Sinterklaasgedicht: vijf tips voor een origineel gedicht

Ik zag dat het alweer een tijdje geleden is dat ik voor het laatst wat leuke schrijftips heb gepost. Dat komt mooi uit, want laten we nu net in de tijd van het jaar zijn aanbeland waarin de meeste mensen schrijven. En dan heb ik het natuurlijk over Het Sinterklaasgedicht! Voel jij ook al de druk om met een goed gedicht op de proppen te komen? Maar moet je het alleen nog even schrijven? Vreest niet: ik geef je mijn beste tips voor een origineel gedicht!

1 Kies een ander rijmschema

De meeste Sinterklaasgedichten worden geschreven in een vrij standaard rijmschema: ABCB of AABB. Probeer eens iets anders, bijvoorbeeld een ouderwetse limerick of een sonnet. Of, als degene voor wie je het gedicht schrijft echt kunstzinnig is aangelegd: leef je uit op een haiku. Of liever meerdere haiku’s, anders is het voorlezen wel erg snel klaar.

2 Schaam je niet voor het gebruik van een rijmwoordenboek

Ook ik schrijf mijn jaarlijkse Sinterklaasgedicht gewoon met een rijmwoordenboek erbij. Er zijn simpelweg teveel rijmwoorden waar ik uit mezelf niet op zou komen. Door het gebruik van een rijmwoordenboek kom je op ideeën die je zelf nooit zou hebben bedacht, en leg je links die je anders nooit zou hebben gelegd. Ik maak zelf graag gebruik van Rijmwoordenboek.nl. Het ziet er inmiddels nogal gedateerd uit, maar ik vind het heel fijn werken.

3 Parodieer een Sinterklaasliedje

Voor een vriendin die geregeld gedoe had met haar fiets, schreef ik eens een parodie op Zwarte Piet ging uit fietsen. Ik vind het nog steeds een van mijn best gelukte Sinterklaasgedichten. Doordat de melodie en het ritme al bekend zijn, slaat zo’n gedicht ook goed aan bij andere toehoorders en loop je minder kans dat je rijmsels al voorlezend worden verhaspeld.

8196631588_424448a5fd_o
4 Bereid je gedegen voor

Bij sommige van de vriendinnen met wie ik jaarlijks Sinterklaas vier, leeft het feest het gehele jaar door. Als iemand iets onhandigs doet of een grappige ervaring vertelt, wordt er al snel gezegd: ‘Pas op, Sinterklaas luistert mee!’ Van één vriendin doet zelfs het gerucht de ronde dat ze het hele jaar door aantekeningen maakt in een opschrijfboekje. Wiens lootje ze uiteindelijk ook trekt, ze heeft altijd genoeg materiaal om een leuk gedicht te schrijven.

5 Schrijf geen gedicht

Ja, je leest het goed. Schrijf eens geen gedicht, maar iets heel anders. Bijvoorbeeld een kort verhaal, een liedje, een komische brief of een script voor een sketch die ter plekke kan worden uitgevoerd. Dit is vooral leuk als je schrijft voor iemand met gevoel voor humor, die wel houdt van iets dat anders is dan anders. Of als je gewoon de pest hebt aan dat eeuwige gerijm.

Hopelijk heb ik je hiermee wat inspiratie kunnen schrijven voor een origineel Sinterklaasgedicht. Veel plezier met dichten, en maak er iets moois van!

Gastblog Aline: Schrijven, hobby of verplichting?

Ik vond onlangs weer een enorm leuke gastblog in mijn mail van collega-auteur Aline van Wijnen. Een gastblog die zo waar is, dat mijn naam eronder had kunnen staan. Ik denk dat iedereen die van schrijven het liefst z’n werk zou willen maken hiermee te maken krijgt. Hoe houd je er lol in? Aline zocht het uit. 

