Vrij & Blij

Mijn laatste blog is alweer bijna drie weken geleden. Shame on me! En ik maar denken dat ik het rustiger zou krijgen als ik eenmaal gestopt was met mijn vaste baan in de winkel… nou, niets daarvan! Ik heb het juist meteen lekker druk. En ook nog eens met allerlei leuke dingen. Dat zie ik als een heel goed teken. Bring it on! 

Na mijn laatste werkdag ben ik eerst een paar dagen op vakantie geweest naar Boedapest. Het was heerlijk om even een break te hebben tussen mijn vaste baan en mijn nieuwe leven als freelancer. Na de drukke zomer die ik had gehad, was het ook fijn om even niets te hoeven. Behalve rondwandelen in het zonnetje en om me heen kijken. En er was genoeg te zien, want wat is Boedapest een mooie stad! Ik ga zeker nog eens terug, al is het alleen maar om al die dingen te zien en te doen waar we nu niet aan toegekomen zijn.

img-20160904-wa0008

Toen ik terugkwam, laste ik even een dagje in om alle indrukken te verwerken én te wennen aan het idee dat ik nu echt op eigen benen stond. Maar daarna ging ik toch echt aan de slag. Ik ben momenteel onder andere bezig met een superleuke redactieklus voor uitgeverij Zomer & Keuning en ik schrijf wekelijks een artikel voor Webwijzer.nl. Deze week ga ik ook naar een seminar van de Belastingdienst, om me te verdiepen in alle regels waarvan ik als zelfstandige op de hoogte moet zijn.

En dan is Switch er natuurlijk ook nog. Dat wordt op dit moment gelezen en op foutjes gecheckt door een zeer kritische meelezer. Begin volgende week krijg ik het terug. Dan volgt nog een laatste redactierondje en dan ga ik het klaarmaken voor publicatie. Nog heel even geduld dus, en dan kunnen jullie het eindelijk lezen!

Wat geniet ik van dit alles. ‘s Ochtends opstaan en met een kop thee achter mijn laptop kruipen, en dan gewoon lekker de hele dag doorwerken. Weinig afleiding, veel focus. Precies zoals ik het wil. De muren zullen vast nog wel op me af gaan komen, maar op dit moment heb ik daar helemaal geen last van en vind ik het heerlijk thuis. En op warme middagen is er een paar straten verderop het Julianapark, waar ik prima kan werken in de schaduw van de monumentale bomen.

Ik heb nog geen moment spijt gehad van de beslissing om mijn vaste baan op te zeggen. Natuurlijk vind ik het bij vlagen enorm spannend, en moet ik erg wennen aan het idee van financiële onzekerheid. Maar dat is nu eenmaal de prijs die je betaalt voor vrijheid. En tot nu toe heb ik die prijs er graag voor over.

Eindelijk op komst: Switch!

Wat doe je wanneer je lezers weer eens iets nieuws van je willen lezen, en jij een compleet ongepubliceerd manuscript op je computer hebt staan? Precies: dan zorg je ervoor dat dat manuscript alsnog verschijnt in boekvorm. Omdat Switch nou eenmaal zo goed als af is en ik het té zonde zou vinden als het nooit zou worden gelezen, heb ik me verdiept in de mogelijkheden voor selfpublishing. Ik heb een platform gevonden dat me aanspreekt, en dus durf ik nu met zekerheid zeggen dat Switch er komt!

Switch is het manuscript dat ik schreef toen Dubbelspel net in de winkels lag. Het was oorspronkelijk de bedoeling dat het zou verschijnen in de zomer van 2015. Maar de markt veranderde en de uitgeverij veranderde van gedachten. Switch zou op de huidige boekenmarkt niet genoeg opbrengen om uitgave de moeite waard te maken. Ik deed nog een poging het verhaal te herschrijven, maar al snel voelde het niet meer van mezelf. In overleg met de uitgeverij trok ik de stekker uit het hele project.

Lezers die mijn blog al langer volgen, hebben dit allemaal meegemaakt, en ook de worsteling die volgde. Experimenteren met andere genres, twijfels, probeersels en pogingen: we zijn inmiddels ruim een jaar verder en een nieuw boek is er nog steeds niet. Maar Switch is er nog steeds wél. Het stond al die tijd geduldig op mijn harde schijf, helemaal af en in principe publicabel.

