Schrijftijd maken met The Miracle Morning

Een goed ochtendritueel is een kick-start voor je dag. Dat weet ik al een hele tijd, en toch breng ik het vaak niet in de praktijk. Maar sinds ik het boek The Miracle Morning van Hal Elrod heb gelezen, ben ik weer gemotiveerd om vroeg op te staan en het eerste uur van mijn dag te besteden aan persoonlijke ontwikkeling en aan schrijven. En dat geeft de rest van de dag een lekker gevoel.

20160317_miraclemorning

The Miracle Morning is een boekje dat je zo uit hebt, zeker als je de langdradige stukken Amerikaanse zelfhulppraat overslaat. De stelling is eenvoudig: je haalt meer uit je dag als je dagelijks een uur eerder opstaat dan je gewoonlijk zou doen, en dat uur verdeelt in zes blokjes van tien minuten die je besteedt aan zes Life S.A.V.E.R.S. Dit zijn: silence, affirmations, visualisation, exercise, reading en scribing (een ongebruikelijk woord voor schrijven, omdat de woordspeling anders de mist in gaat – dit geeft de auteur ruiterlijk toe).

Ik heb de methode voor mezelf wat aangepast en heb een paar punten uitgekozen waar ik wat langer tijd aan besteed. Ik besteed sowieso tijd aan meditatie (silence) en schrijf een stuk in mijn dagboek (scribing). Als ik dan nog tijd heb lees ik een aantal affirmaties die ik heb geschreven in de eerste week dat ik dit deed. En daarna werk ik nog even aan mijn nieuwe boek-idee, als dat nog lukt. Dat is niet altijd het geval, want op de dagen dat ik moet werken pak ik vaak een half uurtje in plaats van een heel uur. Om zes uur opstaan bleek me namelijk toch een beetje te extreem.

Ook al doe ik het niet ‘volgens het boekje’, ik vind het hebben van een vast ochtendritueel toch heel erg fijn. Het geeft een gevoel van rust en controle: wat er die dag ook gebeurt, ik heb al wat tijd voor mezelf gehad. Ik heb even contact gemaakt met mezelf, gekeken hoe het met me gaat en idealiter ook gewerkt aan iets wat ik belangrijk vind. Doordat ik vroeg op gang ben, voelt het alsof ik veel meer tijd tot mijn beschikking heb.

Eigenlijk alleen maar winst dus, en het is mijn bedoeling om dit een tijdje te blijven volhouden! Het enige waar ik nog moeite mee heb, is het ‘s avonds op tijd naar bed gaan… als iemand nog tips heeft om dát vol te houden, zijn die zeer welkom!

Bootcamp 2.0: schrijven met nog meer lef (en een doel!)

In de zomer van 2015 deed ik mee aan het Schrijf met Lef Bootcamp, een drieweekse schrijfcursus waarin ik dagelijks een schrijfoefening kreeg per e-mail. Ik vond het erg leuk om te doen en om buiten mijn vertrouwde kadertjes te leren denken. Ik was dan ook blij verrast toen ik een paar weken geleden een mailtje van schrijfcoach Kelly Meulenberg in mijn inbox vond, waarin ze me uitnodigde om nog eens mee te doen.

Kelly’s mailtje kwam eigenlijk als geroepen, al besefte ik dat pas echt toen ik het las. Al driekwart jaar was ik zoekende op schrijfgebied. Erg leuk, al dat geëxperimenteer, maar ik merkte dat ik ernaar begon te verlangen om mijn tanden weer in een groot project te kunnen zetten. Zo’n schrijfproject waar je hart sneller van gaat kloppen, waar je elke dag aan wilt werken omdat je er gewoon een beetje verliefd op bent.