‘Elke dag. Ik schrijf elke dag, ik kan niet zonder,’ vertelde ik aan iedereen die het wilde horen na het verschijnen van mijn eerste boek. En daar was niks van gelogen. Mijn nieuwe roman, een schrijfdagboek, columns – van ‘s ochtends vroeg in de trein naar mijn werk tot ‘s avonds laat op bed typte ik ijverig zo snel en zo veel als ik maar kon. Een goede zin maakte mij blijer dan een winnend lot en een onverwachte wending in een verhaallijn bezorgde me meer plezier dan een diner in een exquise restaurant. In de pauze op kantoor, in het weekend, op vakantie – er moest geschreven worden. Zonder op z’n minst vierhonderd geschreven woorden per dag zou ik geen rust in mijn hoofd hebben, daar was ik wel zeker van.

‘Hoe gaat het met je hobby?’ vroeg mijn schoonheidsspecialiste tijdens het epileren van mijn wenkbrauwen. Met haar heb ik een speciale band. Zo’n iemand heeft je gezicht in haar macht tijdens een behandeling, je kan gewoon niet anders dan haar in vertrouwen nemen.

‘Mijn hobby? Schrijven zou je bedoelen? Ik weet het niet hoor, Syl, maar ik beschouw het als werk. Ik ben er altijd mee bezig.’

‘Altijd?’ Sylvia trok een vies gezicht terwijl ze stug doorging met plukken. Ik kreeg een niesaanval. ‘Als je hobby je werk wordt, vind je het niet meer leuk.’

Dit staaltje eigen mening liet ik onbeantwoord. Schrijven is het liefste wat ik doe, ik wil niets liever dan dat het mijn werk wordt, dacht ik onderweg naar huis. En het 24/7 schrijven ging door – altijd, overal en als het even niet op papier kon, schreef ik in ieder geval in mijn hoofd. Tot een paar weken geleden.

Een roman die ik aan het schrijven was, was bijna af. Een verhaal apart, moet ik erbij vertellen: nog nooit eerder heb ik erbij stilgestaan of iemand op een verhaal van mij zat te wachten. Nu wel. Dat maakt het nu moeilijk en bijzonder. Vooral moeilijk. Of vooral bijzonder? Hoe dan ook, in mijn hoofd was de eerste versie al geschreven en het laatste deel op papier zetten kostte me moeite. Alsof de woordenstroom die ik altijd had (mijn hand kon mijn hersenen nauwelijks bijhouden) was opgehouden en het schrijven als verplicht aanvoelde. Het moest niet gekker worden: ik was het schrijven moe! Heb ik drie jaar achter elkaar mijn hele ziel in woorden gestopt om uiteindelijk een afkeer te krijgen voor het schrijven? Had mijn schoonheidsspecialiste toch gelijk?

Een wake-up call. Nadenken moest ik. Nadenken over hoe het allemaal begon. Over het plezier dat ik uit het schrijven putte toen ik nog niet aan de commercie dacht. Of aan de meningen. Toen ik meer boeken las dan schreef. Toen ik elke dag de tijd nam om te sporten in plaats van alle avonden doorbrengen achter de pc. Terug naar af moest ik, terug naar het begin.

En zo geschiedde. Ik stopte met me druk maken over het woordenaantal. Ging weer sporten. Lastte een extra leesuur in – ten koste van mijn schrijftijd. Ik liet het schrijven los en kreeg ruimte in mijn hoofd. En het vreemde was, dat die lege ruimte een broedplaats werd voor nieuwe ideeën. Zoals vroeger. Met hetzelfde heerlijke gevoel van losbarstende creativiteit, verrassende invallen en tevredenheid over dat alles. Het schrijven werd weer leuk. Meer een hobby, minder een verplichting.

De volgende keer dat mijn schoonheidsspecialiste vraagt hoe het met mijn hobby is, zeg ik volmondig goed. Schrijven is leuk, schrijven is ontspannend, schrijven is geen verplichting. Schrijven is mijn hobby. En het heeft wat tijd gekost om daarachter te komen.

tumblr_ogaa2fbu2d1teue7jo1_1280

De vloek van het tweede boek

Nu ik Switch zelf heb uitgebracht, mag ik van mezelf eindelijk zeggen dat ik met mijn derde boek bezig ben. Dat klinkt heerlijk. Mijn derde boek! Wat een opluchting!

Lezers die geen ervaring hebben met het schrijven van boeken, klinkt dit misschien wat vreemd in de oren. Maar onder schrijvers is het een vrij bekend fenomeen dat het schrijven van een tweede boek een lastige opgave is. Er is zelfs een naam voor: second novel syndrome of second novel curse. 

