Prequel Dubbelspel

Tuinfeest

Deel 1
Tim zette zijn zonnebril af. Het begon te schemeren in de tuin. De lucht rook naar bier, parfum en verbrande worstjes. Een dronken eerstejaars botste tegen hem aan en morste een scheut bier over Tims blote arm. Hij keek Tim lodderig aan.
Tim trok een wenkbrauw op. ‘Sorry, gast.’
Zijn sarcasme was aan de dronken jongen niet besteed. Hij gaf Tim een iets te hard schouderklopje. ‘Geeft niks hoor.’ Opgewekt zwalkte hij verder. Ongelovig grinnikend keek Tim hem na. Wat een idioten liepen hier toch rond.
Hij kwam regelmatig over de vloer in het studentenhuis van zijn tweelingbroer Bas, en het verbaasde hem iedere keer dat ze blijkbaar steeds weer nieuwe aanwas van mafkezen wisten te krijgen. Mafkezen die zichzelf heel serieus namen, dat wel, en dat maakte het voor Tim eigenlijk extra grappig. Vooral dit jaarlijkse tuinfeest was iedere keer een big deal. Het maakte deel uit van een serie jaarlijks terugkerende verenigingsfeesten en moest steeds een graadje beter – of, in verenigingstaal, ‘mooier’ zijn dan het jaar ervoor. In de praktijk betekende dit over het algemeen dat er ieder jaar meer drank vloeide en dat de gasten steeds wat eerder het punt van gênante dronkenschap bereikten.
Tim nam nog een slok van zijn biertje en observeerde de feestende menigte in de tuin. Een stelletje stond te zoenen in de ligusterheg. Een ander stelletje dreigde al zoenend bijna op de nasmeulende barbecue te belanden. Twee jongens in identieke rode broeken deden een synchroon cowboydansje op Cotton Eye Joe.
Zoals ieder jaar hield Tim zich een beetje afzijdig van de menigte. Hij vond het leuker om het feest te observeren door de denkbeeldige camera in zijn hoofd en te bedenken hoe hij dit mooi in beeld zou kunnen brengen voor op tv. Want dat was wat hij wilde: een carrière in de televisiewereld. Helaas was hij nog niet verder gekomen dan een videoblog op YouTube en wat opdrachten voor zijn opleiding Audiovisual Media. Hij moest nog maar afwachten of de televisiewereld wel op hem zat te wachten.

Deel 2
Een warme hand landde zwaar op zijn schouder. ‘Heee Bas, jongen!’
Tim grinnikte. ‘Sorry, ik ben…’
‘Mooi feestje, jongen! Super georganiseerd weer.’
‘Bedankt, maar…’
‘Ik denk ieder jaar: het kan gewoon niet zo zijn dat dit feest deze keer nog gênanter wordt dan vorig jaar. En dan ben ik er twee uurtjes en dan denk ik: het is die klootzakken toch weer gelukt! Hahaha!’
‘Zo ervaar ik dat ook elk jaar, ja.’
‘Hahaha! Humor, Bas.’
‘Ik ben Tim.’
De hand verdween van zijn schouder. Verward staarde de bezoeker hem aan.
‘Wacht, jij bent Bas niet?’
‘Nope.’
Het kostte hem duidelijk wat moeite om dit te verwerken. ‘Maar je ziet er precies zo uit als Bas.’
‘Ik weet het. Er is iets heel geks met ons aan de hand, het komt niet zo vaak voor. Het heet: een tweeling. Een eeneiige tweeling om precies te zijn.’
‘Ooooh… vandaar. Ik wist niet dat Bas een tweelingbroer had.’
‘Hij loopt er ook niet mee te koop. Hij schaamt zich een beetje voor me, denk ik.’
‘Waarom dat dan?’
‘Ik ben een knor.’
‘Wat? Heeft Bas een knor als broertje?’
‘Broertje? Ik ben een kwartier ouder dan hij, hoor. Misschien heb ik daarom eerder het licht gezien en beseft dat het niet nodig is om bij een vereniging te gaan om een leuk leven te hebben.’
‘Bullshit. Dikke bullshit. Dat zeggen alleen…’
Het gesprek verloor Tims aandacht ten koste van een groepje nieuwe gasten, dat gezamenlijk de tuin in liep. Ze zagen er niet uit alsof ze thuishoorden op dit soort morsige feestjes.