Het verhaal waar ik op dat moment mee bezig was – een lange uitloop van NaNoWriMo – bleek een gevalletje I’m just not that into you. Een belangrijke verhaallijn uit het manuscript dat ik vorige lente zo rücksichtlos in de steek had gelaten, bleef echter aan me trekken. Romantische feelgood, had ik eigenlijk niet bedacht dat ik wilde kijken of ik een andere richting in kon slaan? Nou, blijkbaar wil ik dat dan toch niet. En dit verhaal wil duidelijk geschreven worden. Door mij.

Ik startte dus weer met het Bootcamp. En dit keer deed ik het heel anders dan de vorige keer. In plaats van de oefeningen te gebruiken om te experimenteren, paste ik ze allemaal toe op het verhaal dat ik in gedachten had. Ik schreef mogelijke eerste hoofdstukken, dialogen, scènes vanuit allerlei verschillende perspectieven (zelfs dat van een jurk). Ik ontdekte dat mijn hoofdpersoon saai was en gaf haar karakter een flinke draai richting pittig. Ik schreef steeds nieuwe opzetjes, paste de plot steeds aan tot ik helemaal tevreden was.

In plaats van bij A te beginnen en door te werken tot ik heel misschien ooit bij Z zou aankomen, probeerde ik nu van alles om te zien wat wel werkt en wat niet. En die benadering, die werkte op zich al heel goed! Net als de vorige keer vond ik het leuk om te spelen, maar dit keer leverde het zo nu en dan een resultaat op dat ik ook echt zou kunnen gebruiken. En anders op z’n minst nieuwe inspiratie. Natuurlijk zaten er ook oefeningen tussen waarvan ik dacht: oh man, hoe ga ik hier nou weer mijn verhaalidee in verwerken? Maar wonder boven wonder is het me iedere keer gelukt.

Inmiddels heb ik alle oefeningen gedaan en heb ik een vrij duidelijk beeld van het verhaal (boek?) dat ik wil gaan schrijven. Ik hou het meeste nog even lekker voor mezelf, maar ik zal alvast een tipje van de sluier oplichten: het speelt zich allemaal af rondom een bruidsatelier. Dus ja, ik zit nu meerdere keren per week naar Say Yes To The Dress en Bride By Design te kijken bij wijze van ‘research’. Mijn verhaal en ik zitten lekker in de wittebroodsweken samen, en dat is heerlijk!

SAMSUNG DIGITAL CAMERA

3 Tips tegen je inspiratiedip

Iedereen die blogt, schrijft of iets anders creatiefs doet loopt er weleens tegenaan: soms weet je het gewoon even niet. Wat je nu weer moet maken, schrijven, tekenen… soms voelt het alsof je de wereld gewoon even niets te zeggen hebt. Maar vreest niet! Met deze tips wakker je het vlammetje van je inspiratie weer binnen aan.

1. Kijk wat anderen aan het doen zijn
Laatst had ik even een flinke blogdip. Ik wist gewoon echt even niet meer wat ik nog kon melden op mijn blog. Tot ik opeens bedacht dat ik ook al heel lang geen blogs van anderen had gelezen! Ik was alleen maar aan het zenden, zonder aandacht te hebben voor de inspanningen van mijn medebloggers. Logisch dat ik geen inspiratie meer had: die haal ik vaak uit blogs van anderen en leuke tags die door hen geplaatst worden. Ik zat nog geen half uur op Bloglovin’ en had meteen weer allerlei ideeën.

2. Blader door je eigen aantekeningen
Ik heb een collegeblok dat ik gebruik als groot kladblok. Hierin maak ik allerlei aantekeningen, lijstjes en mindmaps. Als er een goed idee bij me opkomt, schrijf ik het hier meteen op. Met als gevolg dat ik een hele verzameling ideeën heb om doorheen te bladeren als ik even niks weet. In mijn huidige kladblok staat ook een goeie mindmap die ik een keer van mijn blog gemaakt heb, met daarin alle onderwerpen die ik leuk vind om hier aan bod te laten komen. Iedere keer dat ik ernaar kijk, leg ik weer wat nieuwe verbindingen, en dat levert weer nieuwe blog-ideeën op. Mijn kladblok is dus superhandig. En daarbij: het is ook gewoon heel erg leuk om een plek te hebben waar je lekker mag kladderen 🙂

