De grote sprong

Al een paar maanden knaagde er iets. Er jeukte iets, er irriteerde iets, alsof mijn leven me niet meer helemaal lekker zat. Ik kwam niet echt vooruit. Ik snakte naar verandering, maar alles bleef maar zoals het was. Tot ik begon te beseffen: er verandert niets omdat ik niets doe. Ik moest zélf voor verandering zorgen, als ik het anders wilde.

De situatie: al ruim vier jaar combineer ik het schrijven met het werken in een optiekzaak. Een paar dagen per week zit ik achter mijn computer te tikken, een paar dagen per week ben ik druk bezig in de winkel en spreek ik allerlei mensen. Jarenlang werkte deze afwisseling erg goed. Ik heb het beste van twee werelden: werken in afzondering, werken met mensen om me heen. En een vast inkomen.

Ze noemen zoiets ook wel een slash-career: ik ben schrijfster slash brillenverkoopster. Een slasher zijn is helemaal hip tegenwoordig. Maar toen ik ging proberen mijn werk als freelance tekstschrijfster van de grond te krijgen, begon het me steeds meer te belemmeren.

Grote klussen aannemen zit er niet in, want: niet genoeg tijd. Klussen die snel af moeten zijn: zelfde verhaal. En mijn vrije dagen lopen snel vol met afspraken en allerlei huishoudelijke klusjes. In theorie heb ik drie dagen per week voor mijn bedrijfje, maar in de praktijk is het altijd minder dan dat.

Steeds sterker kreeg ik in de afgelopen maanden het gevoel dat ik niet vooruit kwam op deze manier. Wat jarenlang goed werkte, werkte opeens niet meer. Er was maar één manier om mijn werk als freelance tekstschrijfster echt van de grond te krijgen: er fulltime voor gaan. En dat betekende dat ik mijn vaste baan in de optiek moest opzeggen.

Dus dat heb ik gedaan. Niet van de ene op de andere dag, natuurlijk: er ging veel denkwerk aan vooraf. Ik besprak het idee met Berend en we namen onze financiële situatie onder de loep. Berend stond meteen achter me en financieel bleek het plan ook haalbaar. En opeens was daar een datum: 1 september. Toen ik dat eenmaal in mijn hoofd had, merkte ik dat ik niet meer twijfelde. Ik vond het spannend, maar ik wist het zeker.

Dus daar stond ik, op een zonnige woensdagochtend die in de ogen van mijn baas waarschijnlijk een heel gewone ochtend leek. Tot ik zei: ‘Ik moet je iets vertellen.’ En daar diende ik zomaar mijn ontslag in. De volgende dag schreef ik er een mooie brief achteraan om mijn beslissing helemaal officieel te maken. 1 september it is. 

En ik kan niet wachten! Ik heb ontzettend veel zin om de uitdaging aan te gaan. Kijken of ik het kan redden als zelfstandige. Opdrachten scoren, ervaring opdoen, nieuwe dingen leren. En ondertussen mijn eigen tijd indelen, werken wanneer en waar ik dat wil. Geen slash meer, maar één doel: schrijven. Elke dag. Wat zal dat fijn zijn.

Foto: Marlin van der Veen

Foto: Marlin van der Veen