Ik besloot dat ik wilde kijken wat ik zou kunnen doen om dit manuscript zelf te publiceren. Eerst herlas ik het helemaal, om te kijken of ik het überhaupt goed genoeg vond voor uitgave. Ik kon er nu met afstand naar kijken en het zien zoals het was: gewoon een leuk boek, met plezier geschreven en zeker geschikt om met plezier te worden gelezen. Qua stijl en setting lijkt het op Dubbelspel, maar het verhaal staat helemaal op zichzelf. Het gaat over twee heel verschillende vriendinnen die met elkaar van leven ruilen, en die daarbij natuurlijk van alles tegenkomen dat ze niet hadden verwacht.

Eerst wilde ik het boek alleen als e-book beschikbaar maken, en dan het liefst gewoon simpel, via mijn eigen site. Maar al snel stuitte ik op het platform Brave New Books. Bij hen kun je als schrijver je eigen boek uitgeven, zowel als e-book als via printing on demand, kortweg POD. Hierbij wordt een boek pas gedrukt als iemand het bestelt. Het is dus niet zoals bij uitgeven in eigen beheer, waarbij je als schrijver een flinke financiële investering moet doen en je het risico loopt om met vijfhonderd onverkochte boeken te blijven zitten.

POD vraagt geen investering en is dus een veilige en milieuvriendelijke manier om een boek beschikbaar te maken. Ik heb besloten om Switch als e-book en als fysiek boek uit te brengen. Het leuke van Brave New Books is dat ze samenwerken met Bol.com, zodat Switch ook daar gewoon beschikbaar zal zijn. Desgewenst kun je als schrijver tegen betaling ook hun hulp inroepen met redactie en/of marketing en promotie. Ik ben in eerste instantie niet van plan dit te doen, maar het is fijn dat het kan.

Toen ik las wat de mogelijkheden waren, begon ik helemaal te tintelen van enthousiasme en spanning. Wow, ik kan dit gewoon helemaal zelf doen! Razendsnel evolueerde mijn idee van ‘een e-book beschikbaar maken via mijn site’ tot ‘zelf een boek uitgeven’. Los van het resultaat en wat ik er eventueel mee zou kunnen verdienen, lijkt het me gewoon heel erg leuk om dit eens te proberen. En ook spannend, natuurlijk: ook dit verhaal ligt me na aan het hart, en ook hier gaan mensen iets van vinden. Deze blog dient dus ook een beetje als stok achter de deur, zodat ik niet meer kan terugkrabbelen!

Momenteel ben ik bezig nog wat wijzigingen aan te brengen in het manuscript. Het is grappig hoe snel details gedateerd kunnen raken: dingen die ik twee jaar geleden nog hip vond, vind ik nu echt passé. Ik ben dus bezig het geheel wat tijdlozer te maken, zodat dit verhaal even mee kan. Als ik klaar ben met de wijzigingen, wordt het gelezen door een meelezer om de laatste foutjes eruit te pikken. Daarna begint het hele proces om er een echt boek van te maken, en daar komt natuurlijk ook nog het één en ander bij kijken. Al met al verwacht ik dat Switch in september zal verschijnen.

Nog even hard werken voor mij dus, gelukkig ben ik toch al getrouwd met mijn laptop. En voor jullie dus nog even geduld, maar een troost: ik zal jullie natuurlijk op de hoogte houden van mijn schreden op het pad der selfpublishing. Wordt vervolgd!

cup-of-coffee-1280537_1920

Goede schrijftip van auteur Jess Walter

Schrijfambities? Learn from the best, en lees veel interviews met schrijvers. Ook al pakt elke schrijver de dingen weer op z’n eigen manier aan, vaak kun je uit zo’n interview toch minstens één goeie tip halen. Of anders op z’n minst iets dat je inspireert. Los daarvan vind ik het ook altijd gewoon leuk om te lezen over de werkwijze van iemand anders.

Vorige week had ik toevallig een pareltje van een interview te pakken. Het stond als cadeautje achterin Schitterend ruïnes van Jess Walter (aanrader trouwens!). Ik stuitte op dit fragment:

Ik ben meestal met drie of vier dingen tegelijk bezig, een paar verhalen, soms zelfs twee romans, en als ik vast kom te zitten ga ik gewoon verder met iets anders. Dat doe ik vooral om te zorgen dat ik achter mijn bureau blijf zitten – en in de loop der jaren heb ik gemerkt dat ik zo niet alleen productiever ben, maar ook dat ik me minder zorgen maak als ik op een doodlopend spoor zit (en je komt altijd op een doodlopend spoor). […] Als dit niets wordt, ga dan verder met iets anders. Mijn vader heeft veertig jaar in een aluminiumfabriek gewerkt. Ik geloof niet dat hij ooit met een ‘aluminium-block‘ kampte.