Het fenomeen wordt steeds een beetje anders uitgelegd, afhankelijk van wie het vertelt, maar het komt allemaal op hetzelfde neer: het schrijven van een tweede boek is veel lastiger dan het schrijven van een eerste boek. In de eerste plaats heeft dat te maken met vrijblijvendheid: bij het schrijven van een tweede boek is het schrijven niet meer vrijblijvend. Je hebt te maken met lezers en misschien met een uitgever of agent. En dat betekent dat je te maken hebt met verwachtingen.

Als je eerste boek succesvol was, is de verwachting – of in elk geval de hoop – dat je nog zoiets uit je mouw schudt. Als je eerste boek een beetje is tegengevallen, wordt er gehoopt dat je met je tweede boek meer succes zult oogsten. En niet in de laatste plaats is er die verwachting die je van jezelf hebt. De verwachting dat je nu schrijver bent, en dat je dus nog een boek kunt schrijven.

SAMSUNG DIGITAL CAMERA

Pas als je bezig bent, besef je weer hoe moeilijk het eigenlijk is om een boek te schrijven. En dat het gewoon heel veel werk is. Heel veel uren achter de computer. Dat was je voor het gemak even vergeten. Aan een boek beginnen is één ding, het ook daadwerkelijk afmaken is iets heel anders. Zeker nu je weet dat er mensen zullen zijn die een mening over dit boek zullen hebben, net zoals ze die hadden over het eerste boek. Het kan heel lastig zijn om al die eventuele meningen tijdens het schrijven terzijde te schuiven.

Maar verwachtingen en geploeter zijn volgens mij niet het hele verhaal. Tijdens mijn zoektocht naar meer informatie over het second novel syndrome kwam ik nog een andere theorie tegen. Deze is van Stephen Fry, en ik vind ‘m prachtig:

The problem with a second novel is that it takes almost no time to write compared with a first novel. If I write my first novel in a month at the age of 23, and my second novel takes me two years, which have I written more quickly? The second of course.
The first took 23 years, and contains all the experience, pain, stored-up artistry, anger, love, hope, comic invention and despair of that lifetime. The second is an act of professional writing. That is why it is so much more difficult.

Daar heb ik niks meer aan toe te voegen. Dit gaat namelijk altijd op, hoe succesvol of onsuccesvol je eerste boek ook geweest is. Je eerste boek blijft je eerste boek: die bijzondere poging om alles wat je tot dan toe geleerd hebt, zowel op schrijfgebied als op algemeen leefgebied, in een boek te verwerken. Een boek dat andere mensen vervolgens echt gaan lezen, ook nog eens. Dat is niet niks.

Maar één ding weet ik nu ook: als je gewoon gaat zitten en doorwerkt, is dat tweede boek er op een gegeven moment. Ook als je het daarna anderhalf jaar laat liggen en het uiteindelijk zelf uitgeeft, zoals ik heb gedaan. Hoe het ook tot stand is gekomen: het is er nu. De hobbel van het tweede boek is genomen. En eindelijk heb ik het gevoel dat ik écht klaar ben om aan iets nieuws te beginnen, zonder losse eindjes waar ik nog iets mee moet. En dat is een heel fijn gevoel.

Vrij & Blij

Mijn laatste blog is alweer bijna drie weken geleden. Shame on me! En ik maar denken dat ik het rustiger zou krijgen als ik eenmaal gestopt was met mijn vaste baan in de winkel… nou, niets daarvan! Ik heb het juist meteen lekker druk. En ook nog eens met allerlei leuke dingen. Dat zie ik als een heel goed teken. Bring it on! 