Deel 3
Voorop liep een jongen in een duur uitziend overhemd. Tim schatte hem eind twintig. In vergelijking met de andere gasten zag hij er volwassen, schoon en vooral heel erg nuchter uit. Ontspannen stak hij zijn hand op naar wat mensen. Hij was duidelijk een bekende, maar Tim had hem hier nog nooit gezien. Of misschien herkende hij hem gewoon niet in nuchtere toestand, dat kon ook.
De jongen werd vergezeld door twee meiden, die allebei op hun eigen manier indrukwekkend waren. Eén van hen was lang, met rossig haar dat in een nonchalante visgraatvlecht over haar schouder hing. De ander was wat kleiner van stuk, met lang blond haar en grote bruine ogen die bijna iets Bambi-achtigs hadden. Gefascineerd keek Tim hoe ze naar de geïmproviseerde bar liepen. Wie waren deze mensen? Hoe was die jongen aan die twee prachtige meiden gekomen? Hoe zat dit in elkaar?
Zijn gesprekspartner stompte hem tegen zijn arm en bracht zijn aandacht weer terug in het heden. ‘Nou, vertel eens? Heb je het ooit overwogen?’
‘Eh, sorry… wat? Heb ik wat overwogen?’
‘Om lid te worden.’
‘Nee. Nooit.’
‘O.’
Het gesprek viel net zo dood als het biertje dat Tim nog steeds in zijn hand had. Hij sloeg het in één teug achterover, zodat hij een excuus had om een nieuwe te gaan halen. Zijn gesprekspartner was duidelijk opgelucht.
‘Ik ga je broer maar eens zoeken dan, hahaha.’
‘Doe dat.’
Door de massa feestgangers heen worstelde Tim zich naar de bar. Zweterige lijven botsten tegen hem op en hij kreeg een nieuwe plens bier over zijn mouw. In de verte zag hij Bas rondlopen met een grote schaal bitterballen en vlammetjes. Hij praatte zo uitbundig met iedereen die hij tegenkwam, dat het rechthouden van de schaal duidelijk van ondergeschikt belang was aan de sociale interactie van de avond.
Tegen de tijd dat Tim zich tot vlak bij de bar had weten te wurmen, waren de jongen en het roodharige meisje in een geanimeerd gesprek verwikkeld met drie huisgenoten van Bas. Het blonde meisje stond er een beetje verloren naast en nipte van haar bier. Verbeeldde Tim het zich, of keek ze een beetje vies? Het was in elk geval een mooi aanknopingspunt voor een gesprek.

Deel 4
Hij ving haar blik en glimlachte naar haar. Hij had een bepaalde manier van grijnzen waarvan hij wist dat deze z’n effect op vrouwen bijna nooit miste. Het meisje, duidelijk blij met de aanspraak, lachte voorzichtig terug.
Voorzichtig duwde Tim twee iets te zongebruinde verenigingsmeisjes op zij, zodat hij naast het bier nippende meisje kwam te staan.
‘Ik wil me nergens mee bemoeien,’ begon hij. ‘Maar het ziet er niet uit alsof je van dat biertje staat te genieten. Mag ik misschien een drankje voor je bestellen dat je wél lekker vindt?’
Een beetje vrijpostig en niet helemaal zijn stijl, maar op dit soort avonden moest je direct zijn. Bovendien moest hij hier nogal hard praten om over te muziek heen te komen. Hij kon er niet eindeloos over doen om zijn punt te maken.
Gelukkig moest het meisje lachen. Demonstratief spuugde ze de laatste slok terug in haar glas en gaf het aan hem. ‘Doe maar. Ik vind bier eigenlijk ontzettend smerig. Maar Erik is zo’n lul die dat dan gewoon zonder te overleggen voor ons allemaal bestelt.’
Licht verbijsterd nam Tim het bierglas aan. Hij kon niet helemaal geloven dat ze dat echt had gedaan, spugen in het glas dat ze nu doodleuk aan hem teruggaf. Hij wist niet of hij haar nu beter wilde leren kennen, of dat hij juist heel hard wilde wegrennen. Voor zover dat kon in deze meute natuurlijk. Zijn kansen op ontsnapping waren zo gering dat hij maar beter gewoon dat drankje voor haar kon bestellen.

