Museumtip: Surreële Werelden

In één van mijn vroegste jeugdherinneringen zit ik samen met mijn moeder een kleurplaat van David de Kabouter te maken. Heel relaxed allemaal, totdat mijn moeder opeens een blauw potlood pakt en het gezicht van David blauw kleurt. De Smurfen ken ik dan nog niet, en ik ben geschokt: dit hoort niet! David de Kabouter ís niet blauw! De huid van kabouters heeft dezelfde kleur als de huid van mensen, ja?! Mijn moeder probeert me nog te laten overwegen dat er misschien toch ook wel blauwe kabouters bestaan, op z’n minst in deze kleurplaat, maar ik ben niet te vermurwen. David de Kabouter is niet blauw. Punt.

Dit vertel ik aan Sharon als we rondlopen bij Surreële Werelden, de expositie over surrealisme die momenteel te zien is in het Utrechtse Centraal Museum. Het moge duidelijk zijn: ik ben een realist in hart en nieren die zich al in een vroeg stadium verzette tegen het idee van dingen die niet ‘kloppen’. En juist daarom is het zo goed om mijn fantasie op z’n tijd even wakker te schudden met een flinke dosis raarheid.

Eerst zien…
Nou, dat moet hier wel lukken. Surreële Werelden strekt zich uit over twee grote expositieruimten en bevat een enorme hoeveelheid schilderijen, tekeningen en objecten in allerlei verschillende stijlen. De enige overeenkomst is dat het allemaal surrealistisch is. Naar alles moet je twee, of meer keer kijken. En wat ook opvalt: regelmatig zien Sharon en ik er allebei net wat anders in. Wat weer mooi samenhangt met de vraag die de tentoonstelling stelt: hoe zie jíj de werkelijkheid? Is de werkelijkheid wel een objectief gegeven?

Eén van de stukken die bij binnenkomst meteen opvalt: het klavecimbel van J.H. Moesman en Gerrit Klop.

Eén van de stukken die bij binnenkomst meteen opvalt: het klavecimbel van J.H. Moesman en Gerrit Klop.

Intrigerend en ook een beetje vies: het Harig Handdoekje van Paul de Reus

Intrigerend en ook een beetje vies: het Harig Handdoekje van Paul de Reus

Tekening door Paul Klemann: 'Domtoren die Domkerk wil omarmen'.

Tekening door Paul Klemann: ‘Domtoren die Domkerk wil omarmen’.

…dan beleven
Ik vind het altijd leuk als je bij een tentoonstelling ook zelf een aantal dingen kunt doen of beleven, en bij Surreële Werelden kan ik wat dat betreft mijn hart ophalen. Zo onderwerpen Sharon en ik ons allebei aan de Breinreis van Rhinofly, waarbij je met een zogeheten brainreader op je hoofd een surrealistisch filmpje bekijkt. De brainreader maakt gebruik van EEG en meet je hersengolven tijdens het bekijken. Het is de bedoeling dat je je overgeeft aan de beelden (in de categorie ‘vreemd, vreemder, vreemdst’). Ben je ontspannen, dan loopt het filmpje vrij vloeiend door. Focus je teveel, dan spoelt het filmpje steeds een stukje terug en verloopt het dus heel schokkerig.

Brainreader op, daar ga ik dan. Een beetje spannend vind ik het wel, valt het op...?

Brainreader op, daar ga ik dan. Een beetje spannend vind ik het wel, valt het op…?

Het blijkt dat ik sinds Blauwe Kabouter-gate niet veel meer ben gaan openstaan voor surreële ideeën. Wat ben ik hier slecht in! Ik probeer me te ontspannen door me alleen op het filmpje te concentreren, maar juist doordat ik zo gefocust ben, gaan de beelden de hele tijd heen en weer. Af en toe verschijnt een tekst á la ‘geef je over aan de surreële wereld. Ontspan!’ in beeld, maar het mag niet baten. Al snel begin ik te stressen: is dit ding soms vastgelopen? Dit hoort toch zeker niet zo? Nou, wel dus. Aan het eind krijg ik mijn score te zien: 70% focus, 30% zen. Nog steeds een verstokte realist dus. Hmm.

Daarna is het tijd om zelf kunstzinnig aan de slag te gaan. Ergens in het midden tussen beide expositieruimtes is een plek gemaakt waar je op verschillende manieren wordt gestimuleerd om iets surrealistisch te tekenen. Zo doen we verschillende pogingen om blind een tekening te maken, met behulp van een blinddoek of een aan drie kanten afgesloten bak met stift en papier erin, waar je alleen je armen in mag steken. Samen met een andere bezoekster maken we twee tekeningen op een in drieën gevouwen papiertje dat we blind aan elkaar doorgeven, waarbij je alleen de onderste lijntjes ziet van wat je voorgangster getekend heeft. Het blijkt dat daar pas écht hele surreële dingen uit voortkomen. We hangen onze kunstwerkjes aan de muur, tussen die van eerdere bezoekers.