3. Neem jezelf mee op een artist date
De artist date is afkomstig uit het ultieme standaardwerk voor creatievelingen: The Artist’s Way van Julia Cameron. Het is een inspirerend uitje dat je in je eentje kunt ondernemen om weer op nieuwe ideeën te komen. Er op uit gaan en nieuwe indrukken opdoen is een beproefd middel tegen inspiratieloosheid. Als je thuis om je heen blijft zitten kijken, is de kans klein dat je iets nieuws zult zien. Bij een artist date geef je jezelf nieuwe prikkels. Bezoek bijvoorbeeld een tentoonstelling die je wilt zien, neem een kijkje in een mooie (boek)winkel of trek er op uit met je camera. Zorg voor nieuwe indrukken en je komt vanzelf op nieuwe ideeën!

SAMSUNG DIGITAL CAMERA

Mijn favoriete artist date is natuurlijk een bezoekje aan de boekhandel!

Mijn NaNoWriMo 2015

Het is onverbiddelijk 1 december. NaNoWriMo, de internationale schrijfmaand, is officieel voorbij. Een maand geleden begon ik er vol goede moed aan, wetende dat het eigenlijk een onmogelijk opgave was. En nu zijn jullie natuurlijk allemaal benieuwd hoe het gegaan is. En hoe vaak Phil Collins nog is langsgekomen om Against All Odds voor me te zingen… Hoe dan ook: tijd voor een verslag!

Week 1: alles is nog mogelijk
Op 1 november kroop ik opgetogen achter mijn laptop. Eindelijk kon ik het idee gaan uitwerken waar ik al minstens een week mee in mijn hoofd liep. Het schrijven ging lekker en voor ik het wist, had ik 2600 woorden op papier staan. Een goeie start! At this rate you will finish on November 19 wist de NaNo-website mij te vertellen. Dat is natuurlijk altijd leuk om te horen, maar ik wist wat voor week er nog in het verschiet lag. Het lukte me wel om hier en daar een paar honderd woorden te tikken, maar tegen het eind van de week lag ik toch duizenden woorden achter. Toch zag ik het nog niet zo somber in. Het was pas de eerste week. Die achterstand kon ik nog makkelijk inlopen. Toch?

Week 2: dan moet ik nu wel zo’n beetje in actie komen
Week 2 staat binnen NaNoWriMo bekend als hell week: de week waarin je je verhaal en je personages opeens spuugzat bent. Daar had ik gelukkig geen last van, om de simpele reden dat ik nog niet genoeg tijd met mijn personages had doorgebracht om ze nu al te haten. Het schrijven ging lekker, maar van een inhaalslag was geen sprake. Ik besefte dat ik eigenlijk ook geen zin had om nu als een malle woorden te gaan produceren. Dat was niet wat dit verhaal nodig had. Dit verhaal verdiende wat meer behoedzaamheid. Er kwam iets nieuws van de grond, iets wat ik nog niet kende van mezelf. Ik kon niet terugvallen op mijn routine… en dat wilde ik ook eigenlijk niet.

Week 3: mijn arme personages
In week 3 begon ik een beetje medelijden met mijn personages te krijgen. Was ik in week 2 nog wel met ze bezig, nu liet ik ze echt even helemaal in de steek. Een griepje en heleboel afspraken gooiden roet in het eten. Het leek erop dat mijn NaNo-poging zou blijven steken bij een treurige 11.000 woorden. Dat was niet waar ik op had gehoopt, maar wel wat ik realistisch gezien had kunnen verwachten.