Deel 5
Hij draaide zich om naar de bar en bestelde twee Bacardi-cola’s. De jongen achter de bar was een eerstejaars die duidelijk nog niet zoveel ervaring had met bardienst draaien. Hij deed zo lang over het maken van de drankjes dat Tim bijna uit pure gewoonte een slok van het bier in zijn hand wilde nemen. Hij bedacht zich net op tijd en zette het glas op de bar.
‘Dit mag trouwens weg.’
De eerstejaars keek niet op of om, maar goot met minutieuze precisie de rum bij de cola. Uiteindelijk schoof hij twee glazen naar Tim die precies even vol waren.
‘Dank je wel,’ zei Tim. ‘Prachtig gedaan. Ga zo door.’
Hij draaide zich om en gaf een glas aan het blonde meisje, dat in de tussentijd gelukkig geen andere gesprekspartner had gevonden. Ze glimlachte naar hem en tikte met haar glas tegen het zijne.
‘Proost, vreemdeling. Je maakt deze vreemde avond een beetje draaglijker.’
Ze slaakte een zucht en keek hoofdschuddend om zich heen. ‘Hoe ik hier toch weer terechtgekomen ben…’
Nieuwsgierig bekeek Tim haar. Zijn vermoeden klopte: ze was een vreemde eend in de bijt.
‘Nou?’ vroeg hij. ‘Hoe ben je hier terechtgekomen?’
Ze maakte een hoofdbeweging in de richting van de jongen met het nette overhemd en zijn roodharige metgezel.
‘Ik logeer een paar dagen bij Erik. Hij is mijn neef. Hij zit er al eeuwen over te zeuren dat ik een keer moest komen logeren. Hij zou me de stad laten zien en er een onvergetelijke avond van maken en al dat soort bla-bla… en dan kom ik hier en wat is het spectaculaire plan? Ik mag als het derde wiel aan de wagen mee naar dit ballenfeestje samen met hem en zijn date. Whoopie.’
Tim grinnikte. ‘Dit is niet bepaald jouw idee van een leuke avond?’
‘Absoluut niet, nee.’
‘Wat zou jij dan willen doen? Het is nog niet te laat.’
Bas zou er niet blij mee zijn als hij zich nu al uit de voeten zou maken, maar hij voelde er wel iets voor om het feest samen met dit meisje te ontvluchten.
‘Ik wilde graag naar de nieuwe Quentin Tarantino,’ antwoordde ze. ‘Daar is het wel degelijk te laat voor.’
Tim keek op zijn horloge, dat ondanks de plenzen bier die het te verduren had gekregen, nog steeds liep. ‘Ja, die is waarschijnlijk al even bezig.’
‘Daarom.’ Ze haalde haar schouders op. ‘Dus moeten we er hier maar het beste van maken.’
Een schalks lachje. Tim voelde een opgetogen spanning in zijn buik. Zijn Bacardi-cola smaakte hem opeens een stuk beter.

Deel 6
Het leek alsof de avond toch nog iets echt leuks voor hem in petto had, behalve het observeren van dronken feestgangers.
In zijn broekzak voelde hij zijn mobiel trillen. Hij besteedde er geen aandacht aan en wendde zich weer tot het meisje.
‘Mag ik weten hoe je heet?’
Ze lachte spottend. ‘Ja hoor, dat mag je gerust weten. Ik maak er niet bepaald een geheim van.’
‘Dat is natuurlijk geen antwoord.’
‘Jawel hoor. Je vroeg of je mocht weten hoe ik heet. Ik antwoord dat dat mag. Tadáá, daar is je antwoord.’
Tim begon zich net af te vragen of ze hem eigenlijk wel aardig vond, toen ze haar hand op zijn arm legde en met glinsterende ogen naar hem lachte. ‘Sorry, ik zit je te pesten. Het is gewoon zo’n lange dag geweest, ik geloof dat ik een beetje melig ben. Ik heet Daphne. Mag ik ook weten hoe jij heet?’
Tim trok een gezicht. ‘Ja hoor, dat mag je best weten.’
In zijn broekzak voelde hij zijn mobiel weer trillen. Jemig, konden ze hem niet even met rust laten?
Daphne gaf hem een por. ‘Kijk maar uit, anders ga ik raden.’
‘Raad maar.’
‘Oké. Ik ben hier toevallig heel goed in. Laat me je eens goed bekijken. Ik vind jou wel een… een… Ernst-Jan.’
‘Ernst-Jan?!’
Weer begon zijn telefoon te trillen. Hij tastte in zijn zak naar het knopje om het getril voortijdig te beëindigen.
‘Oké, geen Ernst-Jan dus,’ zei Daphne. ‘Ik had het ook kunnen weten. Je oogt net wat te nonchalant voor een Ernst-Jan. Nee, ik weet het al. Je bent een Daniël. Heb ik gelijk of heb ik gelijk?’
De beller liet hem nog steeds niet met rust. Tims hart begon sneller te kloppen. Hij haalde zijn telefoon uit zijn zak en zag tot zijn verbazing dat de beller zijn ex Joanne was.
‘Sorry hoor,’ zei hij tegen Daphne. ‘Ik vind het heel vervelend, maar ik geloof dat ik even een telefoontje moet beantwoorden. Ik ben zo terug, oké?’
Ze haalde haar schouders op. ‘Oké.’
Toen hij wegliep, hoorde hij haar nog net roepen: ‘Ik weet het al! Je heet Bastiaan!’