Take a walk on the surreal side
Zo’n beetje de hele stad zat op het terras terwijl wij door het museum struinden, maar dat vonden we helemaal niet erg. Surreële Werelden is zeker de moeite waard! De expositie is nog in het Centraal Museum tot en met 9 juni. Meer info vind je op de website van het museum. Leuke extra: een kaartje voor het Centraal Museum geeft ook meteen toegang tot het Dick Bruna Huis (tegenover het museum) en het Rietveld Schröder Huis (een kwartiertje fietsen).

Tot slot nog een leuke nieuwe ontdekking, dankzij Sharon: om de hoek bij het Centraal Museum, in de Twijnstraat, kun je na afloop een heerlijk taartje eten bij Sector 3. Uitzicht op een idyllisch stukje gracht inbegrepen!

Ik koos voor de Cherry Cheesecake. Yum!

Ik koos voor de Cherry Cheesecake. Yum!

Geluk zit in een klein boekje

Ik ben een sucker voor invulboekjes en werkschriftjes, en bij de Flow zat afgelopen maand een bijzonder fijne: het Klein Geluk Boekje. In dit boekje kun je een half jaar lang elke dag invullen waarvoor je dankbaar bent en/of waar je gelukkig van wordt. Klinkt een beetje weeïg misschien. Maar als je hier elke dag even bij stilstaat – en het hoeft echt niet lang te zijn, want je kunt toch maar twee regeltjes schrijven – gebeurt er na verloop van tijd iets grappigs: je gaat door de dag heen óók meer kijken naar wat je blij maakt. Naar waar je gelukkig van wordt. En, als het even minder gaat: naar waar je troost uithaalt. Kortom: je ontwikkelt de gewoonte om te kijken naar wat er allemaal is, in plaats van naar wat er allemaal zou moeten zijn.

Ik heb het boekje nu vier weken achter elkaar ingevuld, en ik begin het effect te merken. Ik voel me tevreden en ben opmerkzaam voor kleine dingetjes die vanzelfsprekend lijken, maar dat eigenlijk niet zijn. En als ik even een leeg momentje heb, blader ik graag door het boekje om wat geluksmomentjes te herbeleven.

SAMSUNG DIGITAL CAMERADe Flow en het bijbehorende boekje. Van die voorkant word je toch gewoon al blij? Het leuke is: voor het omslag en de illustraties zijn foto’s gebruikt van Instagrammers die de Flow-redactie volgt. Echt uit het leven gegrepen dus. Bij elke foto in het boekje staat vermeld welke Instagrammer ‘m gemaakt heeft, dus als Instagram-liefhebber kun je meteen wat inspiratie opdoen voor nieuwe mensen om te volgen.

SAMSUNG DIGITAL CAMERAOp de rechterpagina heb je elke dag een paar regels tot je beschikking om op te schrijven waar je happy van wordt. Dit schreef ik in de eerste week, waarin ik de drukproef van Dubbelspel kreeg en een weekendje wegging met vriendinnen.

SAMSUNG DIGITAL CAMERAOp de linkerpagina staan steeds drie dingen om in te vullen die je aan het denken zetten over de week of over je leven in het algemeen. Welk geluk is er al wanneer je wakker wordt? Wat vond je deze week leuk om te horen? Met welke familieleden bof je echt? Wat deed je deze week helemaal voor jezelf? Ik merk dat het nadenken hierover mij bewuster maakt van al deze dingen. Complimentjes, fijne momenten voor mezelf: ik vergeet ze niet, ik schrijf ze op.

De editie van Flow waar dit boekje bij zit, is in elk geval nog tot woensdag te koop. Daarna is het een kwestie van geluk hebben of online nabestellen. Je kunt natuurlijk ook creatief zijn en je eigen dankbaarheidsdagboek maken, of een app op je telefoon installeren waarop je je zegeningen kunt bijhouden. Google maar eens op gratitude journal. Mogelijkheden zat!

Wildernisjaren van Linda Nijlunsing

Terwijl de Nederlandse winter rustig doorkwakkelde, zat ik tussen de sledehonden in de sneeuw met Wildernisjaren van Linda Nijlunsing. In dit heerlijke winterboek vertelt de Nederlandse Nijlunsing over haar leven in the middle of nowhere in Alaska, waar ze een aantal jaar woont met haar grote liefde Jim. Jim leeft zelfvoorzienend en verdient zijn geld met de jacht op pelsdieren en de vangst van vissen. Linda wordt smoorverliefd op hem en zijn manier van leven. Ze trekt bij hem in en leert jagen, sledehonden mennen en kaarsrechte zalmstrips snijden.

Wildernisjaren geeft een boeiend beeld van een leven dat bijna niet sterker kan verschillen met dat van ons. Het huis van Jim en Linda is dertig kilometer van het dichtstbijzijnde dorp verwijderd. Ze leven volledig geïsoleerd en zijn op elkaar aangewezen. In de winter kan de temperatuur dalen tot min veertig en is het slechts een paar uur per dag licht. En alsof deze ontberingen nog niet genoeg zijn, komt Linda er langzaam maar zeker achter dat de waarschuwingen voor Jim, die ze van alle kanten heeft gekregen, misschien toch terecht zijn.

