Waarom ik mijn Netflix account heb opgezegd

Anderhalf jaar lang was ik, net als miljoenen andere Nederlanders, geabonneerd op Netflix. Ik deed hard mijn best om de series te volgen waar die miljoenen Nederlanders het zo vaak over hadden: Orange Is The New Black, Pretty Little Liars, Downton Abbey. Met in mijn achterhoofd een groeiend lijstje van series die ik ook nog moest zien: Homeland, Suits, House Of Cards… Zo veel te kijken, zo weinig tijd.

Of: zoveel te kijken, zo weinig zin? Mijn Netflix-kijkgedrag werd namelijk belemmerd door een klein persoonlijk defect: ik kan niet zo goed bingewatchen. Na één, hooguit twee afleveringen vind ik het gewoon wel weer genoeg geweest. Dat Netflix automatisch de volgende aflevering start als je niet zelf op ‘stoppen met kijken’ klikt, vind ik niet handig, maar nogal opdringerig. Ik bepaal graag zelf of ik serieverslaafd raak, daar hoeft Netflix me niet bij te helpen.

Maar ja, op die manier word je natuurlijk nooit een grootverbruiker van series. Seizoen na seizoen van ‘mijn’ series verscheen, ik liep altijd hopeloos achter, gestrand ergens halverwege seizoen 1. Voor het kunnen meepraten hoefde ik het dus niet te doen. En de lijst van series die ik nog ‘moest’ kijken bleef maar groeien.

Regelmatig begon ik vol goede moed aan een nieuwe serie, hopend dat dit dan misschien de serie was die me over de streep zou trekken en me uit mijn slaap zou houden. Maar altijd verloor ik mijn interesse ergens omstreeks aflevering 6. Keek ik weer weken niet, waarna ik de draad kwijt was en geen zin meer had om te kijken uit angst dat ik het niet meer zou snappen.

Onlangs heb ik dus maar de conclusie getrokken: series en ik, het is geen match. Netflix en ik, wij kunnen maar beter uit elkaar gaan. Bingewatching en ik, het wordt nooit wat. Maar er is iets anders wat ik wél heel goed kan: bingereading. Ik jaag er makkelijk honderd bladzijden doorheen in een avondje. Ik lees gemiddeld een boek per week. Ik hoef mezelf er niet toe te zetten, het gaat helemaal vanzelf.

Ik vind het heerlijk rustig. Ik voel niet meer de druk van Netflix, wat ik van mezelf moest gebruiken omdat ik er nou eenmaal voor betaalde, wat natuurlijk belachelijk is. Ik voel ook niet meer de druk van het ‘moeten’ volgen van series, om te kunnen meepraten. Vanaf nu kom ik er rond voor uit: ik ben geen bingewatcher. Ik ben een bingereader, and proud of it. 

Kijktip: Aldus Libelle

Ik zal nog een tipje van de sluier oplichten: één van mijn gloednieuwe personages werkt bij een tijdschrift. En ik zit momenteel in mijn research-fase. Dus wat betekent dat? Dat ik heel veel tijdschriften mag lezen ja, maar dat deed ik toch al ;-). Daarnaast onderzoek ik hoe het is om te werken op de redactie van een tijdschrift. De documentaire Aldus Libelle herinnerde ik me van een paar jaar terug en leek me een goeie bron om mee te beginnen.

Het is dus al een iets oudere documentaire, daterend van 4 januari 2012. Regisseur Juul Bovenberg keek tussen eind 2010 en eind 2011 mee op de redactie van Libelle. Hoewel het beeldmateriaal dus alweer bijna vier jaar oud is, maakte de documentaire op mij helemaal geen gedateerde indruk. Het is gewoon nog steeds even leuk en actueel om te bekijken. Gedurende 73 minuten is het even alsof je zelf bij Libelle werkt en mag meebeslissen over de cover van het kerstnummer en de aangrijpende Human Interest-verhalen in één van de zomernummers.

Een heel nummer dat van tevoren pagina voor pagina wordt uitgehangen in klemmetjes aan de muur. Een culinaire fotoshoot waarbij zo wordt ingezoomd dat niet te zien is dat het bord gewoon op een pallet op een willekeurige Amsterdamse stoep is neergezet (“Zit er maar één mozzarellaballetje in?” “Nee, twee, maar die andere zit hier ondergestopt.”). Een brainstorm om toekomstige nummers in te vullen (“Het valt me op dat je in het eerste nummer ontzettend veel dood hebt.”). Voor een tijdschriftenjunkie als ik is het smullen van minuut tot minuut. Een heerlijk kijkje achter de schermen. Ik heb tijdens het kijken dan ook een pagina volgeschreven met ideeën voor mijn boek en mooie quotes.