Deel 7
Hij keek niet meer achterom, maar baande zich gehaast een weg door de menigte. Peinzend keek Daphne hem na. Blijkbaar was er echt een telefoontje dat dringend beantwoord moest worden en was dit geen slinkse manier om van haar af te komen na dat stomme namen raden van haar. Ze deed altijd van die debiele dingen om een gesprek op gang te houden. Zeker met een onbekende.
Ze zuchtte en draaide zich om naar Erik en Milou, die nog steeds in een gesprek verwikkeld waren met een aantal balletjes. Ze deden geen moeite om haar erbij te betrekken, sterker nog, ze zagen haar niet eens. Daphne voelde woede in zich opvlammen. Was dit Eriks idee van een leuk uitje voor haar? Haar aan haar lot overlaten op het eerste het beste stomme feestje? Dacht hij soms dat ze zich daar beter door zou gaan voelen?
Toen hij haar zo enthousiast had uitgenodigd, had ze even gedacht dat hij veranderd was. Maar ze had zich vergist. Hij was nog steeds hetzelfde egocentrische eikeltje, nog steeds dat jongetje dat, toen ze acht waren, snel haar ijsje had verorberd toen zij even naar de wc was. En zij was nog steeds werkloos.
Ze had geen zin gehad om het tegen die onbekende krullenkop te vertellen, maar ze was helemaal niet voor haar lol in deze stad. Ze was hier omdat ze wanhopig een baan zocht als sociaal pedagogisch hulpverlener en ze had gehoopt dat het hier makkelijker zou gaan dan in het noorden, waar ze woonde. Erik was het helemaal met dat idee eens geweest; de banen zouden hier voor het oprapen liggen. Nou, viel dat even tegen.
Ze zag haar gesprekspartner terugkomen en zette snel haar vrolijke gezicht weer op. Hij grijnsde terug, een beetje verwonderd, leek het wel. O God. Had hij verwacht dat ze inmiddels wel met iemand anders aan de praat zou zijn geraakt? Nou, think again. Voor iemand die werk zocht in de sociale sector, was ze op feestjes verrassend weinig sociaal.
Toen hij vlakbij haar was, prikte ze hem enthousiast in zijn borst en ging weer verder waar ze gebleven was, gewoon omdat ze niks beters wist om te doen.
‘Drie keer is scheepsrecht. Ik weet zeker dat je Bastiaan heet. Heb ik gelijk of heb ik gelijk?’

Deel 8
Hij grijnsde. ‘Bijna gelijk. Ik heet Bas.’
‘Ah, maar is dat geen afkorting van Bastiaan?’
‘In mijn geval niet. Mijn ouders vonden Bas wel genoeg.’
‘Aha.’ Ze wist verder even niets scherpzinnigs te antwoorden en vervloekte zichzelf. Straks liep hij weg en had ze weer niemand om mee te praten.
Maar hij bleef, sterker nog, hij kwam wat dichter bij haar staan. Zijn adem rook naar bier en bitterballen. ‘En hoe heet jij, onbekende schone?’
Was hij nu alweer haar naam vergeten, plus de onzinnige discussie die ze daar over hadden gevoerd? Hij was zojuist vrij nuchter overgekomen, maar blijkbaar was hij dat niet bepaald.
‘Ik heet Daphne,’ antwoordde ze geduldig. Ze zei niet dat ze dat al een keer had gezegd.
Hij kwam nog wat dichter bij haar staan en steek een haarlok uit haar gezicht. Zo, hij zette er wel vaart achter, zeg.
‘Wat ik me nou al de hele tijd afvraag…’ zei hij, terwijl hij haar doordringend aankeek, met pretlichtjes in zijn ogen. ‘Waarom drinkt zo’n leuk meisje nou geen bier, maar cola?’
Stomverbaasd staarde ze hem aan. Het feit dat ze geen bier lustte was de hele aanleiding voor hun gesprek geweest. Hoe kon hij dat vergeten? Serieus, leed deze jongen soms aan korsakov? Gezien de hoeveelheden drank die er op dit feestje doorheen gingen, zou het haar niet verbazen.
‘Vind je dat een gekke vraag?’ vroeg hij.
‘Nogal, ja,’ antwoordde ze volmondig. ‘Ten eerste: dit is niet alleen cola, er zit een flinke scheut rum doorheen om dit feestje nog enigszins draaglijk te maken. Ten tweede: je hebt dit drankje net zelf voor me besteld, nog geen tien minuten geleden.’
Zijn gezicht brak open in een brede grijns. ‘Ik denk dat ik al begrijp wat hier aan de hand is.’
Op hetzelfde moment voelde ze een hand op haar schouder. ‘Sorry. Dat was niet zo belangrijk als het leek. Maar ik zie dat je mijn broer hebt ontmoet.’