Eigenlijk omschrijft Walter hier wat ik het afgelopen jaar al de hele tijd aan het doen ben. Beginnen aan een project, het hier op mijn blog aankondigen, vastlopen, met iets anders beginnen, dat vervolgens hier op mijn blog aankondigen, en vervolgens natuurlijk toch weer verder willen met het eerste project … ik begon me te ergeren aan mijn onvermogen om me bij één ding te houden, en me te schamen voor mijn wispelturigheid. Maar wat blijkt? Het kan dus ook gewoon een werkwijze zijn, een manier om bezig te blijven. En aangezien er van Jess Walter inmiddels het nodige gepubliceerd is, komt er ook op deze manier blijkbaar nog van alles af.

Heerlijk, toch? Ik voelde me echt bevrijd toen ik dat las. De verhalen die nu stilliggen, hebben misschien gewoon even de tijd nodig om te rijpen. Jess Walters’ boek Schitterende ruïnes is ontstaan gedurende een periode van vijftien jaar. En nu is het een bestseller. Voor iedereen die nog van alles op de plank heeft liggen: er is dus nog hoop. En voor iedereen die wacht op iets nieuws van mij: houd vol. Ik ben met meerdere dingen bezig. Omdat ik mezelf en mijn wisselvalligheid inmiddels ken, wil ik er even niet meer over zeggen. Maar geloof me: jullie geduld zal worden beloond!

Foto: Marlin van der Veen

Foto: Marlin van der Veen

Bootcamp 2.0: schrijven met nog meer lef (en een doel!)

In de zomer van 2015 deed ik mee aan het Schrijf met Lef Bootcamp, een drieweekse schrijfcursus waarin ik dagelijks een schrijfoefening kreeg per e-mail. Ik vond het erg leuk om te doen en om buiten mijn vertrouwde kadertjes te leren denken. Ik was dan ook blij verrast toen ik een paar weken geleden een mailtje van schrijfcoach Kelly Meulenberg in mijn inbox vond, waarin ze me uitnodigde om nog eens mee te doen.

Kelly’s mailtje kwam eigenlijk als geroepen, al besefte ik dat pas echt toen ik het las. Al driekwart jaar was ik zoekende op schrijfgebied. Erg leuk, al dat geëxperimenteer, maar ik merkte dat ik ernaar begon te verlangen om mijn tanden weer in een groot project te kunnen zetten. Zo’n schrijfproject waar je hart sneller van gaat kloppen, waar je elke dag aan wilt werken omdat je er gewoon een beetje verliefd op bent.

Het verhaal waar ik op dat moment mee bezig was – een lange uitloop van NaNoWriMo – bleek een gevalletje I’m just not that into you. Een belangrijke verhaallijn uit het manuscript dat ik vorige lente zo rücksichtlos in de steek had gelaten, bleef echter aan me trekken. Romantische feelgood, had ik eigenlijk niet bedacht dat ik wilde kijken of ik een andere richting in kon slaan? Nou, blijkbaar wil ik dat dan toch niet. En dit verhaal wil duidelijk geschreven worden. Door mij.

Ik startte dus weer met het Bootcamp. En dit keer deed ik het heel anders dan de vorige keer. In plaats van de oefeningen te gebruiken om te experimenteren, paste ik ze allemaal toe op het verhaal dat ik in gedachten had. Ik schreef mogelijke eerste hoofdstukken, dialogen, scènes vanuit allerlei verschillende perspectieven (zelfs dat van een jurk). Ik ontdekte dat mijn hoofdpersoon saai was en gaf haar karakter een flinke draai richting pittig. Ik schreef steeds nieuwe opzetjes, paste de plot steeds aan tot ik helemaal tevreden was.

In plaats van bij A te beginnen en door te werken tot ik heel misschien ooit bij Z zou aankomen, probeerde ik nu van alles om te zien wat wel werkt en wat niet. En die benadering, die werkte op zich al heel goed! Net als de vorige keer vond ik het leuk om te spelen, maar dit keer leverde het zo nu en dan een resultaat op dat ik ook echt zou kunnen gebruiken. En anders op z’n minst nieuwe inspiratie. Natuurlijk zaten er ook oefeningen tussen waarvan ik dacht: oh man, hoe ga ik hier nou weer mijn verhaalidee in verwerken? Maar wonder boven wonder is het me iedere keer gelukt.