Een aanrader dus, ook al komt-ie een beetje uit de oude doos. En een absolute must see als je net zo’n tijdschriftenlezer bent als ik. Je zult ervan genieten, dat beloof ik.

Bekijk hier de documentaire Aldus Libelle via Uitzending Gemist. De smaak te pakken gekregen en zin in meer ‘achter de schermen’-tv? Er staat ook een hele leuke docu over werken op het hoofdkantoor van HEMA online. Die kun je hier bekijken.

Tv-tip: Bloed, zweet en blaren

Een achtdelige docuserie over Het Nationale Ballet: smullen! Ballet heeft me altijd al gefascineerd. Toen ik een jaar of negen was, was mijn balletobsessie op z’n hoogtepunt en verslond ik boeken als Cindy ziet ballet wel zitten, Balletclub de Zwaantjes en Spitzen in het ziekenhuis (mijn ultieme favoriet! Ballet gecombineerd met medisch drama was natuurlijk helemáál intrigerend). Ik wilde dolgraag zelf op ballet, maar ik geloof dat mijn moeder me daar te springerig voor vond en voor een hobby die ik toch niet zou hebben volgehouden, zou het ook wel klauwen vol geld hebben gekost. Ik heb het dus maar gehouden bij lezen, tot de volgende fase zich aandiende en ik opeens op paardrijden wilde.

Maar goed: Bloed, zweet en blaren dus. Een door de AVRO uitgezonden achtdelige reeks documentaires over het dagelijks leven bij Het Nationale Ballet, waarvan afgelopen zaterdag de eerste aflevering werd uitgezonden. In deze aflevering volgen we twee ballerina’s: soliste Igone de Jongh en corps de ballet-danseres Wendeline Wijkstra. Beide bereiden zich voor op een modeshow van Viktor & Rolf, waarvoor een aantal danseressen van Het Nationale Ballet geselecteerd is.

De serie biedt een intrigerend inkijkje in de praktijk van Het Nationale Ballet, wat dus echt helemaal niets te maken heeft met Cindy ziet ballet wel zitten. De dansers werken 6 dagen per week grofweg van 11 tot 11. Het wordt niet letterlijk zo gezegd, maar het moge duidelijk zijn dat een sociaal leven daarbij eigenlijk niet mogelijk is. Ballet is hun leven. En ze zouden niet anders willen.

De eerste aflevering schetst duidelijk het contrast tussen Wendeline, die in het corps de ballet danst en vurig hoopt ooit solist te worden, en Igone, die dit al wel bereikt heeft en nonchalant vermeldt dat zij haar eigen tutu’s heeft. We volgen Igone naar de kostuumafdeling voor een doorpas-sessie. Dit was één van mijn favoriete fragmenten van deze eerste aflevering: fantastisch om te zien hoe door geduldige coupeuses de prachtigste pakjes in elkaar worden gezet. Sommige pakjes zijn al dertig jaar oud en worden telkens opnieuw met de grootste zorg mooi gemaakt voor op het podium.

Ook een prachtig fragment is de modeshow van V&R in Parijs. Deze meisjes beginnen niet te gillen bij de aankondiging dat ze de show mogen lopen, maar doen gewoon superprofessioneel hun werk. De eenvoudige choreografie, de strakke en toch sierlijke latex jurkjes, het getoupeerde haar: alles klopt en het is fantastisch om naar te kijken. Vervolgens wordt droogjes vermeld dat de danseressen nog dezelfde avond terugrijden naar Nederland, waar ze rond drieën zullen aankomen. Na slechts een paar uur slaap zullen ze de volgende ochtend gewoon weer moeten klaarstaan op hun spitzen. Het Nationale Ballet kent geen genade.

Ik zeg dus: kijken! Dit fascinerende inkijkje in de balletwereld mag je simpelweg niet missen. Hier kun je de eerste aflevering van Bloed, zweet en blaren bekijken.