Na mijn laatste werkdag ben ik eerst een paar dagen op vakantie geweest naar Boedapest. Het was heerlijk om even een break te hebben tussen mijn vaste baan en mijn nieuwe leven als freelancer. Na de drukke zomer die ik had gehad, was het ook fijn om even niets te hoeven. Behalve rondwandelen in het zonnetje en om me heen kijken. En er was genoeg te zien, want wat is Boedapest een mooie stad! Ik ga zeker nog eens terug, al is het alleen maar om al die dingen te zien en te doen waar we nu niet aan toegekomen zijn.

img-20160904-wa0008

Toen ik terugkwam, laste ik even een dagje in om alle indrukken te verwerken én te wennen aan het idee dat ik nu echt op eigen benen stond. Maar daarna ging ik toch echt aan de slag. Ik ben momenteel onder andere bezig met een superleuke redactieklus voor uitgeverij Zomer & Keuning en ik schrijf wekelijks een artikel voor Webwijzer.nl. Deze week ga ik ook naar een seminar van de Belastingdienst, om me te verdiepen in alle regels waarvan ik als zelfstandige op de hoogte moet zijn.

En dan is Switch er natuurlijk ook nog. Dat wordt op dit moment gelezen en op foutjes gecheckt door een zeer kritische meelezer. Begin volgende week krijg ik het terug. Dan volgt nog een laatste redactierondje en dan ga ik het klaarmaken voor publicatie. Nog heel even geduld dus, en dan kunnen jullie het eindelijk lezen!

Wat geniet ik van dit alles. ‘s Ochtends opstaan en met een kop thee achter mijn laptop kruipen, en dan gewoon lekker de hele dag doorwerken. Weinig afleiding, veel focus. Precies zoals ik het wil. De muren zullen vast nog wel op me af gaan komen, maar op dit moment heb ik daar helemaal geen last van en vind ik het heerlijk thuis. En op warme middagen is er een paar straten verderop het Julianapark, waar ik prima kan werken in de schaduw van de monumentale bomen.

Ik heb nog geen moment spijt gehad van de beslissing om mijn vaste baan op te zeggen. Natuurlijk vind ik het bij vlagen enorm spannend, en moet ik erg wennen aan het idee van financiële onzekerheid. Maar dat is nu eenmaal de prijs die je betaalt voor vrijheid. En tot nu toe heb ik die prijs er graag voor over.

Over selfpublishing en perfectionisme

Twee weken geleden vertelde ik jullie dat ik heb besloten mijn manuscript Switch zelf te gaan uitgeven. Dat moet volgende maand gaan gebeuren. En dat is eigenlijk best vlug! En ook best spannend!

Want nu ik heb besloten dat iedereen Switch mag lezen, wil ik natuurlijk ook dat dat een beetje een plezierige leeservaring wordt. Of, om maar gewoon de waarheid te spreken: sinds ik heb bekendgemaakt dat Switch er komt, ben ik weer behoorlijk in de greep van mijn perfectionisme. Want het moet natuurlijk wel een Heel Erg Leuk Boek worden.

En al die dingetjes die ik bij de eerste herlezing zag als ‘een heel klein beetje storend voor mij misschien, maar verder valt het vast niemand op’ zie ik nu als vreselijke onvolkomenheden die eruit moeten, NU! Dit personage moet echt nog wat meer worden uitgediept. Deze scène moet helemaal opnieuw. En ja hoor, daar zit ik alweer een compleet hoofdstuk te herschrijven.

Foto: Marlin van der Veen

Foto: Marlin van der Veen

Terwijl: had ik eigenlijk niet besloten dat Switch in principe al goed genoeg was? Dat ik alleen nog wat kleine dingetjes zou verbeteren? Dat ik het juist op kleine schaal zou uitgeven omdat het in principe al af was, en ik alleen maar wilde dat de mensen die het nog wilden lezen, daar de mogelijkheid toe zouden hebben? Ja, dat was het plan. Maar het blijkt een beetje moeilijk om me daar in de praktijk ook aan te houden.

Net als de vorige keer vind ik het weer heel lastig om het idee los te laten dat het allemaal nog beter kan en moet. Dat zal elke schrijver waarschijnlijk wel herkennen. Het is maar goed dat ik jullie al heb beloofd dat ik het boek in september uitbreng, anders zou ik er zo nog een half jaar aan schaven. En dat wilde ik nu juist niet.

Dus: ik ga er zeker nog wel wát aan schaven, en als ik de tijd heb om hier en daar nog wat te herschrijven, zal ik dat zeker niet laten. Maar in september verschijnt Switch. Met of zonder kleine onvolkomenheidjes. Moedig voorwaarts dus!

1 2 3 14