! Ballet heeft me altijd al gefascineerd. Toen ik een jaar of negen was, was mijn balletobsessie op z’n hoogtepunt en verslond ik boeken als Cindy ziet ballet wel zitten, Balletclub de Zwaantjes en Spitzen in het ziekenhuis (mijn ultieme favoriet! Ballet gecombineerd met medisch drama was natuurlijk helemáál intrigerend). Ik wilde dolgraag zelf op ballet, maar ik geloof dat mijn moeder me daar te springerig voor vond en voor een hobby die ik toch niet zou hebben volgehouden, zou het ook wel klauwen vol geld hebben gekost. Ik heb het dus maar gehouden bij lezen, tot de volgende fase zich aandiende en ik opeens op paardrijden wilde.

Maar goed: Bloed, zweet en blaren dus. Een door de AVRO uitgezonden achtdelige reeks documentaires over het dagelijks leven bij Het Nationale Ballet, waarvan afgelopen zaterdag de eerste aflevering werd uitgezonden. In deze aflevering volgen we twee ballerina’s: soliste Igone de Jongh en corps de ballet-danseres Wendeline Wijkstra. Beide bereiden zich voor op een modeshow van Viktor & Rolf, waarvoor een aantal danseressen van Het Nationale Ballet geselecteerd is.

De serie biedt een intrigerend inkijkje in de praktijk van Het Nationale Ballet, wat dus echt helemaal niets te maken heeft met Cindy ziet ballet wel zitten. De dansers werken 6 dagen per week grofweg van 11 tot 11. Het wordt niet letterlijk zo gezegd, maar het moge duidelijk zijn dat een sociaal leven daarbij eigenlijk niet mogelijk is. Ballet is hun leven. En ze zouden niet anders willen.

De eerste aflevering schetst duidelijk het contrast tussen Wendeline, die in het corps de ballet danst en vurig hoopt ooit solist te worden, en Igone, die dit al wel bereikt heeft en nonchalant vermeldt dat zij haar eigen tutu’s heeft. We volgen Igone naar de kostuumafdeling voor een doorpas-sessie. Dit was één van mijn favoriete fragmenten van deze eerste aflevering: fantastisch om te zien hoe door geduldige coupeuses de prachtigste pakjes in elkaar worden gezet. Sommige pakjes zijn al dertig jaar oud en worden telkens opnieuw met de grootste zorg mooi gemaakt voor op het podium.

Ook een prachtig fragment is de modeshow van V&R in Parijs. Deze meisjes beginnen niet te gillen bij de aankondiging dat ze de show mogen lopen, maar doen gewoon superprofessioneel hun werk. De eenvoudige choreografie, de strakke en toch sierlijke latex jurkjes, het getoupeerde haar: alles klopt en het is fantastisch om naar te kijken. Vervolgens wordt droogjes vermeld dat de danseressen nog dezelfde avond terugrijden naar Nederland, waar ze rond drieën zullen aankomen. Na slechts een paar uur slaap zullen ze de volgende ochtend gewoon weer moeten klaarstaan op hun spitzen. Het Nationale Ballet kent geen genade.

Ik zeg dus: kijken! Dit fascinerende inkijkje in de balletwereld mag je simpelweg niet missen. Hier kun je de eerste aflevering van Bloed, zweet en blaren bekijken.

1 2 3