Born To Die van Lana del Rey

Een paar maanden geleden was ik een weekendje weg met vriendinnen. In dat weekend leerde ik Lana del Rey kennen. Mijn vriendinnen hadden het namelijk steeds over “dat verschrikkelijke nummer dat steeds op de radio komt, Video Games of zoiets.” Om daar vervolgens aan toe te voegen: “Jij zou het misschien nog wel leuk vinden, Eline.”

Dat vond ik inderdaad. Apart, een beetje freaky, maar ook erg mooi. Het soort liedje dat je of helemaal geweldig vindt, of absoluut verschrikkelijk. Lana del Rey maakt in ieder geval wel wat los.

Haar album Born to Die valt in dezelfde categorie. Je houdt ervan of niet. Strijkers, dramatische teksten, broeierig sfeertje, gefluister… You like your girls insane zingt Lana op de openingstrack met de gelijknamige titel Born to Die. En ja, een beetje insane komt ze op deze plaat wel over. Als een eenzaam, verveeld meisje dat zich helemaal overgeeft aan een liefde die ze in haar hoofd heeft gedramatiseerd. En ik stel me zo voor dat de geliefde in kwestie dit alles laconiek ondergaat omdat ze zo goed is in bed. Dat is het verhaal dat ik me voorstel bij het luisteren naar dit album.

Video Games blijft wel een van de betere nummers, maar ook National Anthem, Summertime Sadness en Off To The Races zijn voor mij uitschieters. Het album wordt afgesloten met de  ballad The Lucky Ones, een liedje dat ook tot de hoogtepunten mag worden gerekend.

Ik zou zeggen: probeer het gewoon eens, dit album. Je merkt snel genoeg of je in de haat- of in de liefde-categorie valt…

Connected: de eerste aflevering

In Connected filmen vijf vrouwen hun eigen leven. Een paar maanden lang ging de camera overal met hen mee naartoe, van de badkamer tot de kroeg. Materiaal wissen of terugkijken was verboten. In tien afleveringen worden de verhalen nu uitgezonden door de NCRV. Daarnaast kun je via internet extra materiaal bekijken. Je kunt de slachtoffers ook volgen via Facebook. Kortom: als kijker moet je het gevoel krijgen dat je een intiem inkijkje krijgt in de levens van deze vrouwen.

Connected heeft inderdaad een hoog gluren-bij-de-buren-gehalte. De deelneemsters lijken zich nergens voor te schamen. Zo zien we ze ruziemakend met hun partner in de auto tijdens de eerste minuut van wat een ontspannen weekendje weg zou moeten worden (Mira), kreunend van pijn op een brancard na een ongelukkige val van de fiets (Git) of met grote ogen dramatisch uiteenzettend waarom de relatie met een ex zo destructief was (Anne). Smullen! Medeleven en leedvermaak wisselen elkaar af. Het is herkenbaar in al zijn dagelijksheid, maar tegelijkertijd staan de keuzes die deze vrouwen maken ver van mij af. Maar dat is natuurlijk precies wat het interessant maakt om naar te kijken.

Het is duidelijk de opzet dat Connected zo “echt” mogelijk moet lijken. Maar de dames bepalen nog altijd zelf wat ze in beeld brengen. Alles wat ze filmen, draagt bij aan een bepaalde verhaallijn over hen, die ook op de website van het programma te lezen is. Maar niemand is één verhaallijn. En er is ongetwijfeld een editor stevig door het materiaal heengegaan. Connected is net zo echt of niet echt als de reality-tv die we al kenden.

Maar dat maakt het niet minder leuk om naar te kijken. Zeker als je een liefhebber van reality bent, is Connected een half uurtje goed vermaak. Ik ga de komende week dan ook zeker weer kijken. Maar om die vrouwen nou te gaan volgen op Facebook… nee, dat hoeft voor mij nou ook weer niet.

Nieuwsgierig? Bekijk hier de eerste aflevering.

 

Koorts van Saskia Noort

Boeken zoals die van Saskia Noort lees ik altijd in één ruk uit. Het maakt niet uit wat het onderwerp is. Als ik eenmaal zo’n boek aan het lezen ben moet ik door, door, door. Ook bij Koorts verging het me op die manier. Binnen vierentwintig uur had ik het boek achter de kiezen.

Dus, spannend? Ja. Boeiend? Ook. Geloofwaardig? Ik vrees van wel. Maar verrassend? Dat helaas niet. Ik miste de twist. Die ene plotwending waar je haren van overeind gaan staan.  

Gelukkig wordt dit verlies wel enigszins goedgemaakt door de setting: de partyscene van Ibiza. Alle tegenstrijdigheden worden door Noort mooi beschreven: de schoonheid, de liefde, het hedonisme, de leegheid en oppervlakkigheid. Dat je denkt: daar wil ik heen. En tegelijkertijd: daar wil ik absoluut nooit heen.

Al met al best een lekker boek dus. Voor wie het nog wil lezen: ik raad aan nog even een paar maanden te wachten. Koorts lijkt me een bijzonder fijn strandboek.

Je blijft van Anna Drijver

Ik geef het toe, ik geef het toe: ook ik was één van die mensen die dachten: Anna Drijver, kan die nou ook opeens boeken schrijven? Enigszins sceptisch begon ik aan Je blijft. Niet veel later voelde ik de tranen in mijn ogen prikken. Anna Drijver weet een lezer te raken, dat is zeker.

Ik ben een beetje bang om al snel teveel te verklappen, maar Je blijft snijdt precies de thema’s aan die een rol spelen in mijn grootste angsten. Waar ik misschien wel het allerbangst voor ben, gebeurt in dit boek. En de hoofdpersoon lijkt ook nog eens een beetje op mij. Dat was dus best confronterend. En daarom zat ik af en toe sniffend op de bank.

Het hele boek had één grote bak ellende kunnen zijn die Drijver over de lezer uitgiet. Maar dat was het niet. Het thema is zwaar, maar het boek niet. Dat maakt het fijn om te lezen. Er is altijd wel een lichtpuntje. Zoals poes Yoghurt, kampioen op/in bed liggen, en het jongetje Timo, die het syndroom van Down heeft. Drijver beschrijft haar personages liefdevol, en daar hou ik van.

“Een boek waar je blij van wordt” zou ik dit boek niet willen noemen, want blij is niet precies hoe ik me voelde toen ik het dichtsloeg. Een boek dat ontroert, dat is Je blijft wél.

De Waan Van De Dag is een mooie smeltkroes van kunstvormen

Een week tijd hadden ze, de zeven componisten en schrijvers/dichters die samen met het Nederlands Blazers Ensemble de voorstelling De waan van de dag maakten. Een week tijd voor het schrijven van een tekst of compositie, geïnspireerd op de actualiteit. Hun bijdragen doorkruisten Ulrich Leyendecker’s bewerking van Gustav Mahlers Adagio uit de 9e symphonie, verzorgd door het Nederlands Blazers Ensemble. Het resultaat is een interessante voorstelling, die zowel vermaakt als aan het denken zet.

Lees verder op CultuurBewust.nl

1 2 3