Geknaag

Ik ben een poezenmens in hart en nieren, en toch heb ik een cavia. Dit deels omdat ik ooit dacht dat een poes er in een studentenhuis toch niet in zat, en deels omdat Sam indertijd nogal dringend een nieuw onderkomen nodig had, en mijn hart in principe nu eenmaal voor alle diertjes openstaat. We zouden vanzelf wel van elkaar gaan houden, Sam en ik.

Maar nu zijn we bijna twee jaar verder en nog steeds is een lichte irritatie alles wat we bij elkaar losmaken. Liefdevolle gevoelens zijn nooit echt ontstaan; het is bij een verstandshuwelijk gebleven. Het klikt niet tussen het knaagdier en mij. Ik gooi braaf op gezette tijden blaadjes andijvie en witlof bij haar naar binnen en verschoon wekelijks haar hok. Zij knaagt dat allemaal tevreden weg en piept vervolgens om meer. Als ik haar op schoot neem, zit ze zenuwachtig te rillen. Als ik haar buiten haar hok laat rondhopsen voor wat lichaamsbeweging, blijft ze angstig op één plek. Ik heb niet het idee dat ze erg gelukkig is bij mij.

Daarom heb ik dit weekend de knoop doorgehakt: ik zou een nieuw thuis voor Sammie gaan zoeken. Bij iemand die wel écht om cavia’s geeft. Ook als ze een beetje autistisch zijn en niet met andere cavia’s kunnen samenleven omdat ze die systematisch treiteren en intimideren. We zouden een paar mooie foto’s maken en haar op Marktplaats zetten, waar cavialiefhebbers vast al klaar zouden zitten, popelend om haar in huis te nemen.

Berend en ik maakten een mooie setting voor een aantrekkelijk portret. Eerst wilde ik nog even haar nagels knippen, want ze moest er natuurlijk wel op haar voordeligst uitzien. Ik hield de protesterende Sam vast, Berend knipte voorzichtig haar teennageltjes. Althans: dat was de bedoeling. Al bij de tweede nagel gaf ze een piepje en zagen we tot onze schrik een druppeltje bloed opwellen. We hadden in haar vlees geknipt.

Gelukkig was de wond niet ernstig, dus toen we zagen dat ze gewoon door haar hok kon rondbanjeren, besloten we dat de fotoshoot ook wel kon doorgaan, zij het met wat langere nagels. We positioneerden haar zo voordeling mogelijk en maakten een paar mooie plaatjes.

Maar vanaf het moment dat we haar pijn gedaan hadden met het nagels knippen, knaagde er iets vanbinnen. Schuldgevoel. Dat werd nog erger toen ik alvast op Marktplaats keek om de concurrentie te bekijken. Het ene na het andere schattige caviaatje keek me aan, allemaal op zoek naar een huis. In plaats van dat ik opgelucht was dat Sam hier straks tussen zou staan, wilde ik al die cavia’s er opeens wel bij nemen. Ik kan het niet, dacht ik. Ik kan geen dier wegdoen. Zelfs geen autistisch knaagdier dat niet veel doet behalve andijvie eten.

Misschien geef ik meer om Sam dan ik zelf dacht. Of misschien druist het toch teveel tegen mijn principes in om een dier weg te doen zonder dat daar een hele goede reden voor is. Hoe dan ook: ik betwijfel of ze binnenkort op Marktplaats te bewonderen is. Ik stop haar wat extra hooi toe en stel mijn beslissing nog even uit, hopend dat ze niet vermoedt wat ik in mijn schild voer.

Vadertje Tijd

Gisteren was het vierentwintig jaar geleden. Mijn vader ging op een zonnige zaterdagmiddag schaatsen en zakte door het ijs. Op mijn middelbare school ging geloof ik het verhaal dat hij als held gestorven is omdat iemand anders door het ijs zakte en hij diegene probeerde te redden. Dat is helaas niet zo. Hij was helemaal alleen. Dat was juist ook het stomme.

Ik was op de dag af vier maanden oud en meteen voor de rest van mijn leven Nabestaande. Niet dat je daar in het dagelijks leven veel van merkt. Wat je niet kent mis je niet, zeker niet als kind. Tot ongeveer mijn twintigste vond ik het feit dat ik het iedere keer weer moest uitleggen, en dat ik dan van die ongemakkelijke dit-is-zo-erg-dat-ik-totaal-niet-weet-wat-ik-moet-zeggen-reacties kreeg, het vervelendste. Wel schreef ik hem een aantal jaar brieven. Vol met pubergezeik, dat dan weer wel. Ik vond het fijner dan een dagboek omdat ik me kon inbeelden dat er ergens misschien toch iemand luisterde.

Maar hoe ouder ik word, hoe meer ik over mijn vader ga nadenken. Het is toch een gemis. Niet zo zeer van een vaderfiguur, maar van een persoon. Ik wil zo graag weten wat voor iemand hij was. Ik zou zo graag eens met hem willen praten, hem leren kennen. Ik heb nu een beeld dat is samengesteld uit foto’s en verhalen. Ik kan hem idealiseren zoveel ik wil en hem allemaal goede eigenschappen toedichten, en vervolgens roepen dat ik die heb geërfd.

Maar wat me de laatste tijd het allermeest verwondert, is hoe hij steeds verder weg begint te raken in de tijd. Dat besef begon toen ik met Berend Das Leben der Anderen zat te kijken en me opeens realiseerde dat mijn vader de val van de Muur nooit had meegemaakt. Het sloeg in als een bom. In de wereld zoals hij die kende bestond Duitsland nog uit Oost en West. Voor mijn gevoel is dat onvoorstelbaar lang geleden. Iets uit de geschiedenisboekjes.

In de wereld zoals hij die kende was net de eerste pinautomaat geïntroduceerd. Het digitale horloge was een hippe gadget. Computers waren bijna nog veredelde rekenmachines. En op de dag dat mijn vader overleed, stond dit op nummer 1 in de top 40.

Volgend jaar is hij een kwart eeuw dood. Hij is negenentwintig geworden, dus over zes jaar heb ik hem ingehaald. Misschien ben ik dan zelf al moeder. En zo draait de hele boel gewoon door, terwijl hij stil blijft staan. Er is één ding wat nooit zal veranderen: ik zal me er altijd over blijven verbazen.

Puzzelen naar een waarheid in De Sneeuwslaper

”Aan een gewoon verhaal valt geen lol te beleven”, zo beweert een van de hoofdpersonages in de nieuwe verhalenbundel van Marlene van Niekerk, getiteld De sneeuwslaper. “Het is het aanbod en de mise-en-abîmes die tellen, de verscholen terzijdes.” Met deze uitspraak laat van Niekerk haar personage als het ware het hele boek samenvatten. De sneeuwslaper is een labyrint van vergelijkingen en verwijzingen.

Lees verder op Cultuurbewust.nl

Musical Chicago is strak en sexy

Bijna tien jaar na de vorige reeks voorstellingen is Chicago weer in Nederland te bewonderen, ditmaal geproduceerd door Mark Vijn Theaterproducties en te zien in theaters door het hele land. Als het doek openschuift, kondigt een schaarsgeklede dame aan dat deze muscial gaat over ‘alles wat ons bezighoudt’. De ingrediënten van Chicago zijn dan ook moord, geld en seks. En niet te vergeten: jazz. Ruimschoots genoeg om bezoekers een hele avond aan hun stoel gekluisterd te houden.

Lees verder op Cultuurbewust.nl

1 36 37 38 39