Zowel spannend als interessant dus, dit boek. De aanloop naar Linda’s definitieve verhuizing naar Alaska is wel wat lang en de uitgebreide beschrijvingen van dagelijkse handelingen zijn interessant voor de beeldvorming, maar soms wat langdradig. Maar afgezien daarvan wordt de spanning goed opgebouwd en greep het verhaal me naar het einde toe steeds meer aan. Aanrader dus: een heerlijk sfeervol boek dat je meeneemt naar een andere wereld.

Wij Waren Hier van Karen Thompson Walker

Stel je voor dat de dagen opeens langer worden. Niet langer doordat de zon langer schijnt en het later donker wordt, maar écht langer. Iedere dag komen er minuten bij. Al snel duren dagen geen vierentwintig uur meer, maar vijfentwintig. Zesentwintig. Zevenentwintig. De aarde gaat steeds langzamer draaien. En niemand weet hoe dat kan en of het ooit nog ophoudt.

Dit gebeurt in de roman Wij waren hier (oorspronkelijke titel: The Age of Miracles) van Karen Thompson Walker. Gezien door de ogen van de elfjarige Julia, is de lezer getuige van een wereld die steeds langzamer draait maar daardoor juist steeds sneller verandert. Enorme klimaatveranderingen vinden plaats en de maatschappij staat op zijn kop. Maar tegelijkertijd maant de Amerikaanse regering het volk om het normale leven zoveel mogelijk op gang te houden.

En zo komt Julia in het pikkedonker uit school en probeert ze te slapen terwijl de zon hoog aan de hemel staat. Soms gaat de zon onder terwijl ze in de klas zit, soms wanneer ze opstaat, en soms wanneer ze aan haar avondeten zit, een zeldzame avond waarop alles lijkt als vanouds. Het zijn juist deze beschrijvingen die dit boek zo intrigerend maken: normale handelingen in een abnormale setting. Thompson Walker maakt de dreiging voelbaar door juist het normale leven te beschrijven vanuit het perspectief van een doodgewoon elfjarig meisje.

Wij waren hier is misschien wel een van de meest fascinerende boeken die ik de laatste tijd gelezen heb. Het is spannend maar nodigt toch uit tot langzaam lezen, om de weloverwogen geschreven zinnen goed in je op te nemen. Ik heb ervan genoten, dus ik zeg: lezen, dit boek!

Barbie’s Bruiloft: de eerste aflevering

Ik was natuurlijk niet echt van plan om naar Barbie’s Bruiloft te gaan kijken. Het is niet het soort programma waar je voor gaat klaarzitten met een kop thee en een bakje chips in de aanslag (en als het dat wel is, dan geef je dat nooit hardop toe). Barbie’s Bruiloft is het soort programma waar je toevallig op stuit tijdens het zappen of omdat het je in al zijn roze-heid tegemoet blinkt zodra je de website van RTL betreedt. En waar je vervolgens gniffelend naar kijkt onder het mom van “oooh, wat is dit errug!”.

De verhaallijn is niet bijzonder ingewikkeld. Barbie, bekend van realityshows Oh Oh Cherso en Oh Oh Tirol (ook van die programma’s die iedereen zogenaamd alleen bekijkt als ze er toevallig langs zappen) gaat trouwen en is zwanger. Wat eerst kwam, de zwangerschap of de trouwplannen, dat werd mij helaas niet helemaal duidelijk. Maakt ook niet echt uit natuurlijk, want beide gegevens leveren “mooie televisie” op: Barbie gaat jurken passen, moet geregeld overgeven en raakt geëmotioneerd bij de eerste echo.

Omdat ze nou eenmaal geen regelneef is, vindt Barbie dat ze haar blonde hoofdje verder niet hoeft te breken over de voorbereiding van de bruiloft. Ze past jurken en kijkt naar As The World Turns. Dat haar echtgenoot in spe daar “helemaal lijp” van wordt, wuift ze weg met een luchtig “ik ben toch zwanger!”. Gelukkig wil manager Jake wel helpen met de organisatie. Maar het wordt wel een race tegen de klok, want ze hebben nog maar zes weken de tijd en behalve de trouwjurk is er nog niets geregeld.

Met dit gegeven eindigt de eerste aflevering van Barbie’s Bruiloft. Het is ongetwijfeld bedoeld om de kijker aan de buis gekluisterd te houden: o jee, gaat het allemaal wel in orde komen met de mooiste dag van Barbies leven? Beste kijkers, ik denk dat ik het wel alvast kan verklappen: dat komt wel goed. Op het nippertje natuurlijk, maar dat hoort erbij. Barbie hoeft ondertussen slechts af en toe een paar domme opmerkingen te maken die vervolgens door de redactie in een context worden geplaatst die ze nog eens extra belachelijk laat lijken.  Maar dat zal wel geen slechte ruil zijn als je er een volledig door RTL gesponsorde bruiloft voor terugkrijgt.

1 2 3