Inmiddels heb ik alle oefeningen gedaan en heb ik een vrij duidelijk beeld van het verhaal (boek?) dat ik wil gaan schrijven. Ik hou het meeste nog even lekker voor mezelf, maar ik zal alvast een tipje van de sluier oplichten: het speelt zich allemaal af rondom een bruidsatelier. Dus ja, ik zit nu meerdere keren per week naar Say Yes To The Dress en Bride By Design te kijken bij wijze van ‘research’. Mijn verhaal en ik zitten lekker in de wittebroodsweken samen, en dat is heerlijk!

SAMSUNG DIGITAL CAMERA

En, hoe gaat het nu met schrijven? #2

Een half jaar geleden leek het me nog het ergste wat me zou kunnen gebeuren: dat Dubbelspel niet zou worden opgevolgd door een tweede chicklit. Mijn onderbuikgevoel dat dit weleens zou kunnen gaan gebeuren, werd langzaam maar zeker sterker. Maar ik vocht er tegen. Er moest een tweede boek komen, dat moest gewoon. Ik was ervan overtuigd dat ik me anders een verschrikkelijke faalhaas zou voelen.

SAMSUNG DIGITAL CAMERA

En toen ging dat tweede boek dus inderdaad niet door. Datgene waar ik het allerbangst voor was, gebeurde. Na Het Gesprek loodste ik mijn autootje door het drukke Amsterdamse verkeer terug naar de snelweg, wachtend tot het gevoel dat ik nu officieel een mislukkeling was me zou verpletteren.

Maar er gebeurde eigenlijk niet zoveel. Ik voelde me hooguit een beetje leeg. Alsof ik plotseling vakantie had gekregen. En natuurlijk was het vervelend om het aan iedereen te moeten vertellen. Ik bracht het meestal maar een beetje luchtig: ‘Hé trouwens, ken je die mop van dat tweede boek dat er zou komen…?’

Ik doorliep een manische nieuwe-ideeën-fase, waarin ik een aantal bijzonder gammele scenario’s voor een mogelijke dystopische roman bedacht. Vervolgens kwam de navelstaar-fase, waarin ik begon aan mijn autobiografie, in de hoop een vruchtbaar jeugdtrauma aan te treffen om een nieuw boek over te schrijven.

Ik ben niet verder gekomen van 1994, want we gingen op vakantie. Onder de Kroatische zon merkte ik hoe moe dat hoofd van mij eigenlijk was. Moe van het speuren en graven naar nieuwe ideeën. Moe van het willen schrijven van een boek. Moe van het schrijfster willen zijn. Langzaam ontstond het besluit om gewoon eerst maar eens een tijdje te gaan leven.

Dus deed ik in de zomer drie weken lang mee met een schrijf-bootcamp. En inmiddels heb ik ook een cursus SEO afgerond. Daarnaast lees ik me helemaal suf, momenteel vooral dikke Amerikaanse boeken. Ik heb net The Art of Fielding van Chad Harbach uit, en ik ben onder de indruk en geïnspireerd. Zo’n boek zou ik ook wel willen schrijven!

Ik schrijf nieuwe ideetjes in mijn kleine zwarte ideeënboekje. Zo nu en dan maak ik een opzetje voor een verhaal of een boek. Ik denk na over wat ik zélf wil schrijven, in plaats van wat ik denk dat andere mensen willen dat ik schrijf. De kans dat ik ooit rijk zal worden van schrijven is klein. De kans dat ik het altijd voornamelijk voor mijn plezier zal doen is groot. Dus kan ik maar beter zorgen dat ik schrijf wat ik zélf leuk vind.

Moraal van het verhaal? Het ergste dat ik dacht dat kon gebeuren, is gebeurd. En het bleek helemaal niet zo erg te zijn. Geen moment voelde ik me een faalhaas, zoals ik van tevoren had verwacht. Mijn leven is nog grotendeels hetzelfde. Het enige dat echt is veranderd, is dat ik me relaxter voel. Ik was verkrampt, nu ben ik ontspannen. Logisch ook. Als het ergste helemaal niet zo erg blijkt te zijn, is dat een hele bevrijding.

1 2