Barbie’s Bruiloft: de eerste aflevering

Ik was natuurlijk niet echt van plan om naar Barbie’s Bruiloft te gaan kijken. Het is niet het soort programma waar je voor gaat klaarzitten met een kop thee en een bakje chips in de aanslag (en als het dat wel is, dan geef je dat nooit hardop toe). Barbie’s Bruiloft is het soort programma waar je toevallig op stuit tijdens het zappen of omdat het je in al zijn roze-heid tegemoet blinkt zodra je de website van RTL betreedt. En waar je vervolgens gniffelend naar kijkt onder het mom van “oooh, wat is dit errug!”.

De verhaallijn is niet bijzonder ingewikkeld. Barbie, bekend van realityshows Oh Oh Cherso en Oh Oh Tirol (ook van die programma’s die iedereen zogenaamd alleen bekijkt als ze er toevallig langs zappen) gaat trouwen en is zwanger. Wat eerst kwam, de zwangerschap of de trouwplannen, dat werd mij helaas niet helemaal duidelijk. Maakt ook niet echt uit natuurlijk, want beide gegevens leveren “mooie televisie” op: Barbie gaat jurken passen, moet geregeld overgeven en raakt geëmotioneerd bij de eerste echo.

Omdat ze nou eenmaal geen regelneef is, vindt Barbie dat ze haar blonde hoofdje verder niet hoeft te breken over de voorbereiding van de bruiloft. Ze past jurken en kijkt naar As The World Turns. Dat haar echtgenoot in spe daar “helemaal lijp” van wordt, wuift ze weg met een luchtig “ik ben toch zwanger!”. Gelukkig wil manager Jake wel helpen met de organisatie. Maar het wordt wel een race tegen de klok, want ze hebben nog maar zes weken de tijd en behalve de trouwjurk is er nog niets geregeld.

Met dit gegeven eindigt de eerste aflevering van Barbie’s Bruiloft. Het is ongetwijfeld bedoeld om de kijker aan de buis gekluisterd te houden: o jee, gaat het allemaal wel in orde komen met de mooiste dag van Barbies leven? Beste kijkers, ik denk dat ik het wel alvast kan verklappen: dat komt wel goed. Op het nippertje natuurlijk, maar dat hoort erbij. Barbie hoeft ondertussen slechts af en toe een paar domme opmerkingen te maken die vervolgens door de redactie in een context worden geplaatst die ze nog eens extra belachelijk laat lijken.  Maar dat zal wel geen slechte ruil zijn als je er een volledig door RTL gesponsorde bruiloft voor terugkrijgt.

Connected: de eerste aflevering

In Connected filmen vijf vrouwen hun eigen leven. Een paar maanden lang ging de camera overal met hen mee naartoe, van de badkamer tot de kroeg. Materiaal wissen of terugkijken was verboten. In tien afleveringen worden de verhalen nu uitgezonden door de NCRV. Daarnaast kun je via internet extra materiaal bekijken. Je kunt de slachtoffers ook volgen via Facebook. Kortom: als kijker moet je het gevoel krijgen dat je een intiem inkijkje krijgt in de levens van deze vrouwen.

Connected heeft inderdaad een hoog gluren-bij-de-buren-gehalte. De deelneemsters lijken zich nergens voor te schamen. Zo zien we ze ruziemakend met hun partner in de auto tijdens de eerste minuut van wat een ontspannen weekendje weg zou moeten worden (Mira), kreunend van pijn op een brancard na een ongelukkige val van de fiets (Git) of met grote ogen dramatisch uiteenzettend waarom de relatie met een ex zo destructief was (Anne). Smullen! Medeleven en leedvermaak wisselen elkaar af. Het is herkenbaar in al zijn dagelijksheid, maar tegelijkertijd staan de keuzes die deze vrouwen maken ver van mij af. Maar dat is natuurlijk precies wat het interessant maakt om naar te kijken.

Het is duidelijk de opzet dat Connected zo “echt” mogelijk moet lijken. Maar de dames bepalen nog altijd zelf wat ze in beeld brengen. Alles wat ze filmen, draagt bij aan een bepaalde verhaallijn over hen, die ook op de website van het programma te lezen is. Maar niemand is één verhaallijn. En er is ongetwijfeld een editor stevig door het materiaal heengegaan. Connected is net zo echt of niet echt als de reality-tv die we al kenden.

Maar dat maakt het niet minder leuk om naar te kijken. Zeker als je een liefhebber van reality bent, is Connected een half uurtje goed vermaak. Ik ga de komende week dan ook zeker weer kijken. Maar om die vrouwen nou te gaan volgen op Facebook… nee, dat hoeft voor mij nou ook weer niet.

Nieuwsgierig? Bekijk hier de eerste aflevering.