Deel 9
Ze draaide zich om en geloofde even niet wat ze zag. Achter haar stond een exacte kopie van de jongen met wie ze stond te praten. Ze staarde van de een naar de ander.
‘Jullie zijn…’
‘Een tweeling,’ vulden ze behulpzaam aan, in koor.
‘Jullie zijn wel héél erg een tweeling,’ zei ze.
Ze knikten.
‘Eeneiiger dan dit worden ze niet gemaakt,’ zei de jongen van wie ze nu nog steeds de naam moest raden.
‘Alleen ben ik lid en is hij een knor,’ haastte Bas zich te zeggen.
‘Een trotse knor.’
‘Maar nog steeds een knor.’
‘Ik heet trouwens Tim.’
‘Tim Knor.’
Ze schudde lachend haar hoofd. ‘O mijn God, jullie zijn echt fantastisch. Zo hetzelfde, en toch zo verschillend. Ik moet jullie even aan Erik voorstellen. Misschien kan hij hier wel wat mee.’
Ze trok haar neef aan zijn mouw. Het kon haar even niet schelen dat hij met andere mensen stond te praten en dat hij al de hele avond een eikel was. Daphne wist het wanneer Erik mensen graag wilde ontmoeten. Soms vroeg ze zich af of ze niet gewoon voor hem kon gaan werken.
Hij draaide zich om, een beetje geïrriteerd. ‘Wat is er?’
‘Ik wil je even aan twee mensen voorstellen.’ Ze maakte een armgebaar naar de tweelingbroers. ‘Dit zijn Tim en Bas. Eeneiïger worden ze niet gemaakt, naar eigen zeggen. Ze zijn knap, ze zijn leuk, ze zijn bijdehand. Volgens mij zijn ze geknipt voor tv.’
De ogen van Tim werden groot. ‘Tv? Zei je tv?’
‘Ja. Sorry, heb je daar bezwaar tegen? Je bent niks verplicht, hè. Ik wilde alleen…’
‘Nee, nee, ik ben juist heel geïnteresseerd! Ik wil heel graag werken in de tv-wereld, ik studeer er ook voor. Ik wil niks liever.’
Hij stond erbij alsof hij Erik ieder moment kon bespringen.

Deel 10
Erik bekeek het tweetal met een geamuseerd glimlachje op zijn gezicht. ‘Je zou weleens gelijk kunnen hebben, Daphne. Deze twee zouden weleens de X-factor kunnen hebben, zoals ik dat noem.’
Tim stond inmiddels te glunderen. Bas keek zelfvoldaan om zich heen, alsof hij zich ervan wilde verzekeren dat zoveel mogelijk mensen dat van die X-factor hadden gehoord.
‘Weet je wat, Daph?’ vervolgde Erik. ‘Waarom ga jij niet eens wat ideeën voor een programma met deze jongens uitwerken? Dan heb je iets om het gat op je cv op te vullen. Ik zal je er netjes voor betalen. En meneer tv-wereld hier wil je vast wel helpen.’
Tim knikte heftig.
Daphne keek even omhoog, naar de sterren boven haar. Haar gedachte van zojuist werd opeens werkelijkheid. Het ene moment stond ze nog op een stom feestje, het volgende moment had ze opeens weer een soort toekomstperspectief, in elk geval voor de komende weken. Dat werd haar hier zomaar even in de schoot geworpen. Dank jullie wel, zei ze in gedachten tegen de sterren.
Ze keek Erik aan. ‘Ja,’ zei ze. ‘Dat lijkt me leuk om te doen.’

Ook Tim zei even in stilte dank je wel tegen het universum. Dit zou weleens de kans kunnen zijn waar hij op hoopte. De kans om binnen te komen in de televisiewereld. Dat het samen met zijn tweelingbroer was, dat was dan maar zo.
Hij keek naar Erik en besefte dat hij al vanaf het eerste moment een bepaald voorgevoel bij hem had gehad. Een voorgevoel dat hij belangrijk zou kunnen zijn. En dat bleek te kloppen. Erik ving zijn blik. ‘Jij ziet het ook zitten?’
‘Ja,’ antwoordde Tim volmondig. ‘Absoluut. We gaan er iets supermoois van maken.’

Leave a Reply

CommentLuv badge