Week 4: het is nog niet voorbij
Ik vond het té lullig om mijn personages zo te laten bungelen, en bovendien was ik benieuwd naar hoe het verder zou gaan met ze. Dus ook al was alle kans op het halen van de 50.000 woorden verkeken, in de vierde week van NaNoWriMo schreef ik toch nog even verder. Geen eindsprint, gewoon weer een paar hoofdstukken. En dat zal ik blijven doen. Want ook al heb ik het doel in de verste verte niet gehaald, het was toch een vruchtbare schrijfmaand voor me. NaNo gaf me het duwtje dat ik nodig had om met iets heel nieuws te beginnen. En omdat ik van tevoren helemaal niets heb uitgewerkt, ben ik zelf ook heel benieuwd hoe het verder zal gaan met mijn verhaal. Er is maar één manier om daar achter te komen: gewoon doorgaan. Want eigenlijk is het natuurlijk elke maand schrijfmaand!

De Writers Walk of Fame van boekhandel Scheltema

Eindelijk was ik weer eens in Amsterdam. In de rij voor de paskamers van de vier verdiepingen tellende Forever 21 keek ik naar boekhandel Scheltema aan de overkant. Er stonden mensen voor de ingang. Ze keken en wezen naar de stoep. En ik wist: daartussen ligt een tegel met mijn naam en handafdruk. Hoe awesome!

Weten jullie het nog? In mei van dit jaar droeg ik met een heleboel andere schrijvers een stapeltje boeken van het oude pand van Scheltema naar het nieuwe, en liet ik de handafdruk maken die op de tegel zou worden geplaatst. Het verslag van die blijde dag lees je hier. Bij de onthulling van de Writers Walk of Fame kon ik helaas niet aanwezig zijn. Al een hele tijd was ik van plan een kijkje te gaan nemen, maar steeds kwam het er niet van. Tot nu.

Het was het weertype dat door weerlui altijd zo eufemistisch wordt omschreven als ‘onstuimig’, en tegen de tijd dat mijn vriendin Lisette en ik genoeg hadden van de kledingwinkels en op weg gingen naar boekhandel Scheltema, was het al bijna helemaal donker. Donker en nat. Niet helemaal zoals ik het me voorgesteld had. Maar wat zag Scheltema er mooi en uitnodigend uit, juist in het donker!

20151124_scheltema1

En daar lagen ze dan, alle handafdrukken. Een imposante rij die heel wat meters stoep besloeg. Vind dan je eigen naam maar eens terug. ‘Begin jij aan die kant, dan begin ik hier!’ Zo werkten Lisette en ik speurend naar elkaar toe. Iets voor het midden vond ik mijn tegel. Vlakbij de ingang, stiekem toch extra tof! Eline Stiekema, Dubbelspel. Het stond er echt. Wow. Een indrukwekkend moment.

Gehurkt op de natte stoep poseerde ik voor een licht awkward foto waarop ik én mijn hand in mijn eigen handafdruk wilde houden én droog onder het afdakje wilde zitten én wilde zorgen dat er ook nog een stukje boekhandel in beeld kwam. Allemaal een beetje gelukt. En de blijheid straalt er toch vanaf, of niet dan?

20151124_scheltema2

En het leukste was misschien wel dat ik aan de praat raakte met twee dames die zich stonden af te vragen wat dit nou toch was, met al die handafdrukken. Dat kon ik ze natuurlijk vertellen, en ik vertelde over de dag waarop we Scheltema hadden ‘helpen verhuizen’ en onze handafdruk hadden gemaakt.
‘Oh? En u bent ook schrijver?’
‘Ja, kijk. Hier lig ik!’

Er volgde nog een kort gesprekje over mijn boek en de vraag of het misschien iets zou zijn voor haar dochter, en toen gingen de dames naar binnen en Lisette en ik naar de tram, moegewinkeld en tevreden. Binnenkort ga ik nog een keer een foto maken bij daglicht, en als ik er dan toch ben… dan ga ik alle vijf verdiepingen van het nieuwe Scheltema nog maar eens uitgebreid verkennen.

1 2 3 4 5 14